Συντάχθηκε στις 15 Μαρτίου 2026 .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καί Κορσεῶν προσκαλεῖ ὅλους τούς Σαμίους, Ἰκαρίους καί Φουρνιώτες Ἀθηνῶν καί Πειραιᾶ, στήν Ἱερὰ Ἀκολουθία τῶν Δ΄ Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, πού θά τελεσθεῖ τήν Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 19.00 μ.μ. στό Παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Μεθοδίου καί Κυρίλλου , κάτωθεν τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς.
Στήν Ἀκολουθία θά χοροστατήσει καί θά ὁμιλήσει ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος. Θά συμμετάσχουν Σάμιοι Κληρικοί καί θά ψάλουν Σάμιοι Ἱεροψάλτες.
Ἡ παρουσία ὅλων τῶν συμπατριωτῶν μας στήν λατρευτική αὐτή ἐκδήλωση θά μᾶς χαροποιήσει.
Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
Ἀνακοινώνεται ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος κατά τό διήμερο 5-6 Μαρτίου θά βρίσκεται στήν Ἰκαρία. Κατά τήν παραμονή του θά πραγματοποιήσει σειρά ποιμαντικῶν ἐπισκέψεων κατά τό ἀκόλουθο πρόγραμμα:
Τὴν Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 18:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίων ἐνδόξων μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης πόλεως Ἁγίου Κηρύκου, θὰ χοροστατήσει στήν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, ἐν συνεχεῖᾳ θά βραβεύσει τούς πρωτεύσαντες καὶ ἀριστεύσαντες μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου Ἁγίου Κηρύκου τοῦ σχολικοῦ ἔτους 2024–2025 καί θά ἐπιδόσει τά διοριστήρια τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Τὴν Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026 θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπίσκεψη στὸ Γυμνάσιο μὲ Λυκειακὲς Τάξεις Ραχῶν, ὅπου θὰ γίνει ἡ ἀντίστοιχη βράβευση τῶν μαθητῶν γιὰ τὴν ἀριστεία τους.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, καί ὥρα 19:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Χαραλάμπους Εὐδήλου, θὰ τελεσθεῖ ἡ Ἀκολουθία τῆς Β΄ στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, χοροστατοῦντος τοῦ σεπτοῦ μας Ποιμενάρχου, θὰ ἀκολουθήσει ἡ βράβευση τῶν πρωτευσάντων καὶ ἀριστευσάντων μαθητῶν τῶν Γυμνασίων καὶ Λυκείων Ευδήλου καί ἡ ἐπίδοση διορηστηρίων τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Καλούνται ἄπαντες νὰ τιμήσουν μὲ τὴν παρουσία τους.
Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν εἶναι προέκταση τῆς προηγούμενης Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀφορᾶ στή συνέχιση τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, μέ κέντρο τήν πολύτιμη προσφορά τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀρχικά ὡς Ἀσκητής καί Μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, διέπρεψε ὡς μεγάλος δογματικός διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στή διάσωση τῆς Ὀρθόδοξης Πνευματικότητας, ὅπως τήν βιώνει ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς καί ὅπως τήν συστηματοποίησε ὁ Ἡσυχασμός.
Τό κίνημα τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀναπτύχθηκε τόν 14ο αἰῶνα ὡς ἀπάντηση στή σχολαστική θεολογία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔφτασε στό σημεῖο νά ἑρμηνεύει τήν πίστη μόνο μέ τήν λογική. Αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά θεωρεῖ κτιστή τή χάρη τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς καί τή Θεία Λατρεία, ὡς συμβολική ἔκφραση καί ὄχι ὡς πραγματική ἕνωση μέ τόν Χριστό μέσα ἀπό τίς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, πού διαχέονται στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων στή διάρκεια τῆς τέλεσης τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἀνάμεσα στά ἄλλα ὁ Ἡσυχασμός ἔδωσε ἔμφαση στήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, καθιστώντας τήν νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με », ὡς τήν ἐγγυημένη καί ἀσφαλῆ ὁδό γιά τήν αἴσια ἔκβαση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί σωτηρίας.
Ἡ νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» δέν ἦταν κάτι καινούργιο στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ τυφλός τῆς Ἱεριχοῦς θεραπεύθηκε, λέγοντας στόν Χριστό «Ἰησοῦ Υἱέ Δαβίδ ἐλέησόν με». Ὁ τελώνης τῆς γνωστῆς παραβολῆς δικαιώθηκε λέγοντας κάτι παρόμοιο: «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» . Ὁ εὐγνώμων ληστής ἐπί τοῦ σταυροῦ του στό ἴδιο πνεῦμα ζήτησε τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: «Μνήσθητί μου Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου».
Ἡ ἀρχαία προσευχή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐνίσχυσε τούς μάρτυρες καί τήρησε ἀμείωτο τό ἠθικό καί τό φρόνημα τῶν Χριστιανῶν ἐμπεριέχεται στή φράση «Κύριε ποίησόν με οἷον θέλεις καί ὡς θέλεις, κἄν θέλω κἄν μη θέλω». Τοῦτο σημαίνει: Κύριε κάνε με ὅποιον θέλεις κι ὅπως θέλεις κι ἄν θέλω κι ἄν δέν θέλω. Μπορεῖ νά λείπει ἡ λέξη ἐλέησον, ἀλλά ὅλη ἡ συνεκφορά εἶναι ἡ ἑρμηνευτική προέκτασή της, καθώς ἀποτελεῖ τήν πλήρη παράδοση τοῦ ἀνθρώπου στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατά τό πολύ ἔλεός Του σώζει τόν ἄνθρωπο.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τόν 4ο αἰῶνα μέ τό παράδειγμά του καί τή διδασκαλία του ἐπισημαίνει «Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον» δηλαδή καλύτερα νά προσεύχεσαι στόν Θεό παρά νά ἀναπνέεις, θυμίζοντας μέ ἄλλα λόγια τήν ἐντολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στούς Θεσσαλονικεῖς (ε΄17) «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι».
Ἡ ἀξία τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι ἀνυπολόγιστη καί ἡ ὠφέλειά της ἀδιαμφισβήτητη. Μέσα σέ πέντε μόνο λέξεις ἐμπεριέχεται ἡ δοξολογία, ἡ εὐχαριστία, ἡ ὁμολογία, ἡ ἱκεσία καί ἡ ἐξομολόγησή μας πρός τόν Κύριο.
Μέ τό «ΚΥΡΙΕ» δοξάζουμε τόν Χριστό ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό.
Μέ τό «ΙΗΣΟΥ» τόν εὐγνωμονοῦμε γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ Ἰησοῦς σημαίνει στά ἑβραϊκά Σωτῆρας.
Μέ τό «ΧΡΙΣΤΕ» ὁμολογοῦμε τήν θεία Ἐνανθρώπησή Του.
Μέ τό «ΕΛΕΗΣΟΝ» ἱκετεύουμε γιά τη χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου μας.
Μέ τό «ΜΕ» ὁμολογοῦμε τήν ἀνάγκη μας νά λάβωμε τό θεῖο ἔλεος γιά τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γι’ αὐτό καί συνήθως προσθέτουμε καί τό ἐπίθετο ἁμαρτωλός/ἁμαρτωλή, ὥστε μέσα ἀπό τήν προσευχή μας νά καταθέτουμε καί τήν ἐξομολόγησή μας, ὅπως ὁ προαναφερθείς εὐγνώμων Ληστής, ὁ ὁποῖος μέ τό «Μνήσθητί μου» ἀπό τήν μιά μεριά ἀναγνώρισε τήν ἁμαρτωλότητά του καί ἀπό τήν ἄλλη, τήν ἀναμαρτησία καί τήν ἀπόλυτη Ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ κι ἔτσι ἔγινε πρῶτος πολίτης τοῦ Παραδείσου.
Ἡ Ἐκκλησία μας σέ κάθε θεία Λειτουργία μᾶς προτρέπει νά ἐπαναλαμβάνουμε πολλές φορές τό «ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ», ὥστε νά συνειδητοποιοῦμε τήν ἀνάγκη τῆς ἐκζήτησης τοῦ θείου ἐλέους συνεχῶς στή ζωή μας, ἰδίως τώρα, τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί μέ ὅλα ὅσα τραγικά συμβαίνουν στόν κόσμο μας δυστυχῶς. Ἡ καθημερινή ἀναφορά μας στόν Χριστό μέσα ἀπό τήν προσευχή δέν εἶναι ἁπλῶς μιά τυπική ὑποχρέωση, ἀλλά τό δικαίωμα στήν ἀληθινή αἰώνια ζωή, ἀφοῦ ὁ Χριστός καί ο λόγος Του εἶναι ἡ Αἰώνια Ζωή (βλ. Ἰω. ιβ καί ιζ).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τήν μονολόγιστη εὐχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ» συνδυάζει ὅλα τά στοιχεῖα πού πρέπει νά ἔχει ἡ προσευχή ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί παραλλήλως εἶναι σύντομη καί εὔκολη στήν ἀπομνημόνευση. Δέν ἔχουμε λοιπόν δικαιολογία, ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο γιά προσευχή ἤ ὅτι δέν γνωρίζουμε κάποιες προσευχές. Αὐτή ἡ προσευχή μπορεῖ νά γίνεται ὁποιαδήποτε στιγμή καί ὥρα, εἴτε ἐργαζόμαστε, εἴτε ξεκουραζόμαστε, εἴτε περπατοῦμε, εἴτε ταξιδεύουμε. Ἀπό τό νά ἀπασχολοῦμε τόν νοῦ μας μέ διάφορα ἄλλα, ἐν πολλοῖς ἀνόητα καί ἐπιζήμια γιά τήν ψυχή μας, μποροῦμε ἐπαναλαμβάνουμε αὐτή τή σύντομη μέν, ἀλλά πανίσχυρη προσευχή, εἴτε μέ τήν βοήθεια τοῦ κοσμποσχοινιοῦ, πού δέν εἶναι φυλαχτό, ἀλλά ὄργανο καί μέσο προσευχῆς ἤ καί χωρίς αὐτό.
Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἑρμηνεύοντας τήν πράξη τοῦ Δαβίδ ὁ ὁποῖος διάλεξε πέντε λεῖες πέτρες γιά νά σκοτώσει τόν Γολιάθ, διδάσκει ὅτι αὐτές οἱ πέντε πέτρες συμβολικά προτυπώνουν τίς πέντε λέξεις τῆς προσευχῆς «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ», μέ τίς ὁποῖες ὁ πιστός κι ἐνσυνείδητος Χριστιανός πολεμᾶ και νικᾶ τόν νοητό Γολιάθ, δηλαδή τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του.
Ἀρκεῖ λοιπόν σέ ἐμᾶς μέ πίστη καί πόθο νά ἐπικαλούμαστε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας, ζητώντας τό ἔλεός Του γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ ὅπως ἐπισημαίνει κι ο Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Φιλιππησίους Ἐπιστολή του (βλ. β΄10-11): «στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κάθε γόνατο θά καμφεῖ, ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων ὄντων καί κάθε γλῶσσα θά ὁμολογήσει, ὅτι εἶναι Κύριος ὁ Ἰησοῦς Χριστός πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατέρα.» Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2026 .
Ἡ πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας «Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας» , διότι κατ’ αὐτήν τήν ἡμέρα ἑορτάζεται πανηγυρικά ἡ ἀναστύλωσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων στούς Ἱερούς Ναούς (843μ.Χ.), μετά ἀπό μιά μακρά περίοδο εἰκονομαχίας.
Διά τῆς παρούσης ἀνακοινώνονται οἱ λατρευτικές ἐκδηλώσεις τήν προσεχῆ Κυριακή 1η Μαρτίου 2026 , ὅπου τελοῦνται κατ’ ἔθος εἰς την πόλιν τοῦ Καρλοβάσου, εἰς τά ὁποίας καί θά προεξάρχῃ ὁ Σεβασμιώτατος Πομενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος .
Κυριακή τῆς Ὁρθοδοξίας 1 Μαρτίου 2026
7.00—10.30 π.μ. Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου ἔναντι Δημαρχείου Καρλοβάσου).
10.30 π.μ. Λιτάνευσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων ἀνά τήν πόλιν τοῦ Καρλοβάσου.
11.00π.μ. Δέησις εἰς τήν Πλατείαν Καρλοβάσου καί ἡ διατεταγμένη ἀνάγνωσις τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Αφ’ ἑσπέρας
18.30 μ.μ. Ἀρχιερατική Χοροστασία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Ὄρμου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου), κατά τήν Ἀκολουθία τοῦ Β΄ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ.
Συντάχθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026 .
«Ἔρχου καί ἴδε»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἀνάμεσα στά ἄλλα φανερώνεται ἕνα βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ ἐνσυνείδητου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, τό ὁποῖο ἐμπεριέχεται μέσα σέ δύο λέξεις «ἔρχου καί ἴδε», δηλαδή ἔλα καί δές .
Μέ αὐτές τίς δύο λέξεις ὁ Φίλιππος προσκάλεσε τόν Ναθαναήλ νά παρακάμψει τούς δισταγμούς του καί νά ἔρθει ὁ ἴδιος προσωπικά νά γνωρίσει τόν Χριστό, ὥστε νά ἀντιληφθεῖ, πῶς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής καί νά συγκροτήσει πλέον τήν προσωπική του σχέση μέ τόν Κύριο.
Ἡ προσωπική βιωματική ἐμπειρία εἶναι τό βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἡ ζωή μας δέν περιορίζεται σέ θεωρίες, οὔτε ἀποτελεῖ τήν ἀκολουθία κάποιων παραδόσεων ἤ τυπικῶν διατάξεων φολκλορικοῦ χαρακτῆρα. Ἡ ζωή μας καλεῖται νά γίνει ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ζωή ἡ ὁποία θά διακρίνεται ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Χριστοῦ, θά ἐπιτελεῖται σύμφωνα μέ τά ὅσα διδάσκει ὁ Χριστός καί θά φανερώνεται ὡς συνέχεια τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς τόν λόγο ὑπερβαίνει τη θεωρία καί φθάνει στήν πράξη. Ὅμως σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας ἡ ζωή αὐτή γιά νά ἐπιτεχθεῖ καί νά ἀναδειχθεῖ σέ βιωματική ἐμπειρία χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἡ πραγματική ἕνωση μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία, ὅπως ἀκριβῶς τό ἐπισημαίνει ὁ Ἴδιος ο Κύριος στό 6ο κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, λέγοντας, πώς γιά νά ζήσει κάποιος πραγματικά καί αἰώνια πρέπει νά φάει τό σῶμα Του καί νά πιεῖ τό αἷμα Του. Ἐξάλλου στή διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Κύριος συνέστησε τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, γιά νά μᾶς κληροδοτήσει ἀκριβῶς αὐτήν τήν βιωματική ἐμπειρία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐγγυημένη ὁδός τῆς σωτηρίας μας.
Αὐτή ἡ βιωματική ἐμπειρία στή σχέση μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι ἁπλῶς τό ἀπαραίτητο χαρακτηριστικό τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου ἤ ἀκόμη καί πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ πιστός Χριστιανός γνωρίζει τόν Θεό του, Τόν βλέπει, Τόν ἀκούει, Τόν γεύεται, τρώει τό Σῶμα Του καί πίνει τό Αἷμα Του. Ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν Χριστό καί ὁ Χριστός μέσα στόν ἄνθρωπο. Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου ὅμως, ἀκόμη καί σέ πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες, ὁ «Θεός» περιορίζεται σέ μία θεωρητική γνώση, σέ μία σκέψη, σέ μία φαντασία, ἡ ὁποία ἐπ’ ὀὐδενί δέν μπορεῖ νά προσδώσει βιωματική ἐμπειρία. Μπορεῖ στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου νά ὑπάρχουν νηστεῖες, γονυκλισίες καί ἄλλα, μπορεῖ σέ διάφορες Χριστιανικές Ὁμολογίες νά ὑπάρχουν φιλανθρωπικές ἐκδηλώσεις καί συνάξεις κηρυγμάτων, ἀλλά οὔτε στις Θρησκεῖες, οὔτε στις Ὁμολογίες ὑπάρχει ἡ προσωπική σχέση μέ τόν Θεό, ὅπως προσφέρεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἕνωσή μας μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Κατανοοῦμε λοιπόν ὅτι τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό δέν τόν διαμορφώνει ἡ ἀκολουθία κάποιων τύπων καί κανόνων, ἀλλά ἡ ζωτικῆς σημασίας ἕνωσή του μέ τόν Χριστό. Ἡ ἀκολουθία τῶν διαφόρων τύπων καί τῶν κανόνων ἔρχεται γιά νά διαφυλάξει τήν ἑνότητα μέ τόν Χριστό καί νά ἐγγυηθεῖ τη σωτηρία μας καί ὄχι γιά νά τήν προξενήσει. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν σταυρική του θυσία καί τήν Ἀνάστασή Του μᾶς ἐλευθέρωσε μιά γιά πάντα ἀπό τό θάνατο καί χάρισε τήν αἰωνιότητα σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἀρκεῖ ἐμεῖς μέ τη ζωή μας νά ἀποδεχθοῦμε αὐτή τη δωρεά καί νά ἐργαζώμαστε γιά νά διατηρήσουμε τη θέση μας στόν Παράδεισο, ὅπου μᾶς ἐπέστρεψε ὁ Χριστός. Καί τοῦτο ἐπιτυγχάνεται ὅταν συνεχῶς προσερχώμαστε στή θεία Κοινωνία, ἔχοντας βεβαίως προετοιμαστεῖ μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγηση καί ζώντας σύμφωνα μέ τίς συμβουλές καί προτροπές τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἐπισφραγίζουμε τη σωτηρία μας. Ὁ πόθος γιά τόν Χριστό, μαρτυρεῖ τήν πίστη μας γιά Ἐκεῖνον καί παράλληλα φανερώνει ἄν Τόν ἀγαπᾶμε καί Τόν εὐγνωμονοῦμε.
Μέ ἄλλα λόγια δηλαδή, τό πιο σπουδαῖο πράγμα πού ἔχει νά κάνει ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος σέβεται τήν κλήση του καί πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυρτρωτή, εἶναι νά σταθεῖ μπροστά στήν Ὡραία Πύλη, γιά νά μεταλάβει τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον». Ἀμήν
(φωτογραφία αρχείου)