Συντάχθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2026 .
« Πώς θά ζοῦμε ἐπαξίως τῆς Χριστιανικῆς μας κλήσεως »
Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί,
Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μέσα ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς φυλακῆς, ὡς «δέσμιος» γιά τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, παρακαλεῖ μέ πατρική στοργή τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἐφέσου, νὰ ζήσουν μιὰ ζωὴ ἀξία τῆς χριστιανικῆς τους κλήσεως. Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἔχουν ἰδιαίτερη βαρύτητα, ἐπειδή δέν εἶναι ἁπλές συμβουλές, οὔτε ἐκφέρονται ἀπὸ θέση κοσμικῆς ἰσχύος ἢ ἀνέσεως, καθώς ὁ Παῦλος γράφει σφραγίζοντας τὸ κήρυγμά του μὲ τὴ θυσία, τὰ δεσμὰ καὶ τὸ ἐπικείμενο μαρτύριο.
Ἡ πνευματικὴ κλήση γιά τὴν ὁποία ὁμιλεῖ δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ πρόσκληση σὲ ἕνα ἐγκόσμιο σύλλογο, ἀλλὰ ἡ μέγιστη τιμὴ ποὺ ἐπιφυλάχθηκε στὸν ἄνθρωπο: ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ σκότος τῆς φθορᾶς καὶ τῆς ἁμαρτίας στὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς ἐν Χριστῷ υἱοθεσίας καὶ τῆς θεώσεως.
Γιὰ νὰ εἶναι, ὅμως, ὁ καθημερινός μας βίος ἀντάξιος αὐτῆς τῆς μεγάλης θείας δωρεᾶς, ὁ Ἀπόστολος θέτει ὡς ἀπαραίτητα θεμέλια 4 βασικὲς καὶ ἀλληλένδετες ἀρετές:
Πρώτη εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη, δηλαδή τὸ πλῆρες γκρέμισμα τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τῆς ὑπερηφανίας, ποὺ ἀποτελοῦν πάντοτε τὴ ρίζα κάθε διχόνοιας, παρεξηγήσεως καὶ διασπάσεως μέσα στὴν κοινότητα τῶν πιστῶν.
Δεύτερη εἶναι ἡ πραότητα, δηλαδὴ ἡ σταθερὴ ἡρεμία τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία εἰρηνεύει, δὲν ὀργίζεται καὶ δὲν ἐκδικεῖται, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀδικεῖται.
Τρίτη ἀρετὴ εἶναι ἡ μακροθυμία, ἡ ὑπομονὴ δηλαδή κι ἡ ἀνοχὴ ποὺ δείχνουμε ἀπέναντι στὰ λάθη, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς ἀδυναμίες τῶν συνανθρώπων μας.
Καὶ τέλος τέταρτη ἀρετή, ὡς ἐπιστέγασμα ὅλων, ἔρχεται ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία σημαίνει τήν ἔμπρακτη καὶ ἀνιδιοτελῆ προσφορά, πού ἀνέχεται καὶ περιχωρεῖ τὸν ἄλλον.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑπογραμμίζει μὲ ποιμαντικὴ εὐαισθησία τὴ σημασία τῆς ἑνότητας καὶ τῆς ἀμοιβαίας μακροθυμίας, ἐπισημαίνοντας χαρακτηριστικά: «Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ ἀγάπη; Ἐὰν ἔχεις μακροθυμία, ἐὰν ἔχεις πραότητα. Διότι, ἂν ὁ πλησίον σου σὲ προσβάλει, ἐσὺ ὑπόμεινέ τον. Ἂν σὲ βλάψει, δείξε ἀνοχή. Μὴ γίνεσαι αἴτιος σχίσματος καὶ διχόνοιας, ἀλλὰ νὰ σπεύδεις νὰ διατηρεῖς τὴν ἑνότητα. Βλέπεις πῶς ὁ Παῦλος μᾶς συνδέει ὅλους μαζί; Μᾶς καλεῖ νὰ δεθοῦμε μεταξύ μας ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ εἴμαστε φίλοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνουμε ἕνα σῶμα καὶ ἕνα πνεῦμα, ὥστε ἡ εἰρήνη νὰ εἶναι ὁ σύνδεσμος ποὺ μᾶς κρατᾶ ἑνωμένους μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ μας» (βλ. Ὁμιλία ΙΑ΄ PG 62, 79-86).
Κατόπιν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐπιχειρεῖ νὰ καταδείξει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ ἀδιαίρετη, ἀντικατοπτρίζοντας στὴν ἐπίγεια δομή της τὴν ἀπόλυτη ἑνότητα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Διακηρύσσει ὅτι ὑπάρχει ἕνα Σῶμα καὶ ἓνα Πνεῦμα, δηλαδὴ ἕνα πνευματικὸ Σῶμα, ἡ Ἐκκλησία, τὸ ὁποῖο ζωογονεῖται καὶ καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸ Ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα. Συμπληρώνει ὅτι ὑπάρχει ἕνας Κύριος, μία πίστη, ἓνα βάπτισμα, δηλαδὴ ἕνας κοινὸς Σωτῆρας καὶ Λυτρωτής, μιὰ κοινὴ δογματικὴ ὁμολογία καὶ ἀλήθεια καὶ μία κοινή, μυστηριακὴ ἀναγέννηση μέσα ἀπό τὴν ἱερὴ κολυμβήθρα, ἡ ὁποία εἶναι ἡ πνευματική μήτρα τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας, ἐξ οὗ καί ὀνομαζόμαστε Ἀδελφοί κατά πνεῦμα, Ἀδελφοί ἐν Χριστῷ.
Τέλος ὁ ἀπόστολος Παῦλος καταλήγει ὁμολογώντας, ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων, ὁ Ὁποῖος βρίσκεται πάνω ἀπὸ ὅλα, ἐνεργεῖ μέσα ἀπὸ ὅλους μας καὶ κατοικεῖ στὶς καθαρὲς καρδιὲς τῶν πιστῶν Του, καταργώντας κάθε φυλετικό, κοινωνικὸ ἢ ἄλλο κοσμικό διαχωρισμό.
Στόν ἀπόηχο τῆς λαμπρῆς θεομητορικῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τὸ ἀποστολικὸ αὐτὸ κάλεσμα γιὰ μιὰ ζωὴ ἐπάξια τῆς χριστιανικῆς μας κλήσεως βρίσκει τὴν ἀπόλυτη, τέλεια καὶ χειροπιαστὴ πραγμάτωσή του στὸ πάναγνο πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου μας. Ἡ τριετὴς Μαριὰμ ὁδηγήθηκε ἀπὸ τοὺς δικαίους γονεῖς της, τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄννα, στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Εἰσῆλθε στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἀρχιερέας εἰσερχόταν μόνο μία φορά τόν χρόνο, ἀνταποκρινόμενη στὴν ύψιστη, μοναδικὴ καὶ ἀκατάληπτη θεία κλήση ποὺ ἐπιφυλάχθηκε ποτέ σε ἀνθρώπινη ὕπαρξη: νὰ γίνει ὁ ἔμψυχος Ναός, ἡ χρυσὴ Κιβωτὸς καὶ ἡ πύλη τῆς Σωτηρίας, ἡ ὁποία θὰ κυοφοροῦσε σωματικὰ τὸν Ἴδιο τὸν Ἀχώρητο Θεὸ Λόγο.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὸν βαθυστόχαστο λόγο του στὰ Εἰσόδια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ βαθύτερο θεολογικὸ μυστήριο αὐτῆς τῆς θείας εἰσόδου, συνδέοντάς το ἄμεσα μὲ τὴ δική μας πνευματικὴ ἀναγέννηση καὶ σωτηρία: «Εἰσῆλθε, λοιπόν, στὰ πρόσκαιρα Ἅγια τῶν Ἁγίων ἡ παντοτινὴ Ἁγία τῶν Ἁγίων. Εἰσῆλθε ἡ ἀχειροποίητη Σκηνὴ τοῦ Λόγου, ἡ λογικὴ καὶ ἔμψυχη Κιβωτὸς τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς ποὺ ἀληθινὰ ἀποστάλθηκε σὲ ἐμᾶς ἀπὸ τοὺς οὐρανούς. Ποιός μπορεῖ νὰ περιγράψει τὰ Μεγαλεῖά σου, Παρθένε; Ἔγινες Θεομήτωρ, ἕνωσες τὸν Ναὸ μὲ τὸν Θεό, ἕνωσες τὸν Θεὸ μὲ τὴ Σάρκα, ἔκανες τὸν Θεὸ Υἱὸ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄνθρωπο Υἱὸ Θεοῦ. Συμφιλίωσες τὸν Κόσμο μὲ τὸν Ποιητὴ τοῦ Κόσμου». (βλ. Ὁμιλία ΝΓ΄, PG 151, 649-677),
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἂν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ζητοῦν ἐπίμονα νὰ ζοῦμε μὲ ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία καὶ ἀγάπη, ἄς γνωρίζουμε ὅτι ἡ Παναγία μας ἀποτελεῖ τὸ αἰώνιο, ζωντανὸ καὶ ἀξεπέραστο πρότυπο ὅλων αὐτῶν τῶν ἀρετῶν. Μὲ τὴν ἀπόλυτη ὑπακοή Της στὸ θεῖο θέλημα, τὴν ἄκρα ταπείνωσή Της καὶ τὴν ἰσόβια, ἀθόρυβη ἀφιέρωσή Της στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, προετοίμασε τὸ σῶμα, τὴν ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα Της, ὥστε νὰ καταστεῖ ἄξια νὰ ἐνσαρκωθεῖ ἐξ Αὐτῆς ὁ Ἕνας Κύριος καὶ νὰ θεμελιωθεῖ ἡ μία πίστη, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα. Ἡ Παναγία ἔγινε ἡ γέφυρα ποὺ μετήγαγε τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία, ὅπως ἀκριβῶς τό ὅραμα τοῦ Ἰακωβ καί ὅπως ἀκριβῶς ψάλλουμε στούς Χαιρετισμούς Της, λέγοντας: «Χαῖρε γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός Οὐρανόν»
Ὅπως, λοιπόν, ἡ Θεοτόκος εἰσῆλθε στὸν ἐπίγειο νομικό Ναὸ γιὰ νὰ προετοιμαστεῖ καὶ νὰ γίνει ἡ ἴδια τὸ ἔμψυχο κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι κι ἐμεῖς, ὡς μέλη τίμια καὶ ἐνεργὰ ἑνωμένα στὸ Ἕνα Σῶμα τῆς Ἁγίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε τὴν δική Της ἀφιέρωση. Καλούμαστε διὰ τῆς μυστηριακῆς ζωῆς, δηλαδή μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγηση καί τη συχνή θεία Κοινωνία, νὰ μετατρέψουμε τὴν καρδιά μας σὲ ἕναν πνευματικὸ Ναό, ὅπου θὰ κατοικεῖ καὶ θὰ ἀναπαύεται ὁ Χριστός.
Ἂς διαφυλάξουμε, ἀδελφοί μου, μὲ θυσιαστικὸ πνεῦμα τὴν ἑνότητα τῆς πίστεώς μας, μακρυὰ ἀπὸ διχόνοιες καὶ μικρότητες. Ἂς ἀγωνιζόμαστε καθημερινὰ νὰ φαινόμαστε ἀντάξιοι τῆς οὐράνιας κλήσεώς μας, χωρίς νά ξεχνᾶμε τήν νηστεία καί τήν ἐντονότερη προσευχή αὐτές τίς μέρες, πού καθημερινά τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία, ὥστε μὲ τὶς ἀδιάλειπτες πρεσβεῖες καὶ τὴν κραταιὰ προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ γίνουμε κληρονόμοι καὶ τῆς ἐπουράνιας καὶ αἰώνιας Βασιλείας. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2026 .
Μετὰ πολλῆς τῆς χαρᾶς ἐλάβομεν παρὰ τοῦ ἐνδοξοτάτου Ἀρχηγοῦ τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ κ.κ. Γεωργίου Κωστίδη, ἐπιστολήν, πλήρη φιλοπατρίας καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ἑνώσεως τῆς Σάμου μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος, τῆς 11ης Νοεμβρίου 1912, τὴν ὁποίαν καὶ δημοσιεύομεν πρὸς πνευματικὴν καὶ ἐθνικὴν ὠφέλειαν.
Ἀκολούθως, παραθέτουμε τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Εὐσεβίου πρὸς τὸν Ἀρχηγὸ τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2026 .
« Ἡ ὠφέλεια τοῦ ἱεροῦ Σαρανταλείτουργου »
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
«Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχετε σωθεῖ διὰ μέσου τῆς πίστεως· καὶ αὐτὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ ἐσᾶς, ἀλλὰ εἶναι τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ»
Μὲ τά λόγια αὐτά, ὅπως σήμερα τά ἀκούσαμε ἀπό τήν πρός τούς Ἐφεσίους ἐπιστολή, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ σωτηρία μας δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐξαγοράζεται μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις, οὔτε ἕνα βραβεῖο γιά τὰ ὑποτιθέμενα κατορθώματά μας. Ἡ σωτηρία εἶναι τὸ ἀπόλυτο δῶρο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Καί καθώς σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ξεκινᾶ τήν προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, αὐτός ὁ λόγος ἔρχεται νὰ δώσει τὸ ἀληθινὸ νόημα στὸν ἀγῶνα ποὺ ξεκινᾶμε, προφυλάσσοντάς μας ἀπὸ τὴ πνευματικὴ παγίδα τοῦ ἐγωϊσμοῦ.
Στὸ πρῶτο μέρος τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιγράφει τὴν κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου πρὸ Χριστοῦ: εἴμασταν πνευματικὰ νεκροὶ ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ὅμως, ὁ Θεός, «ἐξαιτίας τῆς πολλῆς ἀγάπης Του», μᾶς ζωοποίησε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ἀλλά αὐτὸ δὲν ἔγινε ἀπὸ τὰ ἔργα μας, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑπερηφανευτεῖ» . Ἑρμηνεύοντας αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς σημειώνει χαρακτηριστικὰ ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἐκείνη ποὺ μᾶς δικαιώνει, διότι τὰ ἀνθρώπινα ἔργα, ὅσο σπουδαῖα κι ἂν φαίνονται, εἶναι ἐλλιπῆ μπροστά στὴν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρη τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτὴ ποὺ καλύπτει τὶς ἐλλείψεις μας. Τὰ «καλὰ ἔργα» δὲν εἶναι τὸ νόμισμα γὰρ νὰ ἀγοράσουμε τὸν Παράδεισο, ἀλλὰ ἡ φυσικὴ ἐκδήλωση τῆς εὐγνωμοσύνης μας γιά τὸ δῶρο ποὺ ἤδη μᾶς χάρισε ὁ Χριστός μέ τη Σταύρωση καί τήν Ἀνάστασή Του.
Κατόπιν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνεχίζει μὲ μιὰ φράση ποὺ φανερώνει τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου: «Διότι εἴμαστε δικό Του δημιούργημα, καθὼς πλαστήκαμε διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά νὰ κάνουμε ἀγαθὰ ἔργα» . Ὁ Ἐναθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀναδημιούργησε τόν ἄνθρωπο στόν ἑαυτό Του καί ἔτσι μέ τήν ἕνωσή μας μαζί Του, μᾶς ἀναδημιούργησε μέσα στὴν Ἐκκλησία γιά νὰ ζοῦμε μέσα στὰ ἀγαθὰ ἔργα. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐξηγεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ ἀναδημιουργία συντελεῖται μέσα ἀπὸ τὴ μυστηριακὴ ζωή. Ὁ Χριστὸς μᾶς ἐμφυτεύει στὸ δικό Του Σῶμα, ὥστε οἱ πράξεις μας νὰ μὴν εἶναι πλέον ἁπλῶς «ἀνθρωπιστικὲς ἐνέργειες», ἀλλὰ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἐνεργεῖ μέσα μας.
Αὐτὴ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιά τὴν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Παῦλος, δὲν προσφέρεται θεωρητικά. Ἐκχέεται ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἀπὸ σήμερα, ξεκινᾶ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ὄμορφες καὶ πνευματικὰ καρποφόρες παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μας: τὸ Ἱερὸ Σαρανταλείτουργο. Γιά 40 συνεχόμενες ἡμέρες, ἡ ἀναίμακτη θυσία θὰ τελεῖται καθημερινά καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν μας θὰ μνημονεύονται στὴν Ἱερά Προσκομιδή. Πολλοὶ Χριστιανοὶ σήμερα, ἐπειδὴ παραμένουν ἀκατήχητοι, θεωροῦν τὴν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων μιὰ τυπικὴ διαδικασία. Ὅμως εἶναι ἡ πιο μεγάλη εὐεργεσία γιά τόν ἄνθρωπο, ὅπως μᾶς διαβεβαιώνει κι ὁ μεγάλος σύγχρονος Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, δίδοντας μία πραγματική, πνευματικὴ διάσταση. Ὅταν ἦταν πλέον ἡλικιωμένος καὶ σχεδὸν τυφλός, ἐπέμενε νὰ στέκεται ὄρθιος ἐπὶ ὧρες στὴν Προσκομιδὴ γιά νὰ διαβάζει ὁ ἴδιος ἑκατοντάδες ὀνόματα. Ὅταν ἕνας βοηθός του ἱερέας τοῦ ζήτησε νὰ ξεκουραστεῖ, ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ἀπάντησε αὐστηρά: «Τὸ νὰ μνημονεύεις ἕνα ὄνομα στὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἀνάγνωση. Εἶναι μιὰ λεπτή, πνευματικὴ χειρουργικὴ ἐπέμβαση. Γιὰ κάθε ὄνομα βγάζουμε μιὰ μερίδα ἀπὸ τὸ πρόσφορο καὶ τὴν τοποθετοῦμε στὸ Ἅγιο Δισκάριο, μπροστά στον Χριστό. Κάθε ψίχουλο ποὺ πέφτει μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο, λούζεται ἀπὸ τὸ Αἷμα Του. Εἶναι μιὰ ἐπέμβαση ποὺ ἀπαιτεῖ τὸν πνευματικὸ ἱδρώτα τοῦ ἱερέα, γιὰ νὰ θεραπευτοῦν οἱ ζωντανοὶ καὶ νὰ ἀνακουφιστοῦν οἱ κεκοιμημένοι»
Καὶ γιά νὰ καταλάβουμε πόσο βαθιὰ καὶ λυτρωτικὰ φτάνει αὐτὴ ἡ «πνευματικὴ χειρουργική», ἡ ἐκκλησιαστική μας παράδοση διασώζει ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονὸς ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου. Μιὰ ἡμέρα, καθὼς ὁ Ἅγιος περπατοῦσε στὴ Ῥώμη, ἔμαθε γιά μιὰ σπάνια πράξη δικαιοσύνης ποὺ εἶχε κάνει ὁ ἀρχαῖος εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας Τραϊανός, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει ὡς διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ἀλλά εἶχε δικαιώσει μία χήρα πού εἶχε χάσει ἄδικα τόν μοναχογιό της. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συγκινήθηκε τόσο βαθιά, ὥστε ἐπέστρεψε στὸν ναὸ καὶ ἄρχισε νὰ λειτουργεῖ καθημερινά, ζητώντας ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐλεήσει τὴν ψυχὴ τοῦ Τραϊανοῦ. Ὅταν συμπληρώθηκε ὁ κύκλος τῶν σαράντα Λειτουργιῶν, ὁ Ἅγιος ἄκουσε μιὰ οὐράνια φωνὴ νὰ τοῦ λέει: «Εἰσήκουσα τὴν εὐχή σου καὶ ἔδωσα τὴ συγχώρεση στὸν Τραϊανό· ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς ὅμως, νὰ μὴν Μοῦ προσφέρεις ξανά θυσίες γιά ἀσεβεῖς»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἄς σκεφτοῦμε τό πνευματικό μεγαλείο! Ἂν ἡ σαρανταήμερη ἀναίμακτη θυσία μπόρεσε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ Ἅδου ἕναν εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα, σκεφτεῖτε πόση δύναμη ἔχει τὸ Σαρανταλείτουργο για τοὺς δικούς μας κεκοιμημένους, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔχοντας ἔστω καὶ μιὰ σπίθα πίστης! Ἡ καθημερινή, ἀδιάκοπη ῥοὴ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου γαληνεύει τη ζωή τῶν ζωντανῶν, ἀναπαύει τὶς ψυχὲς τῶν κεκοιμημένων καὶ καθαρίζει τίς ἁμαρτίες. Καθὼς ξεκινᾶ ἡ Σαρανταήμερη Νηστεία τῶν Χριστουγέννων, ἄς ἔχουμε βαθειὰ χαραγμένο στὸν νοῦ μας τὸν σημερινὸ ἀποστολικὸ λόγο: «Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχετε σωθεῖ... ἡ σωτηρία σας εἶναι τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ».
Ἂν νηστέψουμε ἀπὸ τὶς τροφές καί τίς ἐμπαθεῖς καταστάσεις, ἂν αὐξήσουμε τὶς προσευχές μας καὶ ἂν κάνουμε ἐλεημοσύνες πιστεύοντας ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο «ὑποχρεώνουμε» ἢ «ἀγοράζουμε» τὸν Θεό, τότε ἔχουμε ἤδη χάσει τὸν δρόμο. Ἔχουμε πέσει στὴν παγίδα τῆς αὐτοδικαίωσης. Ἡ νηστεία δὲν εἶναι ἐμπορικὴ συναλλαγή, ἀλλὰ τὸ δικό μας «ἀντίδωρο» ἀγάπης. Νηστεύουμε ἐπειδὴ Ἐκεῖνος, ἐνῶ ἦταν πλούσιος, ἔγινε φτωχὸς γὰρ ἐμᾶς καὶ κατέβηκε στὴ γῆ γιά νὰ γεννηθεῖ σὲ μιὰ φτωχικὴ φάτνη. Καθαρίζουμε τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας, καὶ φέρνουμε τὰ ὀνόματά μας στὸ Σαρανταλείτουργο, ὄχι γὰρ νὰ καυχηθοῦμε ἤ νά ἐπιδειχθοῦμε, ἀλλὰ γιά νὰ γίνει ἡ καρδιά μας μιὰ καθαρή, ζεστὴ φάτνη ποὺ θὰ ὑποδεχθεῖ τὸν τεχθέντα Κύριο.
Γι' αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς θείας συγκαταβάσεως, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς προτρέπει χαρακτηριστικά: «Ἄλογε ἄνθρωπε, γονάτισε μὲ ταπείνωση μπροστά στὴ φάτνη, ἀπὸ τὴν ὁποία πρόκειται νὰ τραφεῖς καὶ νὰ χορτάσεις ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν θεῖο Λόγο» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Λόγος ΛΗ΄, Εἰς τὰ Θεοφάνια ).
Ἀς ξεκινήσουμε, λοιπόν, ἀπὸ σήμερα αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἀγῶνα μὲ ταπεινὸ φρόνημα. Ἀς συνδυάσουμε τὴ νηστεία τῶν τροφῶν μὲ τὴ συχνὴ συμμετοχή μας στὴ Θεία Λειτουργία αὐτῶν τῶν σαράντα ἡμερῶν, τηρώντας βέβαια καὶ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας μὲ τὴν ἐξομολόγηση. Ἀς ἀφεθοῦμε μὲ ἐμπιστοσύνη στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁμολογώντας ὅτι εἴμαστε «ἀχρεῖοι δοῦλοι» ποὺ ἁπλῶς προσφέρουν τὸ ἐλάχιστο μπροστά στὸ Μέγα Δῶρο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως.
Καλὸ καὶ εὐλογημένο Σαρανταήμερο! Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις 03 Νοεμβρίου 2026 .
« Ἄγγελοι καί Ἄνθρωποι στή Θεία Λειτουργία »
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Μὲ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν Πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ἀνοίγει τὰ μάτια μπροστά στον ἀόρατο κόσμο, καθὼς σήμερα ἑορτάζουμε τὴ Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ ὅλων τῶν ἐπουρανίων ἀσωμάτων ἀγγελικῶν Δυνάμεων. Οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι δὲν εἶναι ἀφηρημένες ἰδέες, οὔτε ποιητικὰ σχήματα, ἀλλὰ ζωντανά, νοερὰ πνεύματα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔπλασε γιὰ νὰ Τὸν δοξολογοῦν καὶ νὰ διακονοῦν τὴ δική μας σωτηρία.
Ἴσως ὅμως δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅτι μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει ἕνας συγκεκριμένος τόπος καὶ ἕνας συγκεκριμένος χρόνος, ὅπου ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων γίνεται ἐντυπωσιακὰ αἰσθητή. Κι αὐτὸς εἶναι ὁ ἱερὸς Ναὸς κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας. Καὶ καθὼς πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς προσερχόμαστε στὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε ἐν πολλοῖς τί ἀκριβῶς τελεῖται μέσα στὸν ἱερὸ Ναὸ καὶ κυρίως στὸ Ἅγιο Βῆμα, ἂς ἀκούσουμε τοὺς μεγάλους Πατέρες, πού ἑρμήνευσαν τήν Θεία Λειτουργία.
Ἡ Θεία Λειτουργία ξεδιπλώνεται μπροστά μας ὡς μιὰ ζωντανὴ φανέρωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρώτη λαμπρὴ στιγμὴ εἶναι ἡ Μικρὴ Εἴσοδος, ὅταν ὁ ἱερέας ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βῆμα λιτανεύοντας τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ συμβολίζοντας ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ λαμπάδα ποὺ προηγεῖται συμβολίζει μὲ τὴ σειρά της τὸν Τίμιο Πρόδρομο, ποὺ προετοίμασε τοὺς ἀνθρώπους νὰ δεχθοῦν τὸν Χριστό. Ὅταν ὁ Ἱερέας φθάσει στὸ κέντρο τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, τότε παρακαλεῖ τὸν Κύριο «…ὥστε μαζὶ μὲ τὴ δική μας εἴσοδο, νὰ πραγματοποιηθεῖ εἴσοδος ἁγίων ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι θὰ συλλειτουργοῦν μαζί μας καὶ θὰ δοξολογοῦν μαζί μας τὴν ἀγαθότητά Του» (Εὐχὴ τῆς Μικρῆς Εἰσόδου).
Ὁ Ἅγιος Συμεὼν Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὁ κατεξοχὴν μυσταγωγὸς τῆς λατρείας μας, ἐξηγεῖ λέγοντας: «Ἡ εἴσοδος τοῦ Εὐαγγελίου φανερώνει τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου... διότι τότε καὶ οἱ Ἄγγελοι συνεισέρχονται καὶ συμπαραστέκονται στὸν ἱερέα, καὶ στέκονται γύρω ἀπὸ τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο» (Περὶ τοῦ Ἁγίου Ναοῦ, 142).
Ὅταν, λοιπόν, βλέπουμε τὸ Εὐαγγέλιο νὰ περνᾶ ἀνάμεσά μας, βλέπουμε τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ περιστοιχισμένο ἀπὸ ἀόρατα ἀγγελικὰ τάγματα.
Προχωρώντας βαθύτερα στὸ τελούμενο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, φτάνουμε στὴν ὥρα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου, ὅπου ὁ ἱερέας μεταφέρει τὰ Τίμια Δῶρα ἀπὸ τὴν Προσκομιδὴ στὴν Ἁγία Τράπεζα, συμβολίζοντας τὴ μεταφορὰ καὶ τὴν ταφὴ τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸν Νικόδημο, καθὼς ἡ Ἁγία Τράπεζα συμβολίζει τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ. Κάθε φορὰ ποὺ ψάλλουμε τὸν Χερουβικὸ Ὕμνο, θυμόμαστε ὅτι ὁ Βασιλέας τῶν ὅλων συνοδεύεται ἀοράτως ἀπὸ ἀγγελικὲς δυνάμεις.
Γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅμως ἀκόμη περισσότερο τὸ ἀσύλληπτο βάθος αὐτῆς τῆς στιγμῆς, ἀξίζει νὰ στρέψουμε τὸν νοῦ μας στὸν ὕμνο ποὺ ψάλλεται ἀντὶ Χερουβικοῦ τὸ Μεγάλο Σάββατο: «Σιγησάτω πᾶσα σὰρξ βροτεία...» ὁ ὁποῖος σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση λέει: «Ἂς σιγήσει κάθε ἀνθρώπινη σάρκα καὶ ἂς στέκεται μὲ φόβο καὶ τρόμο καὶ ἂς μὴν σκέφτεται μέσα της τίποτα τὸ γήινο ἢ ὑλικό· διότι ὁ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων προσέρχεται γιὰ νὰ σφαγιαστεῖ καὶ νὰ δοθεῖ ὡς τροφὴ στοὺς πιστούς. Μπροστά ἀπὸ Αὐτὸν προπορεύονται οἱ χοροὶ τῶν Ἀγγέλων, μαζὶ μὲ κάθε οὐράνια Ἀρχὴ καὶ Ἐξουσία, τὰ πολυόμματα Χερουβεὶμ καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ, τὰ ὁποῖα καλύπτουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ δέος καὶ ἀναβοοῦν τὸν ὕμνο: Ἀλληλούια, Ἀλληλούια, Ἀλληλούϊα». Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἀποκαλύπτει μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια, ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι προηγοῦνται τῶν Τιμίων Δώρων!
Γι’ αὐτὸ κι ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, περιγράφοντας τὴν πρέπουσα στάση μας ἐκείνη τὴν ὥρα λέει: «Ὑποδεχόμαστε τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων, ὁ ὁποῖος συνοδεύεται ἀοράτως ἀπὸ τὶς ἀγγελικὲς παρατάξεις... Γι' αὐτὸ πρέπει μὲ ὅλη μας τὴν εὐλάβεια καὶ μὲ ἐκτενῆ προσευχὴ νὰ συνοδεύουμε τὰ δῶρα, μέχρι νὰ εἰσέλθουν στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο» (Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας, 24).
Τὸ ἀποκορύφωμα ὅμως τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι ἡ Ἁγία Ἀναφορά, ἡ ὥρα δηλαδή, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἱερέας κι ὁ λαὸς ἑνώνονται μὲ τὶς Ἀγγελικὲς Δυνάμεις ψάλλοντας τὸν ἐπινίκιο ὕμνο: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶναι ὁ Κύριος τῶν οὐρανίων δυνάμεων· γεμᾶτος εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀπὸ τὴ δόξα Σου. Δόξα καὶ ὕμνος ἂς εἶναι στοὺς ὕψιστους οὐρανούς· εὐλογημένος εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται σταλμένος στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Δόξα καὶ ὕμνος ἂς εἶναι στοὺς ὕψιστους οὐρανούς».
Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μᾶς ἀποκαλύπτει τὴ μεταμόμορφωση τοῦ Ναοῦ ἐκείνη τὴ στιγμή: «Ὁ ναὸς εἶναι ἕνας ἐπίγειος οὐρανός, μέσα στὸν ὁποῖο κατοικεῖ καὶ περιπατεῖ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς... καὶ ἡ λατρεία μας ἐκείνη τὴν ὥρα μιμεῖται τὴ λειτουργία τῶν ἀγγέλων» (Ἱστορία Ἐκκλησιαστικὴ καὶ Μυστικὴ Θεωρία). Δὲν ὑπάρχει πλέον διαχωρισμὸς ἀνάμεσα στὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ. Οἱ Ἄγγελοι στὸν οὐρανὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι στὸν ἐπίγειο ἱερό Ναὸ ἑνώνονται γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.
Σήμερα ποὺ ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους, ἂς θυμηθοῦμε, πώς ὅταν ὁ πρῶτος τῶν ἀγγέλων ὀνόματι Ἑωσφόρος γκρεμίστηκε ἀπό τούς Οὐρανούς, λόγῳ τῆς ὑπερηφάνειάς του, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ στάθηκε στὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ φώναξε πρὸς τὰ ὑπόλοιπα τάγματα: «Ἀς σταθοῦμε ὄρθιοι μὲ σταθερότητα, ἂς σταθοῦμε μὲ φόβο Θεοῦ, ἂς προσέξουμε!» Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ φράση ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν ἱερέα λίγο πρὶν τὴν Ἁγία Ἀναφορά: «Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου· πρόσχωμεν τὴν ἁγίαν ἀναφοράν ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν».
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Εἶναι κρίμα, ὅταν βρισκόμαστε μέσα στὸν «ἐπίγειο οὐρανὸ» τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, νὰ μιλοῦμε, νὰ ἀφαιρούμαστε, νὰ κοιτάζουμε τὰ κινητά μας ἢ νὰ σχολιάζουμε τὸν διπλανό μας, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ οὐράνιες δυνάμεις προπορεύονται καὶ τὰ Σεραφείμ καλύπτουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ δέος μπροστά στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ Λειτουργία δὲν εἶναι ἕνα κοινωνικὸ καθῆκον· εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Οὐρανὸς ποὺ κατεβαίνει στὴ γῆ.
Γι’ αὐτό, ἂς μετατρέψουμε τὸ ἀγγελικὸ παράγγελμα σὲ πρακτικὴ στάση ζωῆς.
Ἂς ἐρχόμαστε νωρὶς στὸν Ἱερό Ναό, ὥστε νὰ προετοιμάζεται ἡ ψυχή μας ἥσυχα, μακριὰ ἀπὸ τὴ βιασύνη τῆς τελευταίας στιγμῆς.
Ἂς κρατοῦμε τὴ γλώσσα μας ἀπὸ κάθε ψίθυρο ἢ χαιρετισμὸ καὶ τὰ μάτια μας στραμμένα στὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριο.
Ὅταν ὁ νοῦς μας ξεφεύγει σὲ γήινες ἔγνοιες, ἂς τὸν ἐπαναφέρουμε λέγοντας τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» , ἑνώνοντας τὴ φωνή μας μὲ τοὺς Ἀγγέλους.
Τέλος ἂς παρακαλέσουμε τοὺς Ἁγίους Ἀρχαγγέλους νὰ μᾶς δίνουν αὐτὴ τὴν «ἀγγελικὴ αἴσθηση» κάθε φορὰ ποὺ ἐκκλησιαζόμαστε. Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ γινόμαστε συνειδητοὶ μέτοχοι τῶν Μυστηρίων, ὥστε ἡ ἐπίγεια λατρεία μας νὰ γίνει ἡ ἀληθινὴ πρόγευση τῆς αἰώνιας δοξολογίας στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν .
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2026 .
« Ἡ ἀληθινή ἀγάπη ἀρδεύεται ἀπό τήν θεία Κοινωνία »
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
«Ἐσεῖς εἶστε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ καθένας σας εἶναι ἕνα ξεχωριστὸ μέλος αὐτοῦ τοῦ σώματος».
Μὲ αὐτὸν τὸν βαθύτατα ἐκκλησιολογικὸ λόγο, ὁ Ἀπόστολος Παύλος μᾶς εἰσάγει στὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἑνότητας μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ὀνομάζει Σῶμα Χριστοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παύλος ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου καὶ γι’ αὐτὸ ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ ὀργανική μας ἔνταξη σὲ ἕνα ζωντανὸ Σῶμα, τοῦ ὁποίου κεφαλὴ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὅταν ὁ πιστὸς ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν κοινότητα, μετατρέπεται σὲ μέλος νεκρό, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὴ ζωογόνο χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ σωτηρία μας κατορθώνεται μόνο μέσα στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας.
Στὸ πρῶτο μέρος τῆς περικοπῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιγράφει πῶς ὁ Θεὸς διένειμε ποικίλα χαρίσματα μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν λειτουργοῦν αὐτόνομα, ὅπως θεωροῦν πλανεμένα οἱ Προτεστάντες Πεντηκοστιανοί. Ἂν ὁ πιστὸς δὲν τρέφεται ἀπὸ τὴν κοινὴ πηγὴ τῆς Ζωῆς, ἐὰν δηλαδὴ δὲν εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία, τότε τὰ χαρίσματά του ἀτονοῦν, παρακμάζουν ἢ μετατρέπονται σὲ ὅπλα ἐγωϊσμοῦ, φιλαυτίας καὶ διχασμοῦ καί στό τέλος χάνονται.
Ἡ συχνὴ προσέλευση στὴ Θεία Εὐχαριστία δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα τυπικὸ θρησκευτικὸ καθῆκον ἢ μιὰ περιοδικὴ συνήθεια, ἀλλοῦ σφυρηλατεῖ, ἂς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, τὴν πνευματικὴ ἑνότητα. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι ἡ ἀπόλυτη καὶ ζωτικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ παραμείνουμε ζωντανὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν μεταλαμβάνουμε συχνὰ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ κυλᾶ στὶς δικές μας σωματικὲς καὶ πνευματικὲς ἀρτηρίες, ζωογονεῖ τὰ χαρίσματά μας καὶ μᾶς ἑνώνει ὀργανικὰ μὲ τὸν διπλανό μας, ἐξαφανίζοντας κάθε ἀπόσταση ἢ κοινωνκὴ διάκριση.
«Ὅπως ἀκριβῶς, λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐνσωματώνει ὅλους στὸν ἑαυτό Του μέσα ἀπὸ τὴ μία καὶ μοναδικὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Σώματός Του, ἔτσι καὶ τὸ ἕνα Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ βρίσκεται πάνω ἀπὸ ὅλα, μᾶς συνάζει ὅλους σὲ μία πνευματικὴ ἑνότητα» (Ἑρμηνεία εἰς τὸ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον).
Ἡ συχνὴ Θεία Κοινωνία γίνεται, ἑπομένως, τὸ γόνιμο πνευματικὸ ἔδαφος ὅπου τὸ χάρισμα τοῦ καθενός, εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ διδασκαλία, εἴτε γιὰ τὴν ὁποιαδήποτε διακονία καὶ προσφορά, φωτίζεται, ἀναδεικνύεται καὶ τίθεται στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας, μακριὰ ἀπὸ τὴν παγίδα τῆς ὑπερηφάνειας.
Ἀφοῦ λοιπὸν θεμελίωσε θεολογικὰ τὴν ἀνάγκη τῆς ἑνότητας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος, ὁ Ἀπόστολος Παύλος συνεχίζει παρουσιάζοντας τὴν πιὸ τέλεια καὶ ὑπερβατικὴ ὁδό, τὸν ἐξακουστὸ Ὕμνο τῆς Ἀγάπης. Μᾶς δείχνει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια ὅτι ἂν τὰ χαρίσματά μας δὲν ἐμφοροῦνται ἀπὸ ἀγάπη, τότε σὲ τίποτε δὲν ὠφελοῦν. Ἀκόμη καὶ ἡ γνώση ὅλων τῶν μυστηρίων, ἡ γλωσσολαλιά ἢ ἡ πίστη ποὺ μετακινεῖ βουνὰ, ὅταν στεροῦνται τῆς ἀγάπης, στεροῦνται οὐσιαστικῆς πνευματικῆς ἀξίας καὶ εἶναι κενὰ περιεχομένου καὶ ἀνώφελα γιὰ τὴ σωτηρία μας.
Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἐμβαθύνοντας στὴν πρακτικὴ καὶ καθημερινὴ πτυχὴ αὐτῆς τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία γεννιέται καὶ τρέφεται μέσα ἀπὸ τὴ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τονίζει: «Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν ἁγία ἀγάπη δὲν κάνει διακρίσεις ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ἀγαπᾶ ὅλους ἐξίσου... βλέπει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὰν νὰ ἦταν ἕνας καὶ μοναδικὸς ἄνθρωπος» (Κεφάλαια Περὶ Ἀγάπης , Ἑκατοντὰς Α΄, 71).
Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ἕνα παροδικό, ἐπιφανειακὸ ἢ ἐγωιστικὸ συναίσθημα. Εἶναι ἡ πλήρης ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Καὶ τοῦτο διότι ὁ κόσμος μᾶς ἔχει μάθει νὰ ἐνδιαφερόμαστε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν οἰκογένειά μας, ἀδιαφορώντας γιὰ τοὺς γύρω μας. Καὶ ὅταν ὁ Παύλος διακηρύσσει στὴν περικοπὴ ὅτι ἡ ἀγάπη «ὅλα τὰ ὑπομένει καὶ ποτέ δὲν ξεπέφτει», ἔρχεται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει πὼς αὐτὴ ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι παθητικὴ ἀδυναμία, ἀλλὰ ἡ ὕψιστη πνευματικὴ δύναμη ποὺ συνδέει τοὺς πιστοὺς, τόσο μεταξύ τους ὅσο καὶ μὲ τὸν Θεό: «Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πλήρωμα ὅλων τῶν ἀρετῶν, καὶ αὐτὴ εἶναι ποὺ συνδέει τοὺς πιστοὺς τόσο μεταξύ τους ὅσο καὶ μὲ τὸν Θεό... Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, καὶ ὅποιος παραμένει ζωντανὸς μέσα στὴν ἀγάπη, παραμένει ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό» (Ὁμιλία ΝΣΤ΄, Περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀγάπης ).
Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ μυστικὴ ἑνότητα, τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καὶ τὴν τέλεια προσφορὰ ἔρχονται νὰ ἐνσαρκώσουν καὶ νὰ ἐπιδείξουν μὲ τὸν βίο τους οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Ἅγιοι Ἀνάργυροι, Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν Ἀσία.
Τὰ δύο αὐτὰ ἀδέλφια ἀνατράφηκαν μὲ βαθιὲς χριστιανικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὴν ἁγία μητέρα τους, τὴ Θεοδότη, ἡ ὁποία, μένοντας νωρίς χῆρα, ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τῆς στὴ διαπαιδαγώγησή τους. Προικισμένοι μὲ σπάνια εὐφυΐα καὶ σοφία, σπούδασαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὴν μετέτρεψαν σὲ πηγὴ πλούτου ἢ ἐκμετάλλευσης τοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Ἔγιναν «Ἀνάργυροι», θεραπεύοντας δωρεὰν ἀνθρώπους καί ζῶα κι ἀφοῦ ἔζησαν μὲ ὑποδειγματικὴ ἀκτημοσύνη καὶ ἀσκητικότητα, κοιμήθηκαν ὁσίως καὶ εἰρηνικὰ στὴν πόλη Φερεμὰν τῆς Ἀσίας.
Ἂν παρατηρήσουμε προσεκτικὰ τὴν ἱερὴ εἰκόνα τους, θὰ τοὺς δοῦμε νὰ κρατοῦν σταθερὰ στὰ χέρια τους τὸ κουτάκι μὲ τὰ φάρμακα καὶ τὴν εἰδικὴ ἰατρικὴ λαβίδα. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα, ἀδελφοί μου, δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀναφορὰ στὸ ἐπίγειο ἐπάγγελμά τους. Εἶναι ἕνας ἐντυπωσιακὸς συνειρμός, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ κατευθείαν στὴν Ἁγία Λαβίδα τῆς Θείας Κοινωνίας.
Ἡ λαβίδα τῶν Ἁγίων μετέφερε τὸ ὑλικὸ φάρμακο ποὺ ἀνακούφιζε πρόσκαιρα τὸ φθαρτὸ σῶμα ἀπὸ τὶς ἀσθένειες. Ἡ Λαβίδα ὅμως τῆς Ἐκκλησίας μεταφέρει τὸ «φάρμακο τῆς ἀθανασίας», τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θεραπεύει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα καὶ χαρίζει τὴν αἰώνια ζωή! Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι κρατοῦν τὴ λαβίδα τους γὰρ νὰ μᾶς θυμίσουν ὅτι κάθε σωματικὴ θεραπεία παραμένει ἐλλιπής, ἂν δὲν καταλήξει στὴν πνευματικὴ θεραπεία ποὺ προσφέρει τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἀντὶ ἄλλης ὑλικῆς ἀμοιβῆς, ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς θεραπευμένους ἕνα καὶ μοναδικό πράγμα: νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, νὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα καὶ τὴν καρδιά τους καὶ νὰ δεχθοῦν τὸ ἀληθινὸ Φάρμακο τῆς Ζωῆς, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον».
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ Νοεμβρίου μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ βαθιά πνευματικὴ ἀφύπνιση γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.
Ἂς ἀναλογιστοῦμε, ἄν ὄντως εἴμαστε ἐνεργὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὴ συχνὴ καὶ ἐνσυνείδητη Θεία Μετάληψη.
Ἂς ζητήσουμε τὶς πρεσβείες τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων καὶ τῆς μητέρας τους Θεοδότης, ὥστε τρεφόμενοι μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀναδείξουμε τὰ χαρίσματά μας στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀγάπης, γιά νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς αἰώνιας καὶ ἀτελεύτητης Βασιλείας Του. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email