Συντάχθηκε στις .
«Ὁ καθρέπτης τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή, πρώτη Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, εἶναι ἀφιερωμένη σέ ὅλους τούς Ἁγίους, γνωστούς καί ἀγνώστους. Ἀρχικῶς ὁ ἑορτασμός ἀφοροῦσε σέ ὅλους τούς Mάρτυρες, ἀλλά προϊόντος τοῦ χρόνου συμπεριέλαβε καὶ ὅλους τούς Ἁγίους, διότι ὅλοι οἱ Ἅγιοι μέ τήν ζωή, τήν διδασκαλία ἤ τό μαρτύριο τους δόξασαν τόν Θεό. Ἐπίσης σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τούς ἀφανεῖς Ἁγίους, τῶν ὁποίων οὔτε τά ὀνόματα γνωρίζουμε, οὔτε ἔχουμε στοιχεῖα γιά τήν ζωή τους, ἀλλ’ ὅμως κι ἐκεῖνοι ἀγωνίσθηκαν καί ἄθλησαν «διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἀποκ. α΄9). Γιά τόν λόγο αὐτό σήμερα ἑορτάζουν καί ὅλοι ἐκεῖνοι, πού φέρουν ὀνόματα, πού δέν ἔχουν κάποιον γνωστό ἑορταζόμενο Ἅγιο.
Ἡ σημερινή ἑορτὴ ἔρχεται ἀμέσως μετά τήν Πεντηκοστή, διότι ἡ ἀνάδειξη τῶν Ἁγίων σηματοδοτεῖ τήν πνευματική καρποφορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς αἰῶνες. Οἱ Ἅγιοι κάθε ἐποχῆς φανερώνουν τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο τό Ἅγιο Πνεῦμα διά τῶν ἱερῶν Μυστηρίων συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία, ὡς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ καθιστοῦν ὀφθαλμοφανῆ τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, πάνω στόν κόσμο καί ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Αὐτοί ποὺ εὐεργετικὰ παρατείνουν μὲ τήν ἄσκηση ἤ τό μαρτύριό τους τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν ἱστορία.
Ἄς θυμηθοῦμε τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα, πού διαβάζεται στίς μνῆμες τῶν μαρτύρων (βλ. Ἠσ. ΜΓ 10-14). Σέ αὐτήν ξεκάθαρα ἐπισημαίνεται, ὅτι ὁ Θεός δίδει τήν μαρτυρία του μέσα ἀπό τούς Ἁγίους Μάρτυρες κι ἐκεῖνοι μέ τή σειρά τους καθιστοῦν ζῶσα τήν παρουσία Του ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Ἀποκάλυψη περιγράφει μέ γλαφυρότητα τό πλῆθος τῶν ψυχῶν τῶν Μαρτύρων, πού βρίσκονται κάτω ἀπό τό οὐράνιο θυσιαστήριο καί περιμένουν τήν δικαίωσή τους, γιά τήν μαρτυρία πού ἔδωσαν, ὁμολογώντας μέ τήν θυσία τους τήν πίστη τους στόν Χριστό. (βλ. Ἀποκ. ς΄ 9-10)
Ἡ σημερινή ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι ἐκ τῶν πλέον ἀγαπημένων ἑορτῶν τῶν προγόνων μας, πού διακρίνονταν γιά τήν πηγαῖα καί ἀσύγκριτη εὐλάβειά τους, ὅπως μποροῦμε νά καταλάβουμε, τόσο ἀπό τίς ὡραῖες εἰκόνες τῶν ἁγίων Πάντων, πού ἱστοροῦσαν καί ἀφιέρωναν στούς Ναούς καί τά Μοναστήρια μας, ὅσο καί ἀπό τά πολλά Παρεκκλήσια, πού ἀνήγειραν πρός τιμήν τους. Καί τοῦτο γιά νά ἔχουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πρότυπα τούς Ἁγίους μας καί νά μποροῦν νά παραδειγματίζονται ἀπό τή ζωή τους. Εἶναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε τόν βίο καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων μας. Πῶς ἔζησαν, πώς πολιτεύθηκαν, πώς ἀντιμετώπισαν τούς διάφορους πειρασμούς, πώς ἄντεξαν τούς εὐτελισμούς καί τίς ταπεινώσεις γιά τήν ἀγάπη καί τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, πώς ἔφτασαν στό μαρτύριο, πώς ἄντεξαν ἕως τέλους, πώς ἀνταπεξῆλθαν στήν ἄσκηση τῆς νηστείας καί τῆς προσευχῆς, πώς πραγμάτωσαν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους, πώς ἀνταποκρίθηκαν στίς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς πού ἔζησαν, μέ ποιές προϋποθέσεις ἔλαβαν καί διατήρησαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί τόσα ἄλλα ἀκόμη διδάγματα, ἀπαραίτητα γιά τήν καλλιέργεια καί τήν αὔξηση τῶν ἀρετῶν ἀπό ἐμᾶς.
Σέ αὐτή τήν διδασκαλία καί τόν παραδειγματισμό μας ἀποσκοπεῖ καί ἡ εὐλογημένη συνήθεια, νά δίδονται τά ὀνόματα τῶν Ἁγίων στούς πιστούς. Διότι εἶναι πολύ ὠφέλιμο γιά τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό νά ἔχει ἕνα πρότυπο στή ζωή του γιά νά ἀγωνίζεται στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί παράλληλα νά ἔχει καί τόν προσωπικό του Ἅγιο, νά τόν προστατεύει καί νά δέεται στόν Κύριο ὑπέρ αὐτοῦ. Ἔχουμε ἄραγε ἀναλογισθεῖ ποτέ, αὐτήν τήν μεγάλη ἀλήθεια; Ἔχουμε ἀντιληφθεῖ πόση χάρη ἔχουμε νά ἀξιοποιήσουμε, ὅταν μαζί μέ τόν φύλακα Ἄγγελό μας ἔχουμε καί τήν προστασία τοῦ Ἁγίου τοῦ ὁποίου φέρουμε τό ὄνομα; Ἔχουμε σκεφθεῖ ποτέ, πόσο σπουδαῖο πράγμα εἶναι γιά μία οἰκογένεια, νά ἔχει τόσους Προστάτες Ἁγίους, ὅσα καί τά μέλη της; Καί τό κυριώτερο εἶναι νά ἀναρωτηθοῦμε, ἐάν καί κατά πόσον γνωρίζουμε τούς Ἁγίους μας κι ἄν τούς τιμᾶμε, ὅπως ἁρμόζει; Καί δέν ἐννοοῦμε μόνο ἄν ἐκκλησιαζόμαστε στήν μνήμη τῶν Ἁγίων μας ἤ ἄν φέρνουμε πρόσφορο καί ἄρτο, συνήθειες εὐλογημένες, πού ἐκλείπουν σιγά-σιγά. Δυστυχῶς στή σύγχρονη ἐποχή ἔχουμε ἐλλιπῆ ἐκκλησιαστική παιδεία καί τοῦτο εἶναι αἰτία γιά πολλές ἀπό τίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουμε καί ὡς πρόσωπα καί κοινωνία καί ὡς Ἔθνος. Διότι οὔτε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων μας τιμᾶμε, ὅπως πρέπει, οὔτε τό ἤθος τους γνωρίζουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέει: «Ἄν πραγματικά θέλεις νά τιμήσεις τόν Ἅγιο, τότε νά μιμηθεῖς τή ζωή του». Μόνον ἔτσι ὠφελούμαστε πραγματικά
Οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Ἅγιοι Πάντες ἀποτελοῦν τά ἐγγυημένα πρότυπα τῆς ζωῆς μας, διότι μᾶς ξεναγοῦν στήν ἀληθινή ζωή, πού βασίζεται καί ἀξιοποιεῖ τίς ἀνεξάντλητες καί σωστικές δυνάμεις τῆς ὀρθόδοξης λατρείας καί πνευματικότητας.
Μέσα ἀπό τό βίο καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων μας βλέπουμε τόν πόθο τους γιά τήν προσευχή, τήν χαρά τους νά νηστεύσουν καί νά ζήσουν σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ἀνάγκη τους νά λειτουργηθοῦν καί νά κοινωνήσουν, ζῶντας ἐν ἀναμονῇ μεταξύ τῆς προηγούμενης καί τῆς ἑπόμενης συχνῆς θείας Κοινωνίας τους. Διαβάζουμε γιά τήν ἀγάπη τους στήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν πατερικῶν, ἀσκητικῶν καί νηπτικῶν κειμένων, τά ὁποῖα πολλές φορές προμηθεύονταν μέ πολλούς κόπους καί θυσίες γιά τήν ὠφέλειά τους. Μαθαίνουμε γιά τή διάθεσή τους, ἄλλοι νά ἀπομονωθοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζῶντας ἀσκητικά καί ἄλλοι νά δίδουν τήν μαρτυρία τους μέσα στόν κόσμο, στήν οἰκογένεια, τήν ἐργασία, τόν στρατό καί τήν κοινωνία γενικώτερα, κηρύττοντας μέ τή ζωή τους τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ καί ὁμολογώντας τήν πίστη τους στόν Ἀναστάντα Κύριο. Καί τό σπουδαιότερο εἶναι πώς ὅλοι μέ τόν τρόπο τους ὁ καθένας ἀντάλλαξαν τήν ἐφήμερη ζωή πάνω στή γῆ μέ τήν αἰώνια μακαριότητα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς Σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μουσειακό ἔκθεμα, ὅπως τήν ἀντιμετωπίζουν κάποιοι. Εἶναι κοινωνία Ἁγίων, δηλαδή σχέση μέ τόν κατ’ ἐξοχήν καί στήν ἀπόλυτη ἔννοια Ἅγιο, πού εἶναι ὁ Θεός. Ἡ Ἁγιότητα εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας. Ὅμως δέν ἐπιτυγχάνεται μέ τίς ἐπιταγές τοῦ κόσμου, ὅπως τίς θεωρεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία μας. Σ’ ἐμᾶς ὁ Θεός χαρίζει τήν Ἁγιότητα ὡς δωρεά. Ἡ ἁγιότητα λοιπόν ἑνός ἑκάστου πηγάζει ἀπό τήν σχέση του μέ τόν Θεό. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι διεφύλαξαν τήν σχέση μέ τόν Θεό, ὡς τόν πολύτιμο θησαυρό τῆς ζωῆς τους. Δέν ἔβαλαν τίποτε πάνω ἀπό τόν Θεό στή ζωή τους. Καί ὅ,τι ἐρχόταν σέ ἀντίθεση μέ αὐτήν τήν σχέση, τό ἀπέρριπταν, γιά νά μήν χάσουν τήν κοινωνία μέ τόν Θεό, ἀκόμη κι ὅταν τούς ἀπειλοῦσαν ἤ τούς ἔταζαν πλούτη καί ἀξιώματα.
Δυστυχῶς ἐμεῖς μάθαμε νά ἀξιολογοῦμε τή ζωή μας πιό πολύ μέ τά κριτήρια τοῦ κόσμου, παρά μέ τά κριτήρια τοῦ Θεοῦ. Πόσοι ἀλήθεια λένε: «Τί θά πεῖ ὁ κόσμος;» Πότε ὅμως ἀναρωτήθηκε κάποιος: «Τί λέει ὁ Θεός;» Ἀκόμη κι αὐτή τήν σχέση μας μέ τόν Θεό μέσα ἀπό τή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πολλές φορές, τήν «κόβουμε καί τήν ράβουμε στά μέτρα μας», κατά τήν λαϊκή ἔκφραση.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, λέει: «Μήν πτοεῖσαι ἀπό τό τί λένε οἱ ἄνθρωποι γιά σένα, αὐτός εἶναι διαβολικός φόβος. Συλλογίσου τί ὁ Θεός λέει γιά σένα, τί οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἅγιοι λένε γιά σένα» Γι’αὐτό μᾶς χρειάζεται νά ἐντρυφήσουμε στή ζωή καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων καί νά βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα γιά τήν δική μας διαγωγή.
Ὁ σύγχρονος Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής καί Σπηλαιώτης ἔλεγε: «Οἱ Ἅγιοι εἶναι ἕνα καθρέφτης γιά νά βλέπουμε τίς ἐλλείψεις καί τίς ἀδυναμίες μας καί νά ἀγωνιζόμαστε στό δρόμο τῆς ἀρετῆς».
Ἄς μάθουμε ἀπό τούς Ἁγίους Πάντες νά ἀρέσουμε στόν Χριστό, μέ ὁποιοδήποτε τίμημα, ἀδιαφορώντας γιά τίς «προσφορές» ἤ τίς ἀπειλές τοῦ κόσμου, ποθώντας μιά θέση, ἐκεῖ κάτω ἀπό τό θυσιαστήριο τοῦ Οὐρανοῦ μαζί μέ ὅλους ἐκείνους, πού ἔδωσαν τήν μαρτυρία τους γιά τόν Χριστό, πού, ἄν καί μᾶς πρόλαβαν, μᾶς περιμένουν. (βλ. Ἑβρ. ια΄ 40) Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ κ.κ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ
30 Μαΐου – 1 Ἰουνίου 2026
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
(Ψυχοσάββατο Πεντηκοστῆς)
Περί ὥρα 11:00 π.μ. ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος θά μεταβῇ εἰς τό Κοιμητήριο τῆς πόλεως Σάμου, ὅπου θά τελέσῃ Τρισάγιο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων προκατόχων αὐτοῦ Μητροπολιτῶν, καθώς καί ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, ὁ Σεβασμιώτατος θά παραστῇ εἰς τήν ἐπετειακή ἐκδήλωση τήν διοργανουμένη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου, διά τήν Ἄλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Κυριακή 31 Μαΐου 2026
(Ἑορτή Πεντηκοστῆς)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 11:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Ὄρθρο, θά ἱερουργήσῃ κατά τήν Θεία Λειτουργία καί ἐν συνεχείᾳ θά προστῇ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Γονυκλισίας εἰς τήν Ἱερὰ Μονή Ζωοδόχου Πηγῆς.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τήν ἀκολουθία τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ εἰς τήν πανηγυρίζουσα Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Μυτιληνιῶν.
Δευτέρα 1 Ἰουνίου 2026
(Ἑορτή Ἁγίου Πνεύματος)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 10:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ κατά τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί θά τελέσῃ τήν Θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Βαλεοντάδων (Αηδόνια).
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό καί θά προστῇ τῆς λιτανεύσεως τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τόν λόφο τοῦ Παλαιοῦ Καρλοβάσου, εἰς τόν ὁμώνυμο Ἱερό Ναό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς πόλεως τῶν Καρλοβασίων.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν διοργανώνει ἐπετειακὴ ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὴν Ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου 1453), τὸ Σάββατο 30 Μαΐου 2026 καὶ ὥρα 7:00 μ.μ., στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου, στὴν πόλη τῆς Σάμου.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐκδηλώσεως θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπετειακὴ ὁμιλία μὲ θέμα σχετικὸ μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Βασιλευούσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκφωνήσει ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Σωτήριος Κοσμόπουλος, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν.
Ἐπίσης, θὰ ἀποδοθοῦν ὕμνοι, θρῆνοι καὶ πατριωτικὰ τραγούδια ἀπὸ τὴ Βυζαντινὴ Χορωδία τῶν Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Στὸ τέλος τῆς ἐκδηλώσεως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν κ.κ. Εὐσέβιος θὰ τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση ὑπὲρ τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καὶ τῶν πεσόντων κατὰ τὴν Ἅλωση.
Ἡ παρουσία σας θὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ χαρά.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τοῦ Πεντηκοσταρίου, πού ξεκίνησε τήν λαμπροφόρο νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Καθ’ὅλη τήν διάρκειά του στή θέση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς θείας Λειτουργίας διαβαζόταν ἕνα τμῆμα ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
Ἔτσι καί σήμερα λοιπόν, ἀκούσαμε γιά τήν Πεντηκοστή, γιά τό τί συνέβη δηλαδή, πενήντα ἡμέρες μετά ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί 10 μετά τήν Ἀνάληψή Του στούς Οὐρανούς. Σύμφωνα λοιπόν μέ τούς 11 πρώτους στίχους τοῦ δευτέρου κεφαλαίου, οἱ 12 Μαθητές, μαζί πλέον μέ τόν Ἀπόστολο Ματθία, πού ἀντικατέστησε τόν Ἰούδα (βλ. Πράξ. α΄ 15-26), ἦταν συγκεντρωμένοι, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, στό ὑπερῷο, ὅπου εἶχε γίνει ὁ Μυστικός Δεῖπνος. «Ξαφνικά ἔγινε ἀπό τόν οὐρανό ἦχος, ὅπως ἀκριβῶς φυσάει ὁ δυνατός ἄνεμος καί γέμισε ὅλο τόν χῶρο, ὅπου βρίσκονταν οἱ Μαθητές. Καί φάνηκαν νά διαμερίζονται στούς Μαθητές γλῶσσες σάν φωτιᾶς καί κάθισε καθεμιά πάνω σέ καθένα ξεχωριστά ἀπό αὐτούς.» (βλ. Πραξ. β΄ 2-3).
Μέ τρόπο λοιπόν ὀφθαλμοφανῆ, μέ τήν ἁπτή ἀπόδειξη τῆς παρουσίας τῶν πυρίνων γλωσσῶν καί τῆς χροιᾶς τοῦ δυνατοῦ ἀνέμου ἔγινε ἀπολύτως ἀντιληπτή ἡ πνευματική ἀλλοίωση τῶν Μαθητῶν, τῶν Ὁποίων ἡ ὕπαρξη γέμισε ἀπό τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μεταβλήθηκαν ἀπό φοβισμένοι Μαθητές τοῦ Χριστοῦ σέ διαπρύσιους κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μάλιστα, σέ μιά ὁμιλία του μέ τίτλο: «Πρός τέ Ἰουδαίους καί Ἕλληνας ἀπόδειξις ὅτι ἐστίν Θεός ὁ Χριστός» θεωρεῖ, πώς ἡ θαυμαστή ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ πρώτη καί μεγάλη ἀπόδειξη, πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, καθώς μέ τήν ἀκαταμάχητη θεϊκή δύναμή Του κατέστησε πραγματικό, τόν θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ἐξήγγειλε λέγοντας στούς Μαθητές: «Καί πῦλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς» (Ματθ. ιστ΄ 17).
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία, ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, σήμερα ἑορτάζει τά γενέθλιά Της, ὁρίζεται ὡς ἡ σύναξη γύρω ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού σημαίνει τήν ἀκρόαση τοῦ κηρύγματος καί τή θεία Κοινωνία.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνας θεοσύστατος καί θεοΐδρυτος ὀργανισμός. Δέν εἶναι κάποιο ἀνθρώπινο δημιούργημα. Δέν εἶναι σύλλογος ἤ σωματεῖο. Δέν εἶναι οὔτε μιά ἁπλή συγκέντρωση ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ Σύναξη, ὅσων βαπτίσθηκαν «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. κη΄19) τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί πιστεύουν στόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τόν Κύριον καί Θεόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό, Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Οἱ ἐνσυνείδητοι λοιπόν Χριστιανοί, τιμῶντας τήν κλήση τους καί τήν ἰδιότητά τους ὡς μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, συνέρχονται τουλάχιστον κάθε Κυριακή σέ μία κοινή λειτουργική σύναξη στόν Ἱερό Ναό, ὅπου συνεπιτελοῦν τήν ἀναίμακτη θεία Ἱερουργία, ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μιά θρησκευτική παράδοση τοῦ τόπου μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος καί ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μέ τρόν Χριστό.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ!
Ὅταν γεννηθήκαμε στήν Ἐκκλησία μᾶς ἔφεραν οἱ γονεῖς μας γιά να πάρουμε τίς πρῶτες εὐχές. Στήν Ἐκκλησία βαπτισθήκαμε. Στήν Ἐκκλησία ἐρχόμαστε γιά νά λειτουργηθοῦμε καί νά κοινωνήσουμε. Στήν Ἐκκλησία ἁγιάζουμε τήν ζωή μας ὁλόκληρη. Καί κατά τήν ἔξοδός μας ἀπό τήν παροῦσα ἐφήμερη ζωή, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προπέμπει στήν αἰωνιότητα. Εἶναι πραγματικά μεγάλη εὐλογία τό γεγονός ὅτι γεννηθήκαμε καί ὑπάρχουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σέ μιά Ὀρθόδοξη Χριστιανική Χώρα καί Πατρίδα. Σεβόμαστε τά δικαιώματα καί τίς ἐπιλογές ὅλων, ἀλλά δέν παραιτούμαστε ἀπό τήν ἐγγυημένη ὁδό τῆς σωτηρίας μας καί εἴμαστε ὑπερήφανοι γιά τήν δωρεά τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σήμερα μέ τήν γονυκλισία μας παρακαλοῦμε νά ἐπιφοιτήσει και σ’ ἐμᾶς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά ἀξιοποιοῦμε τίς εὐκαιρίες νά ἐκκλησιαζόμαστε τουλάχιστον κάθε Κυριακή καί νά κοινωνοῦμε τακτικά, γιά νά ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα στόν Χριστό, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος μᾶς εἶπε: «Ὅποιος τρώει τή σάρκα μου καί πίνει τό αἷμα μου, μένει μέσα μου κι ἐγώ μέσα του». Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή, μεταξύ τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως καί τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στούς 318 Ἁγίους Πατέρες, πού συγκρότησαν τήν Α΄Οικουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τό 325 μ.Χ., μέ κύριο ἔργο τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου. Ἐπιγραμματικά νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ Ἄρειος δίδασκε, πώς ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἕνα ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνα κτίσμα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὅλοι ἐμεῖς, θεωρία, πού δυστυχῶς μέχρι σήμερα διατηροῦν καί διδάσκουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Ὅπως ὅμως συνάγεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη καί ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τό πρῶτο μέρος τοῦ ὁποίου συνέθεσε ἡ Α΄Οἰκουμενική Σύνοδος, ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὁ Ὁποῖος ἐν χρόνῳ ἔγινε καί ἄνθρωπος γιά τη σωτηρία μας.
Ὅμως καί τό περιεχόμενο τῆς παρελθούσης ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύει περίτρανα αὐτήν τήν μόνη καί μεγάλη ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας γιά τη σωτηρία μας.
Ὅπως περιγράφει λεπτομερῶς ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀρχικῶς στό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἀκολούθως στις Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὁ Χριστός ὡς ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν ἀναλήφθηκε μέ δόξα στόν οὐρανό μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι καί ἔλαβαν τήν διαβεβαίωση ἀπό τούς δύο παρισταμένους Ἀγγέλους, ὅτι μέ τόν ἴδιο τρόπο θά ἔλθει καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του: « Ὁ Κύριος ὁδήγησε τότε ἔξω τοὺς Μαθητές, μέχρι κοντὰ στὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε. Καὶ συνέβηκε, ἐνῷ αὐτός τους εὐλογοῦσε, νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ φερόταν πάνω στὸν οὐρανό. Καὶ αὐτοὶ τὸν προσκύνησαν καὶ ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ χαρὰ μεγάλη καὶ ἦταν διαπαντὸς μέσα στὸ ναό, εὐλογῶντας τὸ Θεό.» (Λουκ. κδ΄ 50-53)
«...Καὶ καθὼς ἀτένιζαν συνεχῶς στὸν οὐρανό, ἐνῷ αὐτὸς πορευόταν, τότε ἰδού, δύο ἄντρες εἶχαν σταθεῖ κοντά τους μὲ ἐνδύματα λευκά, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς εἶπαν: "Ἄντρες Γαλιλαῖοι, τί ἔχετε σταθεῖ βλέποντας μέσα στὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ ἐσᾶς στὸν οὐρανό, ἔτσι θὰ ἔρθει, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ποὺ τὸν εἴδατε νὰ πορεύεται στὸν οὐρανὸ» (Πράξ. α' 8-11)
Τό σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι ἡ θεία Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου εἶχε προφητευθεῖ ὡς γεγονός καί στήν Παλαιά Διαθήκη, μέσα ἀπό διάφορες ἀναφορές, πού ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Θεάνθρωπος Σωτῆρας καί Λυτρωτής.
Μία ἀπό τίς πιό εὔγλωττες Προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας στούς Οὐρανούς εἶναι αὐτή τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα ἀπό τό 63ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του, ὅπου ἀναφέρει:
«Ποιός εἶναι αὐτός ποῦ ἔρχεται ἀπό τήν Ἐδώμ, μέ ἱμάτια ἐρυθρά ἀπό τήν Βοσώρ; Ποιός εἶναι αὐτός ὁ τόσο πολύ ὡραῖος μέ στολή πολεμική, ὁ ὁποῖος βαδίζει βιαστικά καί μέ δύναμη;
Ἐγώ εἶμαι (ἀπαντᾶ ὁ Κύριος) ὁ Ὁποῖος κηρύττω τήν δικαιοσύνην καί δύναμαι νά ἀποδίδω αὐτήν στούς ἀδικουμένους καί νά τούς σώζω.
Γιατί εἶναι κόκκινα τα ἱμάτιά σου καί τά ἐνδύματά σου σάν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πατεῖ κόκκινα σταφύλια στό πατητήρι;»
Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἀρχικῶς ἀναφέρεται στήν ἔκπληξη τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι βλέπουν τόν Δεσπότη Χριστό νά ἀνέρχεται στούς οὐρανούς καί ἀποροῦν, γιατί τά ἐνδύματά Του εἶναι κόκκινα. Ἀπό τή μιά μεριά δέν ἔχει ἀνέβει ξανά ἄνθρωπος στόν οὐρανό, ἀπό τήν ἄλλη δυσκολεύονται νά ἀναγνωρίσουν τήν θεία Ἐνανθρώπηση, ὡς τό ἀπ’αἰῶνος ἀπόκρυφο καί ἀγγέλοις ἄγνωστο μυστήριο, ὅπως λέει κι ὁ σχετικός ὕμνος.
Ἡ λέξη «Ἐδώμ» ἑρμηνεύεται ὡς τά γήινα καί ἡ λέξη «Βοσόρ» σημαίνει τήν σάρκα, ἐνῶ μέ τό κόκκινο χρῶμα δηλώνεται τό βαμμένο μέ κόκκινο αἷμα ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ ὀμορφιά ποῦ παρατηρεῖ ὁ Ἠσαΐας. Ἀφορᾶ στό ἔνδυμα, τό πορφυρωμένο ἀπό τό αἷμα ποῦ ἐκχύθηκε γιά τή σωτηρία μας, μέσα ἀπό τίς πληγές, πού Τοῦ προξένησαν τά τρυπήματα τῶν ἥλων (καρφιῶν) καί τῆς λόγχης.
Ἔτσι τό ἑρμηνεύει ἀπό τούς πρώτους καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτό τό χωρίο τοῦ Προφήτου Ἠσαΐου, λέγει πώς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει καλλωπισθεῖ ἀπό τό Πάθος καί ἔχει ἀποκτήσει ἀπό τήν Θεότητα τήν λαμπρότητα ἐκείνη ἀπό τήν ὁποία δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ἐπιθυμητό καί πιό ὡραῖο. Μέ τά σημάδια τοῦ πάθους ἀνεβαίνει ὁ Κύριος στά οὐράνια, προσφέροντας στίς ἄνω Δυνάμεις ἕνα θαῦμα παράδοξο καί ἀσυνήθιστο ... στολή καί φόρεμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀνθρωπότητα, ἐρύθημα (κόκκινο) εἶναι τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος, τό ὁποῖο ἔρρευσε ἀπό τήν ἄχραντη πλευρά καί ἀπό τά ἅγια Χέρια καί τά Πόδια Του. Ὁμόρφυνε δέ τό σῶμα τοῦ Κυρίου μέ τό πάθος καί μέ τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος καί κατ’ ἐπέκτασιν ὁμόρφυνε τό ἀνθρώπινο σώμα, ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γι’ αὐτό καί ὁ Προφήτης Ἠσαΐας τό τονίζει μέ ἔμφαση : «ὡραῖος ἐν στολή» μέ τό ἔνδυμα δηλαδή τῆς ἀνθρώπινης φύσης.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σέ κάθε θεία Λειτουργία μετά τήν μετάληψη τῶν πιστῶν, ὁ Ἱερουργός ἀποθέτει τό Ἅγιο Ποτήριο μέ τό περίσσευμα τῆς θείας Κοινωνίας πάνω στήν Ἁγία καί θυμιάζοντάς το, λέει τρεῖς φορὲς τὸν 6ο στίχο τοῦ 56ου Ψαλμοῦ: «Ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σου». Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁμολογεῖ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὴν ὁποία ἀκολούθως καὶ θὰ παραστήσει συμβολικῶς μὲ τὴν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τοῦ Λαοῦ, ἐκφωνῶντας: «Πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε κι αὐτός ὁ ψαλμικός στίχος ἀποτελεῖ μιά ἀκόμη προφητεία γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. Λέγεται δέ συνοδεύοντας τήν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τῶν πιστῶν πού μόλις πρός ὁλίγου μετέλαβαν τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καί οἱ ὁποῖοι ἀτενίζουν πρός τό ὑψωμένο Ἅγιο Ποτήριο, μέ τό ὁποῖο ὁ Ἱερουργός τούς εὐλογεῖ σταυροειδῶς, μέ τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο πού ἀτένιζαν ἔκπληκτοι οἱ Μαθητές, πρός τόν ἀναλαμβανόμενο στούς Οὐρανούς Κύριο, ἐνῶ Ἐκεῖνος τούς εὐλογοῦσε.
Ὅλα αὐτά δέν συνθέτουν ἁπλῶς τήν ἁρμονική σγκρότηση τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά ἀποδεικνύουν μέ τρόπο πανηγυρικό, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής, ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος προφητεύθηκε στήν Παλαιά Διαθήκη καί ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος ἐπαλήθευσε μέχρι λεπτομερείας τίς Προφητεῖες, γιά τη σωτηρία μας. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
