Συντάχθηκε στις .
«Ἡ Ἱεραποστολή τῆς ζωῆς μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἕνα ἀπό τά στοιχεῖα, τό ὁποῖο καί ἀποδεικνύει πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής μας καί ταυτόχρονα διαφοροποιεῖ τήν Ἐκκλησία Του ἀπό τίς διάφορες θρησκεῖες εἶναι οἱ προφητεῖες γιά Ἐκεῖνον.
Διότι, ἄν πρέπει στά πλαίσια τῆς Ἀπολογητικῆς νά συγκρίνουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό μέ τούς ἀρχηγούς τῶν θρησκειῶν, τότε ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος τόν Ὁποῖον προσδοκοῦσαν τά ἔθνη νά ἔλθει. Εἶναι ὁ μόνος γιά τόν Ὁποῖον μίλησαν οἱ Προφῆτες καί προφήτευσαν μέχρι λεπτομερείας τήν Ἐνανθρώπηση καί τά συμβάντα τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Του.
Ὁ Χριστός πάλι, ὄχι μόνον προφητεύθηκε, ἀλλά ἐκπλήρωσε μέχρι λεπτομερείας ὅλες τίς Προφητεῖες. Οἱ ἀρχηγοί τῶν διαφόρων θρησκειῶν, οὔτε προφητεύθηκαν, οὔτε τούς περίμενε κανείς, οὔτε ἐκπλήρωσαν κάποια προφητεία μέ τό πέρασμά τους πάνω στή γῆ καί τό πιό σημαντικό δέν ἀναστήθηκαν, ἀλλά ἀκόμη κείτονται στούς τάφους τους νεκροί, ἀναμέοντας τό σάλπισμα τῆς Δετέρας Παρουσίας! Ὁ Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ὡς ὁ μόνος ἀληθινός Θεός και ἔχει τήν ἐξουσία πάνω στή ζωή καί τόν θάνατο καί θά ἔλθει μέ δόξα «κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς», ὅπως ὁμολογοῦμε στό σύμβολο τῆς πίστεως!
Τό ἐντυπωσιακό ὅμως εἶναι ὅτι οἱ Προφῆτες προφήτευσαν ἀκόμη καί γιά τά πρόσωπα, τά ὁποῖα περιέβαλαν τόν Κύριο. Ὁμίλησαν γιά τήν Παναγία Μητέρα Του, τόν Τίμιο Πρόδρομο, τούς ἁγίους Ἀποστόλους, ἀκόμη καί τούς Μάρτυρες τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
Ἀκούοντας σήμερα τόν Κύριο νά καλεῖ τούς πρώτους Μαθητές κοντά του, δηλαδή τόν πρωτόκλητο Ἀνδρέα, τόν ἀδελφό του τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, λέγοντας: «Ἐλάτε μαζί μου καί θά σᾶς μετατρέψω ἀπό ἁλιεῖς ψαριῶν σέ ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἐκπληρώνεται μιά ἀκόμη προφητεία. Ὁ προφήτης Ἱερεμίας 600 χρόνια πρίν εἶχε προφητεύσει τήν κλήση τῶν Μαθητῶν στό ἀποστολικό ἀξίωμα μέ τό ἴδιο περιεχόμενο: «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω, λέγει Κύριος, πολλούς ἁλιεῖς πρός αὐτούς, οἱ ὁποῖοι καί θά τούς ἁλιεύσουν» (βλ. Ἱερεμ. ΙΣΤ΄ 16). Ἐνδεχομένως νά εἶχαν ὑπ’ ὄψιν τους καί ἴσως πρός στιγμήν, συνειρμικῶς νά θυμήθηκαν τήν προφητική ἐξαγγελία τοῦ Προφήτη Ἱερεμία, ἀλλά ἐκείνη τήν στιγμή δέν μποροῦσαν σίγουρα νά κατανοήσουν, ὅλα ὅσα ἔμελλε νά βιώσουν ὡς πνευματικοί ψαράδες τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ψαράς, τό δίχτυ καί τό πλοῖο εἶναι ἔννοιες, συνδεδεμένες ἐξ ἀρχῆς μέ τήν Ἐκκλησία καί μάλιστα ἀπό τόν ἴδιο τον Κύριο. Οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ μετ’ αὐτούς διάδοχοι, ὁ ἱερός Κλῆρος δηλαδή, εἶναι οἱ ψαράδες καί ἡ ἱεραποστολική δραστηριότητα, πού ἀναπτύσσεται στόν κόσμο, εἶναι τό δίχτυ, πού συλλέγει τούς ἀνθρώπους. Καί ὅπως ἕνα δίχτυ μαζεύει πολλά καί μετά ἀπό διαλογή ἐπιλέγονται τά καλά, κατά τόν ἴδιο τρόπο, στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου θά ἐπιλεγοῦν τά μέλη τῆς Βασιλείας Του. (βλ. Ματθ. ιγ΄47-50)
Ὁ δικός μας ἀγῶνας λοιπόν ἔγκειται στήν προσπάθεια νά συγκαταλεχθοῦμε μεταξύ τῶν ἐκλεκτῶν καί νά πολιτογραφηθοῦμε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, πειθαρχώντας στήν πρόσκληση, τήν ὁποία μᾶς ἀπευθύνει ὁ Χριστός μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως τότε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Αὐτή εἶναι ἡ δική μας ἀποστολή, ἡ ἱεραποστολή τῆς ζωῆς μας γιά τή σωτηρία μας. Μία ἱεραποστολή, στά βήματα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί πρός μίμηση τοῦ ἔργου τους.
Πέρα ἀπό τήν ἱεραποστολική δραστηριότητα, πού διεξάγει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας στίς χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ἤ τῆς Ἀσίας μέ σκοπό νά γνωρίσουν τόν Χριστό, ἔχουμε σήμερα μεγάλη ἀνάγκη, στήν ἄλλοτε εὐσεβῆ Πατρίδα μας, ἀπό κατήχηση καί ἐπανευαγγελισμό τῶν «πιστῶν». Αὐτό βεβαίως ἀφορᾶ πρωτίστως στούς Κληρικούς, ὡς ποιμένες, ἀλλά ἐναπόκειται σέ ὅλους μας μιά ἀναγκαία ἱεραποστολή, ἡ ὁποία δέν θά εἶναι τίποτε ἄλλο ἀρχικῶς, παρά ἡ προσπάθεια νά ζοῦμε, ὅπως θέλει ὁ Θεός.
Δυστυχῶς στά θέματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς, παρατηρεῖται τελευταῖα ἔντονη ἀπαξίωση καί ἀδιαφορία. Μέ τά ὅσα βιώνουμε ὡς πρόσωπα, ὡς οἰκογένεια, ὡς κοινωνία καί ὡς Ἔθνος θά ἔπρεπε νά ἔχουμε ἐγκολπωθεῖ μέ ἰδιαίτερη ἐνάργεια τήν ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, στερεώνοντας τίς ἐλπίδες μας στόν Χριστό. Μέσα σέ αὐτήν τήν ἀκαταστασία, πού βιώνουμε σέ ὅλα σχεδόν τά ἐπίπεδα τῆς ζωῆς μας, ὀφείλαμε νά προσευχόμαστε περισσότερο, νά νηστεύουμε καλύτερα, νά διαβάζουμε μέ πόθο τό ἅγιο Εὐαγγέλιο, νά ἐξομολογούμαστε εἰλικρινέστερα, νά ἐκκλησιαζώμαστε καί νά κοινωνοῦμε τακτικώτερα.
Διαπλέοντας τήν τρικυμιώδη θάλασσα τοῦ κόσμου οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, φαίνεται σάν νά ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό τόν ἀληθινό Θεό μας, ἀφήνοντας τήν ἔκβαση τῆς ζωῆς καί τῆς ἱστορίας μας στά χέρια τῶν ἀνθρώπων κι ἄς μήν σταματᾶ ἡ Ἐκκλησία νά μᾶς προτρέπει παρακλητικά «...καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Τό χειρότερο ὅμως εἶναι πώς αφήσαμε τήν πίστη μας νά ἀδυνατίσει, συντηρώντας στήν καρδιά μας ὄχι τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἀγνοοῦμε στό μεγαλύτερο μέρος του, ἀλλά τίς ἀμφιβολίες καί τίς ἀμφισβητήσεις τοῦ κόσμου.
Υἱοθετοῦμε εὔκολα τίς κατηγορίες καί τη συκοφαντική δυσφήμιση ἀπό μέρους τοῦ κόσμου καί μάλιστα χωρίς νά ἔχουμε νά ποῦμε τίποτε γιά νά ὑπερασπισθοῦμε τήν τιμή τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀνήκουμε ἤ νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό. Ἄς σκεφθοῦμε ὅμως μήπως πέρασε ἡ ἐποχή τῶν Πατέρων κι ἡ ἐποχή τῶν Μαρτύρων καί ἴσως ἔφθασε ἡ ἐποχή τῶν Ὁμολογητῶν. Διότι ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, ἠχεῖ ἐντονώτερα στά αὐτιά μας ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «Ὅμως ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἔλθει (στήν Δευτέρα Παρουσία Του) ἄραγε θά βρεῖ τήν πίστη πάνω στή γῆ;» (Λουκ. ιη΄ 8)
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἄς μήν ξεχάσουμε τήν προσωπική ἱεραποστολική μας δραστηριότητα.
Ἄς ξαναβροῦμε τόν πόθο μας για τόν Χριστό κι ἄς τό δείχνουμε μέ λόγια καί μέ ἔργα.
Μέ τήν καθημερινή προσευχή, τήν τήρηση τῆς νηστείας, ὑλικῆς καί πνευματικῆς κατά τίς Τετάρτες, τίς Παρασκευές, τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή καί τίς ἄλλες διατεταγμένες νηστεῖες, ὅπως αὐτή τήν περίοδο, πού νηστεύουμε πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐπίσης μέ τόν ἐκκλησιασμό, τήν ἐξομολόγηση καί τή συμμετοχή μας στή θεία Κοινωνία, κατά τίς Κυριακές καί τίς Ἑορτές. Μέ τόν τρόπο αὐτό κι ἐμεῖς πορευόμαστε στή ὁδό τῆς σωτηρίας μας, ἀλλά καί ἄλλους βοηθοῦμε. Ἔτσι φανερώνουμε καί ὑπερασπιζόμαστε τήν ἁλιεία πρῶτα τοῦ ἑαυτοῦ μας καί μετά καί τῶν ἄλλων ἀνθρώπων στά πνευματικά δίχτυα τῆς Ἐκκλησίας.
Μέ τήν καθημερινή μας ζωή δίνουμε ἐξετάσεις, οἱ ὁποῖες ἀκριβῶς ἀφοροῦν σέ αὐτή τήν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ. Ἐξετάσεις, πού μορφώνουν τό ἦθος, πού προάγει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, εἰς τρόπον ὥστε ἡ ζωή μας νά ἀποτελεῖ μιά εὔγλωττη μαρτυρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει στά «Πνευματικά γυμνάσματα» σχετικά: «Γνώριζε, ὅτι ὁ Θεός ἔβαλε κάθε Χριστιανό στόν κόσμο, γιά νά εἶναι δάσκαλος τῶν ἀπίστων καί ἀσεβῶν καί γιά νά τούς ἐπιστρέψη μέ τόν λόγο του μέ τήν καλή του ζωή στήν εὐσέβεια καί τήν πίστι. Γι΄ αὐτό καί ὁ Θεός θά ζητήση λόγο ἀπό κάθε χριστιανό ὄχι μόνο γιά τήν δική του ὠφέλεια καί σωτηρία, ἀλλά ἀκόμη καί γιά τήν σωτηρία τῶν ἄλλων. Ἀκριβῶς ὅπως τό λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ὁ Θεός θέλει, ὁ Χριστιανός νά εἶναι διδάσκαλος, προζύμι, ἁλάτι καί φῶς. Τί εἶναι τό φῶς; Βίος καθαρός, πού δέν ἔχει τίποτε τό σκοτεινό. Τό φῶς ἤ τό ἀλάτι καί τό προζύμι δέν εἶναι ὠφέλιμα γιά τόν ἑαυτό τους, ἀλλά σέ ἄλλους δείχνουν τήν ὠφέλειά τους ἔτσι δέν θά μᾶς ζητηθῆ μόνον ἡ δική μας ὠφέλεια, ἀλλά καί ἡ ὠφέλεια τῶν ἄλλων.» (Ὁμιλία ΝΒ΄ εἰς τό κατά Ἰωάννην)
Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ στή σωτηρία μέσα ἀπό τήν ἀνάθεση μιᾶς ἱεραποστολῆς, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ὡς προσωπική ὑπόθεση, ἀλλά ἀφορᾶ σέ ὅλους. Εὐχή καί προσευχή μας νά μποροῦμε καθημερινῶς νά ἀναγνωρίζουμε τό ἄγνωστο θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί ἀκολουθώντας τόν δρόμο Του νά ἐπιτελοῦμε τήν ἀποστολή μας, ἐργαζόμενοι γιά τή σωτηρία μας. Ἀμήν!
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Ὁ καθρέπτης τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή, πρώτη Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, εἶναι ἀφιερωμένη σέ ὅλους τούς Ἁγίους, γνωστούς καί ἀγνώστους. Ἀρχικῶς ὁ ἑορτασμός ἀφοροῦσε σέ ὅλους τούς Mάρτυρες, ἀλλά προϊόντος τοῦ χρόνου συμπεριέλαβε καὶ ὅλους τούς Ἁγίους, διότι ὅλοι οἱ Ἅγιοι μέ τήν ζωή, τήν διδασκαλία ἤ τό μαρτύριο τους δόξασαν τόν Θεό. Ἐπίσης σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τούς ἀφανεῖς Ἁγίους, τῶν ὁποίων οὔτε τά ὀνόματα γνωρίζουμε, οὔτε ἔχουμε στοιχεῖα γιά τήν ζωή τους, ἀλλ’ ὅμως κι ἐκεῖνοι ἀγωνίσθηκαν καί ἄθλησαν «διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἀποκ. α΄9). Γιά τόν λόγο αὐτό σήμερα ἑορτάζουν καί ὅλοι ἐκεῖνοι, πού φέρουν ὀνόματα, πού δέν ἔχουν κάποιον γνωστό ἑορταζόμενο Ἅγιο.
Ἡ σημερινή ἑορτὴ ἔρχεται ἀμέσως μετά τήν Πεντηκοστή, διότι ἡ ἀνάδειξη τῶν Ἁγίων σηματοδοτεῖ τήν πνευματική καρποφορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς αἰῶνες. Οἱ Ἅγιοι κάθε ἐποχῆς φανερώνουν τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο τό Ἅγιο Πνεῦμα διά τῶν ἱερῶν Μυστηρίων συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία, ὡς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ καθιστοῦν ὀφθαλμοφανῆ τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, πάνω στόν κόσμο καί ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Αὐτοί ποὺ εὐεργετικὰ παρατείνουν μὲ τήν ἄσκηση ἤ τό μαρτύριό τους τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν ἱστορία.
Ἄς θυμηθοῦμε τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα, πού διαβάζεται στίς μνῆμες τῶν μαρτύρων (βλ. Ἠσ. ΜΓ 10-14). Σέ αὐτήν ξεκάθαρα ἐπισημαίνεται, ὅτι ὁ Θεός δίδει τήν μαρτυρία του μέσα ἀπό τούς Ἁγίους Μάρτυρες κι ἐκεῖνοι μέ τή σειρά τους καθιστοῦν ζῶσα τήν παρουσία Του ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Ἀποκάλυψη περιγράφει μέ γλαφυρότητα τό πλῆθος τῶν ψυχῶν τῶν Μαρτύρων, πού βρίσκονται κάτω ἀπό τό οὐράνιο θυσιαστήριο καί περιμένουν τήν δικαίωσή τους, γιά τήν μαρτυρία πού ἔδωσαν, ὁμολογώντας μέ τήν θυσία τους τήν πίστη τους στόν Χριστό. (βλ. Ἀποκ. ς΄ 9-10)
Ἡ σημερινή ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι ἐκ τῶν πλέον ἀγαπημένων ἑορτῶν τῶν προγόνων μας, πού διακρίνονταν γιά τήν πηγαῖα καί ἀσύγκριτη εὐλάβειά τους, ὅπως μποροῦμε νά καταλάβουμε, τόσο ἀπό τίς ὡραῖες εἰκόνες τῶν ἁγίων Πάντων, πού ἱστοροῦσαν καί ἀφιέρωναν στούς Ναούς καί τά Μοναστήρια μας, ὅσο καί ἀπό τά πολλά Παρεκκλήσια, πού ἀνήγειραν πρός τιμήν τους. Καί τοῦτο γιά νά ἔχουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πρότυπα τούς Ἁγίους μας καί νά μποροῦν νά παραδειγματίζονται ἀπό τή ζωή τους. Εἶναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε τόν βίο καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων μας. Πῶς ἔζησαν, πώς πολιτεύθηκαν, πώς ἀντιμετώπισαν τούς διάφορους πειρασμούς, πώς ἄντεξαν τούς εὐτελισμούς καί τίς ταπεινώσεις γιά τήν ἀγάπη καί τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, πώς ἔφτασαν στό μαρτύριο, πώς ἄντεξαν ἕως τέλους, πώς ἀνταπεξῆλθαν στήν ἄσκηση τῆς νηστείας καί τῆς προσευχῆς, πώς πραγμάτωσαν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους, πώς ἀνταποκρίθηκαν στίς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς πού ἔζησαν, μέ ποιές προϋποθέσεις ἔλαβαν καί διατήρησαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί τόσα ἄλλα ἀκόμη διδάγματα, ἀπαραίτητα γιά τήν καλλιέργεια καί τήν αὔξηση τῶν ἀρετῶν ἀπό ἐμᾶς.
Σέ αὐτή τήν διδασκαλία καί τόν παραδειγματισμό μας ἀποσκοπεῖ καί ἡ εὐλογημένη συνήθεια, νά δίδονται τά ὀνόματα τῶν Ἁγίων στούς πιστούς. Διότι εἶναι πολύ ὠφέλιμο γιά τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό νά ἔχει ἕνα πρότυπο στή ζωή του γιά νά ἀγωνίζεται στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί παράλληλα νά ἔχει καί τόν προσωπικό του Ἅγιο, νά τόν προστατεύει καί νά δέεται στόν Κύριο ὑπέρ αὐτοῦ. Ἔχουμε ἄραγε ἀναλογισθεῖ ποτέ, αὐτήν τήν μεγάλη ἀλήθεια; Ἔχουμε ἀντιληφθεῖ πόση χάρη ἔχουμε νά ἀξιοποιήσουμε, ὅταν μαζί μέ τόν φύλακα Ἄγγελό μας ἔχουμε καί τήν προστασία τοῦ Ἁγίου τοῦ ὁποίου φέρουμε τό ὄνομα; Ἔχουμε σκεφθεῖ ποτέ, πόσο σπουδαῖο πράγμα εἶναι γιά μία οἰκογένεια, νά ἔχει τόσους Προστάτες Ἁγίους, ὅσα καί τά μέλη της; Καί τό κυριώτερο εἶναι νά ἀναρωτηθοῦμε, ἐάν καί κατά πόσον γνωρίζουμε τούς Ἁγίους μας κι ἄν τούς τιμᾶμε, ὅπως ἁρμόζει; Καί δέν ἐννοοῦμε μόνο ἄν ἐκκλησιαζόμαστε στήν μνήμη τῶν Ἁγίων μας ἤ ἄν φέρνουμε πρόσφορο καί ἄρτο, συνήθειες εὐλογημένες, πού ἐκλείπουν σιγά-σιγά. Δυστυχῶς στή σύγχρονη ἐποχή ἔχουμε ἐλλιπῆ ἐκκλησιαστική παιδεία καί τοῦτο εἶναι αἰτία γιά πολλές ἀπό τίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουμε καί ὡς πρόσωπα καί κοινωνία καί ὡς Ἔθνος. Διότι οὔτε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων μας τιμᾶμε, ὅπως πρέπει, οὔτε τό ἤθος τους γνωρίζουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέει: «Ἄν πραγματικά θέλεις νά τιμήσεις τόν Ἅγιο, τότε νά μιμηθεῖς τή ζωή του». Μόνον ἔτσι ὠφελούμαστε πραγματικά
Οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Ἅγιοι Πάντες ἀποτελοῦν τά ἐγγυημένα πρότυπα τῆς ζωῆς μας, διότι μᾶς ξεναγοῦν στήν ἀληθινή ζωή, πού βασίζεται καί ἀξιοποιεῖ τίς ἀνεξάντλητες καί σωστικές δυνάμεις τῆς ὀρθόδοξης λατρείας καί πνευματικότητας.
Μέσα ἀπό τό βίο καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων μας βλέπουμε τόν πόθο τους γιά τήν προσευχή, τήν χαρά τους νά νηστεύσουν καί νά ζήσουν σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ἀνάγκη τους νά λειτουργηθοῦν καί νά κοινωνήσουν, ζῶντας ἐν ἀναμονῇ μεταξύ τῆς προηγούμενης καί τῆς ἑπόμενης συχνῆς θείας Κοινωνίας τους. Διαβάζουμε γιά τήν ἀγάπη τους στήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν πατερικῶν, ἀσκητικῶν καί νηπτικῶν κειμένων, τά ὁποῖα πολλές φορές προμηθεύονταν μέ πολλούς κόπους καί θυσίες γιά τήν ὠφέλειά τους. Μαθαίνουμε γιά τή διάθεσή τους, ἄλλοι νά ἀπομονωθοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζῶντας ἀσκητικά καί ἄλλοι νά δίδουν τήν μαρτυρία τους μέσα στόν κόσμο, στήν οἰκογένεια, τήν ἐργασία, τόν στρατό καί τήν κοινωνία γενικώτερα, κηρύττοντας μέ τή ζωή τους τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ καί ὁμολογώντας τήν πίστη τους στόν Ἀναστάντα Κύριο. Καί τό σπουδαιότερο εἶναι πώς ὅλοι μέ τόν τρόπο τους ὁ καθένας ἀντάλλαξαν τήν ἐφήμερη ζωή πάνω στή γῆ μέ τήν αἰώνια μακαριότητα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς Σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μουσειακό ἔκθεμα, ὅπως τήν ἀντιμετωπίζουν κάποιοι. Εἶναι κοινωνία Ἁγίων, δηλαδή σχέση μέ τόν κατ’ ἐξοχήν καί στήν ἀπόλυτη ἔννοια Ἅγιο, πού εἶναι ὁ Θεός. Ἡ Ἁγιότητα εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας. Ὅμως δέν ἐπιτυγχάνεται μέ τίς ἐπιταγές τοῦ κόσμου, ὅπως τίς θεωρεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία μας. Σ’ ἐμᾶς ὁ Θεός χαρίζει τήν Ἁγιότητα ὡς δωρεά. Ἡ ἁγιότητα λοιπόν ἑνός ἑκάστου πηγάζει ἀπό τήν σχέση του μέ τόν Θεό. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι διεφύλαξαν τήν σχέση μέ τόν Θεό, ὡς τόν πολύτιμο θησαυρό τῆς ζωῆς τους. Δέν ἔβαλαν τίποτε πάνω ἀπό τόν Θεό στή ζωή τους. Καί ὅ,τι ἐρχόταν σέ ἀντίθεση μέ αὐτήν τήν σχέση, τό ἀπέρριπταν, γιά νά μήν χάσουν τήν κοινωνία μέ τόν Θεό, ἀκόμη κι ὅταν τούς ἀπειλοῦσαν ἤ τούς ἔταζαν πλούτη καί ἀξιώματα.
Δυστυχῶς ἐμεῖς μάθαμε νά ἀξιολογοῦμε τή ζωή μας πιό πολύ μέ τά κριτήρια τοῦ κόσμου, παρά μέ τά κριτήρια τοῦ Θεοῦ. Πόσοι ἀλήθεια λένε: «Τί θά πεῖ ὁ κόσμος;» Πότε ὅμως ἀναρωτήθηκε κάποιος: «Τί λέει ὁ Θεός;» Ἀκόμη κι αὐτή τήν σχέση μας μέ τόν Θεό μέσα ἀπό τή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πολλές φορές, τήν «κόβουμε καί τήν ράβουμε στά μέτρα μας», κατά τήν λαϊκή ἔκφραση.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, λέει: «Μήν πτοεῖσαι ἀπό τό τί λένε οἱ ἄνθρωποι γιά σένα, αὐτός εἶναι διαβολικός φόβος. Συλλογίσου τί ὁ Θεός λέει γιά σένα, τί οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἅγιοι λένε γιά σένα» Γι’αὐτό μᾶς χρειάζεται νά ἐντρυφήσουμε στή ζωή καί τήν πολιτεία τῶν Ἁγίων καί νά βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα γιά τήν δική μας διαγωγή.
Ὁ σύγχρονος Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής καί Σπηλαιώτης ἔλεγε: «Οἱ Ἅγιοι εἶναι ἕνα καθρέφτης γιά νά βλέπουμε τίς ἐλλείψεις καί τίς ἀδυναμίες μας καί νά ἀγωνιζόμαστε στό δρόμο τῆς ἀρετῆς».
Ἄς μάθουμε ἀπό τούς Ἁγίους Πάντες νά ἀρέσουμε στόν Χριστό, μέ ὁποιοδήποτε τίμημα, ἀδιαφορώντας γιά τίς «προσφορές» ἤ τίς ἀπειλές τοῦ κόσμου, ποθώντας μιά θέση, ἐκεῖ κάτω ἀπό τό θυσιαστήριο τοῦ Οὐρανοῦ μαζί μέ ὅλους ἐκείνους, πού ἔδωσαν τήν μαρτυρία τους γιά τόν Χριστό, πού, ἄν καί μᾶς πρόλαβαν, μᾶς περιμένουν. (βλ. Ἑβρ. ια΄ 40) Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ κ.κ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ
30 Μαΐου – 1 Ἰουνίου 2026
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
(Ψυχοσάββατο Πεντηκοστῆς)
Περί ὥρα 11:00 π.μ. ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος θά μεταβῇ εἰς τό Κοιμητήριο τῆς πόλεως Σάμου, ὅπου θά τελέσῃ Τρισάγιο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων προκατόχων αὐτοῦ Μητροπολιτῶν, καθώς καί ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, ὁ Σεβασμιώτατος θά παραστῇ εἰς τήν ἐπετειακή ἐκδήλωση τήν διοργανουμένη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου, διά τήν Ἄλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Κυριακή 31 Μαΐου 2026
(Ἑορτή Πεντηκοστῆς)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 11:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Ὄρθρο, θά ἱερουργήσῃ κατά τήν Θεία Λειτουργία καί ἐν συνεχείᾳ θά προστῇ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Γονυκλισίας εἰς τήν Ἱερὰ Μονή Ζωοδόχου Πηγῆς.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τήν ἀκολουθία τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ εἰς τήν πανηγυρίζουσα Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Μυτιληνιῶν.
Δευτέρα 1 Ἰουνίου 2026
(Ἑορτή Ἁγίου Πνεύματος)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 10:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ κατά τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί θά τελέσῃ τήν Θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Βαλεοντάδων (Αηδόνια).
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό καί θά προστῇ τῆς λιτανεύσεως τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τόν λόφο τοῦ Παλαιοῦ Καρλοβάσου, εἰς τόν ὁμώνυμο Ἱερό Ναό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς πόλεως τῶν Καρλοβασίων.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν διοργανώνει ἐπετειακὴ ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὴν Ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου 1453), τὸ Σάββατο 30 Μαΐου 2026 καὶ ὥρα 7:00 μ.μ., στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου, στὴν πόλη τῆς Σάμου.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐκδηλώσεως θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπετειακὴ ὁμιλία μὲ θέμα σχετικὸ μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Βασιλευούσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκφωνήσει ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Σωτήριος Κοσμόπουλος, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν.
Ἐπίσης, θὰ ἀποδοθοῦν ὕμνοι, θρῆνοι καὶ πατριωτικὰ τραγούδια ἀπὸ τὴ Βυζαντινὴ Χορωδία τῶν Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Στὸ τέλος τῆς ἐκδηλώσεως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν κ.κ. Εὐσέβιος θὰ τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση ὑπὲρ τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καὶ τῶν πεσόντων κατὰ τὴν Ἅλωση.
Ἡ παρουσία σας θὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ χαρά.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τοῦ Πεντηκοσταρίου, πού ξεκίνησε τήν λαμπροφόρο νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Καθ’ὅλη τήν διάρκειά του στή θέση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς θείας Λειτουργίας διαβαζόταν ἕνα τμῆμα ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
Ἔτσι καί σήμερα λοιπόν, ἀκούσαμε γιά τήν Πεντηκοστή, γιά τό τί συνέβη δηλαδή, πενήντα ἡμέρες μετά ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί 10 μετά τήν Ἀνάληψή Του στούς Οὐρανούς. Σύμφωνα λοιπόν μέ τούς 11 πρώτους στίχους τοῦ δευτέρου κεφαλαίου, οἱ 12 Μαθητές, μαζί πλέον μέ τόν Ἀπόστολο Ματθία, πού ἀντικατέστησε τόν Ἰούδα (βλ. Πράξ. α΄ 15-26), ἦταν συγκεντρωμένοι, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, στό ὑπερῷο, ὅπου εἶχε γίνει ὁ Μυστικός Δεῖπνος. «Ξαφνικά ἔγινε ἀπό τόν οὐρανό ἦχος, ὅπως ἀκριβῶς φυσάει ὁ δυνατός ἄνεμος καί γέμισε ὅλο τόν χῶρο, ὅπου βρίσκονταν οἱ Μαθητές. Καί φάνηκαν νά διαμερίζονται στούς Μαθητές γλῶσσες σάν φωτιᾶς καί κάθισε καθεμιά πάνω σέ καθένα ξεχωριστά ἀπό αὐτούς.» (βλ. Πραξ. β΄ 2-3).
Μέ τρόπο λοιπόν ὀφθαλμοφανῆ, μέ τήν ἁπτή ἀπόδειξη τῆς παρουσίας τῶν πυρίνων γλωσσῶν καί τῆς χροιᾶς τοῦ δυνατοῦ ἀνέμου ἔγινε ἀπολύτως ἀντιληπτή ἡ πνευματική ἀλλοίωση τῶν Μαθητῶν, τῶν Ὁποίων ἡ ὕπαρξη γέμισε ἀπό τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μεταβλήθηκαν ἀπό φοβισμένοι Μαθητές τοῦ Χριστοῦ σέ διαπρύσιους κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μάλιστα, σέ μιά ὁμιλία του μέ τίτλο: «Πρός τέ Ἰουδαίους καί Ἕλληνας ἀπόδειξις ὅτι ἐστίν Θεός ὁ Χριστός» θεωρεῖ, πώς ἡ θαυμαστή ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ πρώτη καί μεγάλη ἀπόδειξη, πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, καθώς μέ τήν ἀκαταμάχητη θεϊκή δύναμή Του κατέστησε πραγματικό, τόν θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ἐξήγγειλε λέγοντας στούς Μαθητές: «Καί πῦλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς» (Ματθ. ιστ΄ 17).
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία, ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, σήμερα ἑορτάζει τά γενέθλιά Της, ὁρίζεται ὡς ἡ σύναξη γύρω ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού σημαίνει τήν ἀκρόαση τοῦ κηρύγματος καί τή θεία Κοινωνία.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνας θεοσύστατος καί θεοΐδρυτος ὀργανισμός. Δέν εἶναι κάποιο ἀνθρώπινο δημιούργημα. Δέν εἶναι σύλλογος ἤ σωματεῖο. Δέν εἶναι οὔτε μιά ἁπλή συγκέντρωση ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ Σύναξη, ὅσων βαπτίσθηκαν «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. κη΄19) τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί πιστεύουν στόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τόν Κύριον καί Θεόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό, Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Οἱ ἐνσυνείδητοι λοιπόν Χριστιανοί, τιμῶντας τήν κλήση τους καί τήν ἰδιότητά τους ὡς μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, συνέρχονται τουλάχιστον κάθε Κυριακή σέ μία κοινή λειτουργική σύναξη στόν Ἱερό Ναό, ὅπου συνεπιτελοῦν τήν ἀναίμακτη θεία Ἱερουργία, ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μιά θρησκευτική παράδοση τοῦ τόπου μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος καί ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μέ τρόν Χριστό.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ!
Ὅταν γεννηθήκαμε στήν Ἐκκλησία μᾶς ἔφεραν οἱ γονεῖς μας γιά να πάρουμε τίς πρῶτες εὐχές. Στήν Ἐκκλησία βαπτισθήκαμε. Στήν Ἐκκλησία ἐρχόμαστε γιά νά λειτουργηθοῦμε καί νά κοινωνήσουμε. Στήν Ἐκκλησία ἁγιάζουμε τήν ζωή μας ὁλόκληρη. Καί κατά τήν ἔξοδός μας ἀπό τήν παροῦσα ἐφήμερη ζωή, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προπέμπει στήν αἰωνιότητα. Εἶναι πραγματικά μεγάλη εὐλογία τό γεγονός ὅτι γεννηθήκαμε καί ὑπάρχουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σέ μιά Ὀρθόδοξη Χριστιανική Χώρα καί Πατρίδα. Σεβόμαστε τά δικαιώματα καί τίς ἐπιλογές ὅλων, ἀλλά δέν παραιτούμαστε ἀπό τήν ἐγγυημένη ὁδό τῆς σωτηρίας μας καί εἴμαστε ὑπερήφανοι γιά τήν δωρεά τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σήμερα μέ τήν γονυκλισία μας παρακαλοῦμε νά ἐπιφοιτήσει και σ’ ἐμᾶς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά ἀξιοποιοῦμε τίς εὐκαιρίες νά ἐκκλησιαζόμαστε τουλάχιστον κάθε Κυριακή καί νά κοινωνοῦμε τακτικά, γιά νά ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα στόν Χριστό, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος μᾶς εἶπε: «Ὅποιος τρώει τή σάρκα μου καί πίνει τό αἷμα μου, μένει μέσα μου κι ἐγώ μέσα του». Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
