Συντάχθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2026 .
«Οἱ Ἅγιοι Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὅπως ἐπισημαίνει ο εὐαγγελιστής Λουκᾶς στις Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (βλ. Πράξ. ι΄38),ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός «διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος» ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, ἐθνότητας, χρώματος ἤ θρησκείας. Γι’ αὐτό θεράπευσε καί τούς δέκα λεπρούς, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν κι ἕνας Σαμαρείτης, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἑννέα ἦταν Ἰουδαῖοι.
Τό ἐκπληκτικό ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Σαμαρείτης, τόν ὁποῖον περιφρονοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καί τόν ἐχθρεύονταν, ἦταν ὁ μόνος, πού ἐπέστρεψε γιά νά εὐχαριστήσει μέ εὐγνωμοσύνη τόν Χριστό, ἐνῶ οἱ ἄλλοι καίτοι ὁμοεθνεῖς καί συμπατριῶτες τοῦ Χριστοῦ δέν τό ἔπραξαν!
Κι ἄς μή βιαστοῦμε νά τούς κατηγορήσουμε, διότι κι ἐμεῖς, κάποιες φορές, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα στή ζωή μας, προσευχόμαστε, κάνουμε διάφορα τάματα ζητώντας τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ κι ὅταν περάσει ἡ δοκιμασία μας, ἴσως ξεχνᾶμετόν Κύριο, τήν Παναγία ἤ τούς Ἁγίους μας,πρός τούς Ὁποίους προστρέξαμε.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἑρμηνεύοντας τήν περικοπή αὐτή, ὁμιλοῦν κυρίως γιά τήν εὐγνωμοσύνη μέ τήν ὁποία πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τίς δωρεές Του, θέτοντας παράδειγμα πρός ἀποφυγήν τούς 9 ἀγνώμονες πρώην λεπρούς καί παράδειγμα πρός μίμησιν τόν Σαμαρείτη.
Ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι μεγάλη ἀρετή καί εἶναι σωστό καί δίκαιο νά εἴμαστε πάντοτε εὐγνώμονες πρός ὅλους τούς εὐεργέτες μας καί προπάντων πρός τόν Θεό γιά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες Του, γιά τίς ὁποῖες, δέν μποροῦμε νά Τοῦ ἀντιπροσφέρουμε τίποτε ἄλλο ἰσάξιο, παρά μόνον τήν ἄπειρη εὐγνωμοσύνη καί εὐχαριστία μας. Γι’αὐτό καί ἡ Θεία Λειτουργία ὀνομάζεται Θεία Εὐχαριστία, γιά νά ἐκφράζει τήν εὐχαριστία καί τήν εὐγνωμοσύνη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ γιά ὅλες τίς δωρεές, μέ κορυφαῖα τήν δυνατότητα νά κοινωνεῖ τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματός Του καί νά ἑνώνεται μαζί Του.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅμως, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό τήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή, μᾶς ὁμιλοῦν καί γιά τήν πνευματική λέπρα, ὅπως χαρακτηρίζουν τήν ἁμαρτία, ἀφοῦ ἐπικάθεται στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, προσβάλλοντάς τον καί ἐμποδίζοντας τήν ὑγιῆ καί σωτήρια σχέση του μέ τόν Σωτῆρα Χριστό. Καί ἐξαιτίας τῶν δύο μεγάλων σήμερα ἑορταζομένων Ἁγίων: Ἀθανασίου καί Κυρίλλου, Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, ὁ συλλογισμός μας προεκετείνει αὐτή τη συμβολική ἑρμηνεία στήν πνευματική λέπρα τῆς αἱρέσεως, ἡ ὁποία ἐπικάθεται στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, προσβάλλοντας τά ἀδύναμα στήν πίστη μέλη, ἐμποδίζοντας τήν κατά Χριστόν πρόοδο καί προκοπή τους καί θέτοντας ἐν ἀμφιβόλῳ τη σωτηρία τους.
Οἱ σήμερα λοιπόν ἑορταζόμενοι Ἅγιοι, ὁ Μέγας Ἀθανάσιοςὁ ὁποῖος ἔζησε τόν 4ο αἰῶνα καί ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ὁ ὁποῖος ἔζησε τόν 5ο αἰῶνα, μέ τη ζωή, τούς πολυειδεῖς ἀγῶνες καί τήν διδασκαλία τους κατέστησαν ἰατροί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, σέ συνέχεια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Πρώτου καί Μεγάλου Ἰατροῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.
Ἀμφότεροι οἱ Ἅγιοι ἀναδείχθηκαν Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας καί ἐνεργώντας ὡς Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τῦπον καί τόπον τοῦ Χριστοῦ, καθάρισαν τήν λέπρα τῆς αἱρέσεως ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Μέ τήν σοφή διδασκαλία τους προσέφεραν μοναδική θεραπεία στούς πάσχοντες ἀπό τίς αἱρέσεις. Θεραπεύοντάς τους ἀπό τήν αἵρεση, τούς ἕνωσαν πάλι μέ τόν Χριστό, διά τῆς ὑγιοῦς πίστεως καί τῆς μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση εἶναι ἡ χειρότερη ἔκφραση τῆς ἁμαρτίας, χειρότερη ἀκόμη καί ἀπό τά μεγάλα πάθη, πού πολεμοῦν τόν ἄνθρωπο, διότι διαχωρίζει πλήρως τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Χριστό, τόν ἀποκόπτει ἀπό τήν θεία Κοινωνία μαζί Του καί τόν ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ἀπώλεια.Ὅλα τά πάθη παλεύονται μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ κι ὁ ἄνθρωπος ἑνωμένος μέ τόν Χριστό, ἀγωνίζεται καί πολεμεῖ ἐναντίον τους. Ἀκόμη κι ἄν χάσει κάποιες μάχες, ὁ Χριστός δέν θά τόν ἀφήσει νά χάσει τόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, οὔτε θά τόν ἀφήσει νά χαθεῖ στήν ἀπώλεια. Γι’ αὐτό καί ὁ διάβολος μέσα ἀπό τίς αἱρέσεις, μπερδεύει τόν συλλογισμό τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀποκόπτει ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὥστε εὔκολα νά τόν ποδηγετεῖ πρός τήν ἀπώλεια.
Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἀπό μικρός ἦταν φύση χαρισματική καί ἀντί παιχνιδιῶν, κατηχοῦσε καί βάπτιζε Χριστιανούς τούς συνομηλίκους του καί ἐμιμεῖτο τήν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας. Ἔζησε γιά μεγάλο διάστημα κοντά στόν Μέγα Ἀντώνιο, τοῦ ὁποίου συνέγραψε τόν βίο καί μεταλαμπάδευσε τό ἀσκητικό καί μοναστικό ἰδεῶδες του ἀκόμη καί ὅταν βρισκόταν ἐξόριστος στήν Δύση.
Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος δέν ἔλαβε ἁπλῶς μέρος στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο (325), ἀλλά παρότι Διάκονος, ἐντούτοις ἀναδείχθηκε «ἡ ψυχή» τῆς Συνόδου. Πρωτοστάτησε μέ δυνατό λόγο στίς θεολογικές συζητήσεις καί μέ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα κατέδειξε τήν πλάνη καί τό ψεῦδος τῶν διδασκαλιῶν τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος ὑποστήριζε ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἄνθρωπος ἁπλός, κτίσμα τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο δημιουργήθηκε ἐν χρόνῳ καί ἑπομένως, ὅπως ὅλα τα κτίσματα, ἔχει ἀρχήκαί τέλος. Αὐτό δυστυχῶς ὑποστηρίζουν μέχρι σήμερακαί οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ μέ σαφήνεια στούς αἰῶνες, ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄναρχος καί ἄκτιστος, Ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐν χρόνῳ ἔγινε καί Ἄνθρωπος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, ὅπως ὁμολογοῦμε καί στό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀπό τότε.
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος χαρακτηριστικά ἔλεγε: «Ὁ Πατήρ, διά τοῦ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἐνεργεῖ καί δίδει τά πάντα», ὥστε πιστεύουμε σέ Ἕνα Θεό, πού διακρίνεται σέ τρία θεϊκά Πρόσωπα, τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος γεννήθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ Ἕλληνες εὔπορους γονεῖς τὸ 370 μ.Χ.Ἔζησε ἐπὶ βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ καὶ ἔλαβε μεγάλη θεολογικὴ μόρφωση, ὥστε γρήγορα ἀναδείχθηκε Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. Ἐκεῖνος ὑπῆρξε ἡ «ψυχή» τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου τό 431 μ.Χ. στὴν Ἔφεσο, ἀφοῦ ὡς Πρόεδρός της συνετέλεσε νὰ γκρεμιστοῦν οἱ κακοδοξίες του δυσσεβοῦς Νεστορίου, ὁὁποῖος προεκτείνοντας τή διδασκαλία τοῦἈρείου, ἔλεγε ὅτι ἡ Παναγία γέννησε ἕνα ἁπλό ἄνθρωπο, γι’ αὐτό καί Τήν ὀνόμαζε Χριστοτόκο. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος μέ τά σοφά θεολογικά του ἐπιχειρήματα ΑΚΥΡΩΣΕ τήν βλάσφημη αὐτή διδασκαλία και ΔΙΑΚΗΡΥΞΕ, ὅτι ἡ Παναγία γέννησε τόν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι τέλειος Θεός και τέλειος Ἄνθρωπος και γι’ αὐτό ὀνομάζουμε την Παναγία ΘΕΟΤΟΚΟ, ὅρο τόν ὁποῖο ἱστορικά πρῶτος εἰσήγαγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἄς εἴμαστε εὐγνώμονες πρός τόν Φιλάνθρωπο Κύριο γιά τίς δωρεές τῆς ἀγάπης Του, ἀλλά καί γιά τούς Ἁγίους, τούς ὁποίους σέ κάθε γενιά καί τόπο ἀναδεικνύει γιά τήν πνευματική μας φροντίδα καί θεραπεία καί ἐν τέλει τη σωτηρία μας. Πέρα ἀπό τήν εὐγνωμοσύνη μας ὅμως, ἄς ἐντείνουμε τήν προσοχή μας στις αἱρέσεις,τήν πνευματική αὐτή λέπρα, πού καιροφυλακτεῖ γιά νά πλήξει τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί νά ὁδηγήσει τούς ἀνθρώπους στήν ἀπώλεια.
Σέ κάθε θεία Λειτουργία ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή ὅλοι ὅσοι ἀποτελοῦμε τό Σωμα τοῦ Χριστοῦ προσεχόμαστε «ὑπερ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ἐννοώντας ἀκριβῶς τήν ἐπιστροφή ὅσων πλανήθηκαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Βασίλειος στήν Ἁγία ἀναφορά Του.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες κάθε ἐποχῆς, ὁριοθετοῦν καί διακηρύττουν τήν Ὀρθόδοξη πίστη, συμβάλλοντας καθοριστικά στή θεραπεία τῶν αἱρέσεων, ἄν ὁ ἄνθρωπος βέβαια θέλει νά σωθεῖ καί ἀξιοποιήσει μέ εὐγνωμοσύνη τη θεία αὐτή δωρεά. Γιά νά ἐκτιμήσουμε δέ, αὐτή τήν θεία δωρεά, ἄς γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῶν Ἁγίων Πατέρων λαμβάνει διαστάσεις καί χαρακτῆρα Σταυροῦ. Σέ πολλές περιπτώσεις τούς κόστιζε τη ζωή τους ὁλόκληρη. «Γλυκό ψωμί δέν ἔφαγαν» , σχεδόν ποτέ, ὅπως χαρακτηριστικά λέει ὁ λαός, θυσιάζοντας τά πάντα γιά τήν ἀγάπη καί τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, 16 ἀπό τά 46 χρόνια τῆς Πατριαρχείας του τά πέρασε στήν ἐξορία χωρίς νά σταματήσει νά μάχεται ὑπέρ τῆς Ἀληθείας καί ἐναντίον τῆς αἱρέσεως. Ἀναγκάστηκε νά διαμένει ἀκόμη καί σέ τάφους γιά νά διασώζεται ἀπό τήν ἐχθρική διάθεση καί τή μανία τῶν αἱρετικῶν καί ἔλεγε πάντα μέ αἰσιοδοξία: «Νεφύδριον ἐστίν καί θάττον παρελεύσεται» δηλ. Σύννεφο εἶναι, ποῦ φέρνει βροχή καί γρήγορα θά περάσει, ἀρδεύοντας ἔτσι τή ζωή του μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς! Γιά αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας τόν ὀνόμασε «Μέγα» κιὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τόν ἐγκωμίασε ταυτίζοντας τόν μέ τήν ἀρετή, λέγοντας: «Ἐπαινώντας τόν Ἀθανάσιο, θά ἐπαινέσω τήν ἀρετή. Γιατί Ἀθανάσιος καί ἀρετή εἶναι τό ἴδιο πράγμα. Ὅταν ἀναφέρομαι σ’ αὐτόν, τήν ἀρετή ἐπαινῶ.»
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος πάλι,ἀφοῦ πατριάρχευσε γιὰ 32 περίπου χρόνια, ἀποκλήθηκε γιά τούς ἀγῶνες καί τήν ὑπομονή του, ὡς«σφραγῖδα τῶν Πατέρων».
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή καί τίς πρεσβεῖες τῶν δύο μεγάλων Ἁγίων μας καί κυρίως ἄς ἀποκτήσωμε εὐγνώμονα καρδίαν πρός τόν Κύριο«κατά πάντα καί διά πάντα». Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 08 Ιανουαρίου 2026 .
Τήν Κυριακή μετά τά Φῶτα 11 Ἰανουαρίου 2026 στόν Ἱ. Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Χώρας θά τελεσθεῖ Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία, Ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Εὐσεβίου , μετά τό πέρας τῆς ὁποίας θά λάβει χώρα τό τριετές ἱερό Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου πρ. Ἱεροσολύμων Εἰρηναίου.
Ἀκολούθως ὁ σεπτός μας Ποιμενάρχης θά μεταβεῖ στήν Ἱ. Μ. Τιμίου Σταυροῦ ὅπου θά τελέσει Ἐπιμνημόσυνο Τρισάγιο ἐπί τοῦ τάφου τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχου Εἰρηναίου.
Συντάχθηκε στις 07 Ιανουαρίου 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή εἶναι στόν ἀπόηχο τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ἤ Φώτων. Ἡ ἑορτή αὐτή ὀνομάζεται Θεοφάνεια, διότι ἔχουμε φανέρωση τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καί Φῶτα, διότι φωτίσθηκε ὁ κόσμος μέ τό βάπτισμα τοῦ Κυρίου.
Καί ἀφοῦ εἴμαστε χρονικά μετά τό Βάπτισμα τοῦ Κυρίου εἶναι εὐκαιρία σήμερα νά ὁμιλήσουμε σχετικά μέ τά ὅσα ἔγιναν ἀμέσως μετά, σύμφωνα καί μέ τό χθεσινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα πρός τιμήν τοῦ τιμίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τά ὁποῖα εἶναι ἐξόχως σημαντικά.
Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λοιπόν, ἐνῶ δέν ἀναφέρεται στό βάπτισμα τοῦ Κυρίου, ἐντούτοις μᾶς δίνει κάποιες πληροφορίες, τίς ὁποῖες ἄκουσε ὁ Ἴδιος προσωπικά, ἀπό τό εὐλογημένο στόμα τοῦ Τιμίου Προδρόμου στήν ἔρημο.
Στό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του, ἀφοῦ ἀναφερθεῖ στήν προσωπικότητα τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἀκολούθως στούς στίχους 29-41 περιγράφει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀκολούθησαν τόν Κύριο. Γράφει λοιπόν, πώς μετά τό βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶδε τόν Χριστό νά ἔρχεται πάλι πρός αὐτόν καί ἀναφώνησε: «Αὐτός εἶναι ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, πού σηκώνει ἐπάνω του ὅλη τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου »(Ἰωάν. α΄29) Τό ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη καί τήν ἑπομένη ἡμέρα, ὅπου πάλι ὅταν ὁ Χριστός πέρασε κοντά ἀπό τόν Ἰωάννη, ἐκεῖνος Τόν ὑπέδειξε μέ τό χέρι του καί πάλι εἶπε: «αὐτός εἶναι ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ» ( Ἰωάν. α΄36). Αὐτή ἡ διπλή ἀναφορά ἀπετέλεσε καί τήν ἀφορμή, ὥστε ὁ Ἰωάννης μαζί μέ τόν Ἀνδρέα, πού ἦταν μαθητές τοῦ Τιμίου Προδρόμου, νά ἀκολουθήσουν πλέον τόν Χριστό.
Ἴσως ὅμως διερωτηθεῖ κάποιος: Γιατί ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἀποκάλεσε τόν Χριστό, ὡς Ἀμνό τοῦ Θεοῦ;
Ὁ Τίμιος Πρόδρομος κατακλείει τήν σειρά τῶν Προφητῶν. Συγκεφαλαιώνει τήν προφητική τους διδασκαλία καί ἀποτελεῖ τόν τελευταῖο προφήτη, ὅπως καί ὁ Κύριός μας εἶπε: «Ὅλοι οἱ Προφῆτες καί ὁ νόμος ὡς τόν Ἰωάννη προφήτευσαν» (Ματθ. ια΄13).
Ὁ Τίμιος Πρόδρομος λοιπόν ὀνομάζει τόν Χριστό «Ἀμνό τοῦ Θεοῦ», ἐπειδή ἔτσι Τόν ὀνομάζει ὁ Προφήτης Ἠσαΐας, ὅταν ἀναφέρεται στή σταυρική Του θυσία, τήν ὁποία ὑπέστη ἀδιαμαρτύρητα καί μέ τή θέλησή του γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου.
Στό κεφ. 53 τοῦ βιβλίου τοῦ Ἠσαΐα καί στόν στίχο 7, λέει χαρακτηριστικά: «ὡς πρόβατον ὁδηγήθηκε στή σφαγή καί ὡς ἀμνός ἔναντι ἐκείνου, που τόν θυσιάζει ἄφωνος, ἔτσι ἀκριβῶς χωρίς νά ἀνοίγει τό στόμα του», χωρίς δηλαδή νά διαμαρτύρεται. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πώς ὁ Τίμιος Πρόδρομος σέ αὐτό τό σημεῖο κάνει τήν σύνδεση τῆς προφητείας τοῦ Ἠσαΐα μέ τήν παρουσία τοῦ προφητευόμενου Χριστοῦ. Μάλιστα δέν ἐπαληθεύει ἁπλά τήν προφητεία, πού εἰπώθηκε 800 χρόνια πρίν, ἀλλά κι ἐκεῖνος μέ τή σειρά του προφητεύει, τί ἔμελλε νά συμβεῖ τρία χρόνια μετά, μέ τή σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὁ Χριστός, ὄντας ὁ μόνος ἀναμάρτητος, πῆρε ἐπάνω του τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καί τήν κάρφωσε στόν Σταυρό. Ἐξουδετέρωσε μέ τή σταύρωσή Του τή δύναμη τοῦ διαβόλου καί τήν δυναμική τῆς ἁμαρτίας, δίνοντας στόν κάθε ἄνθρωπο τή δυνατότητα τῆς σωτηρίας του, ἐπί τῇ βάσει πάντοτε τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς του, ἄν θέλει δηλαδή νά σωθεῖ.
Ἡ ὀνομασία «Ἀμνός» γιά τόν Χριστό ἀπηχεῖ ἤδη ἀπό τό πρῶτο πάσχα πού γιόρτασαν οἱ Ἑβραῖοι φεύγοντας ἀπό τήν Αἴγυπτο γιά τήν γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ὅλη ἡ διήγηση στό κεφάλαιο 12 τοῦ βιβλίου τῆς Ἐξόδου στήν Παλαιά Διαθήκη, εἶναι μιά συμβολική ἀναφορά στήν θυσία τοῦ Χριστοῦ γιά τή σωτηρία μας. Ἡ θυσία τοῦ ἀμνοῦ ἀπό τούς Ἑβραίους γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, πού σημαίνει τήν διάβαση, τό πέρασμα ἀπό τήν δουλεία τῆς Αἰγύπτου στή ἐλευθερία τῆς γῆς τῆς Ἐπαγγελίας, ἀποτελεῖ τήν προτύπωση τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, πού μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τή δουλεία τοῦ διαβόλου.
Γιά τόν λόγο αὐτό καί στό δικό μας Πάσχα ἑορτάζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν ὁποία μᾶς διεβίβασε ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας στήν ἐλεύθερη ἐν Χριστῷ ζωή. Ἡ Ἀνάσταση ὅμως ἔρχεται μετά τήν σταύρωσή Του, κατά τήν ὁποία ἐνθυμούμαστε, τήν θυσία Του ὡς Ἀμνοῦ, γιά τήν σωτηρία μας. Ἐξ αὐτοῦ συνηθίζουμε στό πασχαλινό τραπέζι νά ἔχουμε, ὡς ἔδεσμα, συνήθως τό ἀρνί.
Τήν ὀνομασία «Ἀμνός» ὅμως τήν ἐπαλήθευσε καί ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, ἄμεσα καί ἔμμεσα. Ἐμμεσα διότι δύο φορές ἔδωσε τή δυνατότητα στόν Τίμιο Πρόδρομο νά τόν ἀποκαλέσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων Ἀμνό τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά τό ἀλλάξει. Ἄμεσα διότι στό κεφ. 5 τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννου, ὁ Ἴδιος ἐμφανίζεται ὡς ἐσφαγμένον Ἀρνίον, δηλαδή ὡς ἀρνί, πού ἐνῶ εἶναι σφαγμένο καί τρέχουν τά αἵματα ἀπό τόν λαιμό του, ἐντούτοις αὐτό ὄχι μόνο ζεῖ, ἀλλά καί θριαμβεύει. Ἀκριβῶς ἔτσι καί ὁ Χριστός, ἐνῶ σφαγιάστηκε πάνω στόν Σταυρό, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ζεῖ ὡς ὁ ἀρχηγός τῆς Ζωῆς, θριάμβευσε καί θριαμβεύει, διατηρώντας ἐμφανῆ τά σύμβολά τοῦ πάθους Του, φανερές δηλαδή τίς πληγές Του, τήν λογχευμένη πλευρά Του καί τίς τρῦπες ἀπό τά καρφιά στά ἄχραντα χέρια καί τά πόδια Του.
Ἡ Ἐκκλησία μας στάθηκε μέ μεγάλη εὐλάβεια σέ αὐτήν τήν ὀνομασία Ἀμνός καί τοῦτο φαίνεται σέ τρεῖς περιπτώσεις.
Πρῶτον ἀρκεῖ νά σκεφθοῦμε, πώς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὡς Ἀμνό ὀνομάζει τό τετράγωνο τμῆμα τοῦ ἄρτου, πού τοποθετεῖται πάνω στό ἅγιο Δισκάριο γιά νά μεταβληθεῖ στή διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας σέ σῶμα Χριστοῦ. Μάλιστα δέ, ὅταν ὁ Ἱερέας στή διάρκεια τῆς ἁγίας Προσκομιδῆς ἐξάγει ἀπό τό πρόσφορο αὐτό τό τετράγωνο τμῆμα, πού ἔχει τήν ἐπιγραφή ΙΣ ΧΣ ΝΙ ΚΑ, λέει ἀκριβῶς τά ἴδια λόγια τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα, ὅπως τά προαναφέραμε καί ὀνομάζει τόν ἄρτο Ἀμνό, ὅπως ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἀπεκάλεσε τόν Χριστό.
Ἀκολούθως στήν Δοξολογία πού ψάλλεται στό τέλος τοῦ Ὄρθρου καί πρίν ξεκινήσει ἡ θεία Λειτουργία, ἐκεῖ ψάλλουμε: «Κύριε ὁ Θεός, ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ, Ὁ Υἱός τοῦ Πατρός, ὁ αἵρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμο, ἐλέησον ἡμᾶς ὁ αἵρων τάς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου»
Καί τέλος στό εἰκονοστάσιο τῶν ἱερῶν Ναῶν μας, τό τέμπλο, ὅπως τό ἀποκαλοῦμε, πάντοτε δίπλα στήν δεσποτική εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐπειδή ἐκεῖνος κατά τό ἐγκώμιο τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ μεγαλύτερος καί σπουδαιότερος ἄνδρας πού γεννήθηκε ποτέ ἀπό γυναῖκα, ἀλλά καί γιά νά μᾶς δείχνει πάντοτε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ἀμνό τοῦ Θεοῦ, πού σήκωσε πάνω Του τίς ἁμαρτίες μας, τίς κάρφωσε στόν σταυρό καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τόν διάβολο.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Προφήτης Ἠσαϊας διακηρύσσει ἐπίσης τόν Χριστό, ὡς τό μέγα Φῶς, τό Ὁποῖο φώτισε τήν μέχρι τότε σκοτεινή ζωή τῶν ἀνθρώπων. Θά εἴμαστε ἀναπολόγητοι, ἄν ἀδιαφορήσουμε γιά τήν θυσία τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας καί τήν δωρεά τοῦ φωτισμοῦ πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως μέ σκοπό τή σωτηρία μας!
Ἄς φροντίσουμε κατά τό νέο ἔτος νά ἀνασυγκροτήσουμε τήν πνευματική μας ζωή καί νά νά ἀναβαθμίσουμε τούς θεοφιλεῖς ἀγῶνες μας, μέ εὐγνωμοσύνη γιά ὅλα ὅσα ὁ Κύριος ἀπό τήν πολλή Του ἀγάπη, καταδέχθηκε νά κάνει γιά χάρη μας! Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 07 Ιανουαρίου 2026 .
Το Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Καρλοβασίου «Ευγηρίας Πρόνοια» προσκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει αίτηση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τη σύναψη σύμβασης εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, για δύο (2) θέσεις:
μία (1) θέση ΠΕ/ΤΕ/ΔΕ νοσηλευτών/τριών
μία (1) θέση ΔΕ κοινωνικών φροντιστών/τριών ή ΔΕ γενικών καθηκόντων
Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν την αίτησή τους μαζί με το βιογραφικό τους σημείωμα και τα κάτωθι δικαιολογητικά στο γραφείο Διεύθυνσης του Ιδρύματος καθημερινά 7.00π.μ. – 3.00μ.μ. ή με αποστολή στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .
Απαιτούμενα Δικαιολογητικά:
Φωτοαντίγραφο των δύο όψεων του ατομικού δελτίου ταυτότητας
Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης
Τίτλος Σπουδών
Άδεια ασκήσεως επαγγέλματος
Εργασιακή Εμπειρία σε συναφή θέση
Συντάχθηκε στις 02 Ιανουαρίου 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ θεῖος Φωτισμός μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος δέν ἀναφέρεται καθόλου στήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί σέ ἄλλα ἱστορικά γεγονότα τῆς κατ’ ἄνθρωπον, προϊόντος τοῦ χρόνου, ἐνηλικίωσης τοῦ Κυρίου, ὅπως ὁ Ματθαῖος καί ὁ Λουκᾶς. Ὅπως ἀκούσαμε σήμερα ξεκινᾶ τήν εὐαγγελική Του διήγηση μέ τό Βάπτισμα τοῦ Κυρίου στόν Ἰορδάνη, τό ὁποῖο καί ἀποτελεῖ τήν ἀφετηρία τῆς δημόσιας ἐπί γῆς δραστηριότητος τοῦ Κυρίου μας γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί ἐν συνεχείᾳ ἀφιερώνει τήν «Ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» , ὅπως χαρακτηριστικά γράφει στόν Τίμιο Πρόδρομο καί Βαπτιστή Ἰωάννη, ὥστε νά μᾶς εἰσαγάγει σιγά-σιγά στό Βάπτισμα τοῦ Κυρίου καί ἐν συνεχείᾳ νά ὁμιλήσει γιά τό ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας Του.
Ἀρχικῶς ἀναφέρει καί ἀπό μνήμης τήν προφητεία τοῦ Μαλαχία «Ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου» (Γ 1), ἀλλά καί τήν πασίγνωστη προφητεία τοῦ Ἠσαΐα: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν »(Μ,3), ἀφοῦ καί οἱ δύο ἀφοροῦν στό σεπτό πρόσωπο τοῦ Τιμίου Προδρόμου, γιά νά μᾶς ξεναγήσει κατόπιν στό βάπτισμα μετανοίας, πού τελοῦσε στούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί στόν τρόπο ζωῆς του.
Ὁ Τίμιος Πρόδρομος κατοικοῦσε στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου καί ἐνδιαιτᾶτο μέ τρόπο ἄκρως ἀσκητικό. Τρεφόταν μέ μέλι ἄγριο καί ἀκρῖδες, εἴτε ἐννοήσουμε τά ἔντομα ἤ τίς ἄκρες ἀπό τά χόρτα, ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἐκεῖ στήν ἔρημο κατά τήν παράδοση διδάχθηκε ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ τίς μετάνοιες καί τήν νοερά προσευχή, ἐγκαινιάζοντας, κατά κάποιο τρόπο, τό δρόμο γιά τήν ἀσκητική ζωή τῆς ἐρήμου, πού λάμπρυναν ἀργότερα μεγάλες μορφές, ὅπως οἱ Ἅγιοι: Ἀντώνιος, Εὐθύμιος, Παῦλος ὁ ἁπλοῦς, Γεράσιμος Ἰορδανίτης, ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία καί ἄλλοι. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἀνέδειξε τήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου ὡς τό μεγάλο σχολεῖο τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς καί κατέστη ὁ μεγάλος δάσκαλος γιά τούς μετέπειτα Μοναχούς, Ἀσκητές καί Ἐρημίτες καί γι’ αὐτό εἶναι καί ὁ Πρύτανης καί Προστάτης κάθε ἁπλοῦ Μοναχοῦ καί μοναχικοῦ τάγματος.
Ἐκεῖ στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ὁ Τίμιος Πρόδρομος δίδασκε τούς ἀνθρώπους, πού τόν ἐπισκέπτονταν καί τούς βάπτιζε τό βάπτισμα τῆς μετανοίας, γιά νά συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους, ὥστε μέ καθαρή τήν καρδιά νά ἀναγνωρίσουν τόν Χριστό καί νά Τόν ἀκολουθήσουν. Ἀπό τήν Ἔρημο ἔλεγξε καί τόν Βασιλιᾶ Ἡρώδη, καί ἐξαιτίας αὐτοῦ συνελήφθη, φυλακίσθηκε καί ἀποκεφαλίσθηκε, γιά νά συνεχίσει μέ τήν ἁγία ψυχή του πλέον τό κήρυγμα τῆς μετανοίας σέ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀποθάνει. Δέν προετοίμασε λοιπόν τόν δρόμο γιά τόν Χριστό μόνο στούς ζωντανούς, ἀλλά καί στούς κεκοιμημένους. Μετά θάνατον βέβαια δέν ὑπάρχει δυνατότητα μετανοίας, ἀλλά ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ δέν ἄφησε ν’ ἀδικηθοῦν ὅσοι πέθαναν χωρίς νά γνωρίσουν τόν Χριστό. Διότι κι ἐκεῖνοι ἔπρεπε νά προετοιμασθοῦν, γιά νά συναντήσουν τόν Χριστό, ὅταν μετά ἀπό τρία χρόνια θά κατέβαινε στόν Ἄδη μέ τήν ψυχή Του καί ὅσοι θά εἶχαν πιστεύσει, θά συνανασταίνονταν μαζί Του. Γιά τόν λόγο αὐτό στήν ἀπεικόνιση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἀναστάς Κύριος κρατεῖ ἀπό τά χέρια τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, τούς γενάρχες τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Στό πρόσωπό τους συνανιστᾶ ὅλους, ὅσους πίστευσαν στόν Χριστό ὡς Θεό, Σωτῆρα καί Λυτρωτή, σύμφωνα καί μέ τό κήρυγμα τοῦ Τιμίου Προδρόμου.
Γιατί ὅμως ὁ Χριστός, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος καί δέν ἔχει ἀνάγκη μετανοίας ἔρχεται νά βαπτισθεῖ; Καί γιατί ἐνῶ ἀρχικά ὁ Πρόδρομος προβάλλει ἀντιστάσεις καί ἀρνεῖται νά βαπτίσει τόν Χριστό, ὁμολογώντας τήν κατωτερότητά του ἔναντι Ἐκείνου, ἐν τέλει κάμπτεται καί προβαίνει στό βάπτισμα τοῦ Κυρίου;
Κατ’ ἀρχάς νά τονίσουμε, ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε καί ἄνθρωπος κατ’ ἄκραν συγκατάβασιν, ὅπως ἀκούσαμε καί στήν ὑμνολογία τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ὥστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νά γίνουμε θεοί κατά χάριν. Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός λοιπόν θέλησε, χωρίς νά ὑπάρχει κάποια ἀνάκγη, νά πειθαρχήσει, ἀφοῦ εἶναι καί ἄνθρωπος, στά κελεύσματα τοῦ θεϊκοῦ νόμου καί γι’ αὐτό καταδέχθηκε νά περιτμηθεῖ, νά προσφερθεῖ ὡς βρέφος σαράντα ἡμερῶν στόν Ναό καί κατόπιν νά βαπτισθεῖ ἀπό τόν Τίμιο Πρόδρομο Ἰωάννη στόν Ἰορδάνη ποταμό. Βέβαια τό βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ διαφέρει ἀπό ἐκεῖνο τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων. Διότι οἱ ἄνθρωποι παρέμεναν μέσα στό νερό ἐξομολογούμενοι τίς ἁμαρτίες τους καί δέχονταν κατόπιν τήν ἄφεση τοῦ βαπτίσματος τοῦ Ἰωάννου. Ὁ Κύριος ὅμως, ὅπως τονίζεται στό ἱερό Εὐαγγέλιο, εὐθέως ἀνέβη ἀπό τοῦ ὕδατος, δηλαδή ἀμέσως βγῆκε ἀπό τό νερό, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος καί δέν εἶχε ἀνάγκη, οὔτε νά ἐξομολογηθεῖ, οὔτε νά λάβει τήν ἄφεση τοῦ βαπτίσματος.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει, πώς ὁ Χριστός βαπτίζεται γιά νά μᾶς διδάξει τήν ταπείνωση καί τήν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς κάθαρσης. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὁμιλώντας κι ἐκεῖνος γιά τό βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ προεκτείνει αὐτόν τόν συλλογισμό καί λέει, πώς ὁ Χριστός ὡς Δεσπότης τῶν ἁπάντων καταδέχεται νά βαπτισθεῖ ἀπό τόν ταπεινό δοῦλο Του Ἰωάννη, ὥστε καί ὁ πλούσιος βασιλιᾶς νά καταδέχεται νά βαπτίζεται ἀπό τόν πτωχό καί ταπεινό ἱερέα, ἀφοῦ ὡς ἄνθρωπος κι αὐτός, παρότι βασιλιᾶς, ἔχει ἀνάγκη τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας, γιά νά ἀναγεννηθεῖ ὡς μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ δέ Ἰωάννης, ἐπειδή πολλοί θεωροῦσαν πῶς ἐκεῖνος ἦταν ὁ Μεσσίας, ἐπιχειροῦσε πάντοτε ὁμιλώντας, ἄλλοτε ξεκάθαρα κι ἄλλοτε ἀλληγορικά, νά ὁμολογεῖ τήν κατωτερότητά του σέ σχέση μέ τόν Χριστό καί πώς τό ἔργο του εἶναι μόνο νά προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό σήμερα ἀκούσαμε νά λέει, πώς δέν εἶναι ἱκανός οὔτε τά κορδόνια ἀπό τά ὑποδήματα τοῦ Χριστοῦ νά λύσει. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας μέσα ἀπό τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου μᾶς ἐξηγεῖ, πώς πίσω ἀπό τήν ἔκφραση «τά κορδόνια τῶν ὑποδημάτων» κρύβεται τό μυστήριο τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Δηλαδή ὁ Ἰωάννης, ὅπως καί κάθε ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά κατανοήσει, οὔτε νά ἐξετάσει, πώς συνελήφθη ὁ Χριστός ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί πώς ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη στή μία Ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Γι’ αὐτό και ἐνώπιον τοῦ Κυρίου προσπάθησε νά ἀποφύγει τήν ἱερουργία τοῦ θεϊκοῦ Βαπτίσματος, χωρίς ὅμως ἐπιτυχία, ἀφοῦ τελικῶς τό δεξί Του χέρι, πού φυλάσσεται ἄφθορο στήν Ἱερά Μονή Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, διατηρώντας μάλιστα καί τήν θερμοκρασία τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ἄγγιξε τελικῶς τήν ἀκήρατη κορυφή τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ καί Τόν ἐβάπτισε, γιά νά συμπληρωθοῦν ὅλα ὅσα ἔπρεπε νά γίνουν στήν θεϊκή αὐτή οἰκονομία, πού ὁ Χριστός γιά χάρη μας ἐνήργησε.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή πρώτη Κυριακή τοῦ νέου ἔτους, ὀνομάζεται πρό τῶν Φώτων. Φῶτα εἶναι ἡ ἄλλη ὀνομασία τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Θεοφανείων. Ἡ μία δείχνει τήν φανέρωση τοῦ Θεοῦ στόν Ἰορδάνη καί ἡ ἄλλη τόν φωτισμό τοῦ κόσμου ἀπό τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι τό ἀληθινό Φώς, «τό φωτίζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» ὅπως σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στό Εὐαγγέλιό του (α 9). Φαίνεται δέ, πώς πρῶτος ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ονομάζει τήν ἑορτή ἅγια Φῶτα καί ἡ Ἐκκλησία ἐπικύρωσε τήν ονομασία χαρακτηρίζοντας μέ αὐτήν τίς δύο Κυριακές πού δορυφοροῦν τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, ὥστε νά φαίνεται ξεκάθαρα, ὅτι ὁ σκοπός τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς εἶναι ὁ φωτισμός μας ἀπό τό ἀληθινό Φῶς, τόν Χριστό. « Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν... σημειωθήτω ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, ἵνα ἐν αὐτῷ ὀψώμεθα φῶς τὸ ἀπρόσιτον, καὶ κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν πρὸς ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν σου » (Εὐχή Α΄ὥρας). Ἀμήν
