Συντάχθηκε στις 28 Μαϊος 2026 .
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ κ.κ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ
30 Μαΐου – 1 Ἰουνίου 2026
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
(Ψυχοσάββατο Πεντηκοστῆς)
Περί ὥρα 11:00 π.μ. ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος θά μεταβῇ εἰς τό Κοιμητήριο τῆς πόλεως Σάμου, ὅπου θά τελέσῃ Τρισάγιο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων προκατόχων αὐτοῦ Μητροπολιτῶν, καθώς καί ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν πάντων τῶν κεκοιμημένων.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, ὁ Σεβασμιώτατος θά παραστῇ εἰς τήν ἐπετειακή ἐκδήλωση τήν διοργανουμένη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου, διά τήν Ἄλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Κυριακή 31 Μαΐου 2026
(Ἑορτή Πεντηκοστῆς)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 11:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Ὄρθρο, θά ἱερουργήσῃ κατά τήν Θεία Λειτουργία καί ἐν συνεχείᾳ θά προστῇ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Γονυκλισίας εἰς τήν Ἱερὰ Μονή Ζωοδόχου Πηγῆς.
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τήν ἀκολουθία τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ εἰς τήν πανηγυρίζουσα Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Μυτιληνιῶν.
Δευτέρα 1 Ἰουνίου 2026
(Ἑορτή Ἁγίου Πνεύματος)
Τό πρωΐ, ἀπό 07:00 ἕως 10:15, ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσῃ κατά τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί θά τελέσῃ τήν Θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Βαλεοντάδων (Αηδόνια).
Τό ἀπόγευμα καί ὥρα 19:00, θά χοροστατήσῃ εἰς τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό καί θά προστῇ τῆς λιτανεύσεως τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τόν λόφο τοῦ Παλαιοῦ Καρλοβάσου, εἰς τόν ὁμώνυμο Ἱερό Ναό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς πόλεως τῶν Καρλοβασίων.
Συντάχθηκε στις 28 Μαϊος 2026 .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν διοργανώνει ἐπετειακὴ ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὴν Ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου 1453), τὸ Σάββατο 30 Μαΐου 2026 καὶ ὥρα 7:00 μ.μ. , στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου , στὴν πόλη τῆς Σάμου.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐκδηλώσεως θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπετειακὴ ὁμιλία μὲ θέμα σχετικὸ μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Βασιλευούσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκφωνήσει ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Σωτήριος Κοσμόπουλος, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν.
Ἐπίσης, θὰ ἀποδοθοῦν ὕμνοι, θρῆνοι καὶ πατριωτικὰ τραγούδια ἀπὸ τὴ Βυζαντινὴ Χορωδία τῶν Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Στὸ τέλος τῆς ἐκδηλώσεως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου, Ἰκαρίας καὶ Κορσεῶν κ.κ. Εὐσέβιος θὰ τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση ὑπὲρ τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καὶ τῶν πεσόντων κατὰ τὴν Ἅλωση.
Ἡ παρουσία σας θὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ χαρά.
Συντάχθηκε στις 28 Μαϊος 2026 .
«ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τοῦ Πεντηκοσταρίου, πού ξεκίνησε τήν λαμπροφόρο νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Καθ’ὅλη τήν διάρκειά του στή θέση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς θείας Λειτουργίας διαβαζόταν ἕνα τμῆμα ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
Ἔτσι καί σήμερα λοιπόν, ἀκούσαμε γιά τήν Πεντηκοστή, γιά τό τί συνέβη δηλαδή, πενήντα ἡμέρες μετά ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί 10 μετά τήν Ἀνάληψή Του στούς Οὐρανούς. Σύμφωνα λοιπόν μέ τούς 11 πρώτους στίχους τοῦ δευτέρου κεφαλαίου, οἱ 12 Μαθητές, μαζί πλέον μέ τόν Ἀπόστολο Ματθία, πού ἀντικατέστησε τόν Ἰούδα (βλ. Πράξ. α΄ 15-26), ἦταν συγκεντρωμένοι, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, στό ὑπερῷο, ὅπου εἶχε γίνει ὁ Μυστικός Δεῖπνος. «Ξαφνικά ἔγινε ἀπό τόν οὐρανό ἦχος, ὅπως ἀκριβῶς φυσάει ὁ δυνατός ἄνεμος καί γέμισε ὅλο τόν χῶρο, ὅπου βρίσκονταν οἱ Μαθητές. Καί φάνηκαν νά διαμερίζονται στούς Μαθητές γλῶσσες σάν φωτιᾶς καί κάθισε καθεμιά πάνω σέ καθένα ξεχωριστά ἀπό αὐτούς.» (βλ. Πραξ. β΄ 2-3).
Μέ τρόπο λοιπόν ὀφθαλμοφανῆ, μέ τήν ἁπτή ἀπόδειξη τῆς παρουσίας τῶν πυρίνων γλωσσῶν καί τῆς χροιᾶς τοῦ δυνατοῦ ἀνέμου ἔγινε ἀπολύτως ἀντιληπτή ἡ πνευματική ἀλλοίωση τῶν Μαθητῶν, τῶν Ὁποίων ἡ ὕπαρξη γέμισε ἀπό τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μεταβλήθηκαν ἀπό φοβισμένοι Μαθητές τοῦ Χριστοῦ σέ διαπρύσιους κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μάλιστα, σέ μιά ὁμιλία του μέ τίτλο: «Πρός τέ Ἰουδαίους καί Ἕλληνας ἀπόδειξις ὅτι ἐστίν Θεός ὁ Χριστός» θεωρεῖ, πώς ἡ θαυμαστή ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ πρώτη καί μεγάλη ἀπόδειξη, πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, καθώς μέ τήν ἀκαταμάχητη θεϊκή δύναμή Του κατέστησε πραγματικό, τόν θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ἐξήγγειλε λέγοντας στούς Μαθητές: «Καί πῦλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς» (Ματθ. ιστ΄ 17).
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία, ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, σήμερα ἑορτάζει τά γενέθλιά Της, ὁρίζεται ὡς ἡ σύναξη γύρω ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού σημαίνει τήν ἀκρόαση τοῦ κηρύγματος καί τή θεία Κοινωνία.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνας θεοσύστατος καί θεοΐδρυτος ὀργανισμός. Δέν εἶναι κάποιο ἀνθρώπινο δημιούργημα. Δέν εἶναι σύλλογος ἤ σωματεῖο. Δέν εἶναι οὔτε μιά ἁπλή συγκέντρωση ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ Σύναξη , ὅσων βαπτίσθηκαν «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. κη΄19) τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί πιστεύουν στόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τόν Κύριον καί Θεόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό, Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Οἱ ἐνσυνείδητοι λοιπόν Χριστιανοί, τιμῶντας τήν κλήση τους καί τήν ἰδιότητά τους ὡς μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, συνέρχονται τουλάχιστον κάθε Κυριακή σέ μία κοινή λειτουργική σύναξη στόν Ἱερό Ναό, ὅπου συνεπιτελοῦν τήν ἀναίμακτη θεία Ἱερουργία, ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μιά θρησκευτική παράδοση τοῦ τόπου μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος καί ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μέ τρόν Χριστό.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ!
Ὅταν γεννηθήκαμε στήν Ἐκκλησία μᾶς ἔφεραν οἱ γονεῖς μας γιά να πάρουμε τίς πρῶτες εὐχές. Στήν Ἐκκλησία βαπτισθήκαμε. Στήν Ἐκκλησία ἐρχόμαστε γιά νά λειτουργηθοῦμε καί νά κοινωνήσουμε. Στήν Ἐκκλησία ἁγιάζουμε τήν ζωή μας ὁλόκληρη. Καί κατά τήν ἔξοδός μας ἀπό τήν παροῦσα ἐφήμερη ζωή, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προπέμπει στήν αἰωνιότητα. Εἶναι πραγματικά μεγάλη εὐλογία τό γεγονός ὅτι γεννηθήκαμε καί ὑπάρχουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σέ μιά Ὀρθόδοξη Χριστιανική Χώρα καί Πατρίδα. Σεβόμαστε τά δικαιώματα καί τίς ἐπιλογές ὅλων, ἀλλά δέν παραιτούμαστε ἀπό τήν ἐγγυημένη ὁδό τῆς σωτηρίας μας καί εἴμαστε ὑπερήφανοι γιά τήν δωρεά τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σήμερα μέ τήν γονυκλισία μας παρακαλοῦμε νά ἐπιφοιτήσει και σ’ ἐμᾶς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά ἀξιοποιοῦμε τίς εὐκαιρίες νά ἐκκλησιαζόμαστε τουλάχιστον κάθε Κυριακή καί νά κοινωνοῦμε τακτικά, γιά νά ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα στόν Χριστό, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος μᾶς εἶπε: «Ὅποιος τρώει τή σάρκα μου καί πίνει τό αἷμα μου, μένει μέσα μου κι ἐγώ μέσα του» . Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 18 Μαϊος 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή, μεταξύ τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως καί τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στούς 318 Ἁγίους Πατέρες, πού συγκρότησαν τήν Α΄Οικουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τό 325 μ.Χ., μέ κύριο ἔργο τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου. Ἐπιγραμματικά νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ Ἄρειος δίδασκε, πώς ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἕνα ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνα κτίσμα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὅλοι ἐμεῖς, θεωρία, πού δυστυχῶς μέχρι σήμερα διατηροῦν καί διδάσκουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Ὅπως ὅμως συνάγεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη καί ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τό πρῶτο μέρος τοῦ ὁποίου συνέθεσε ἡ Α΄Οἰκουμενική Σύνοδος, ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὁ Ὁποῖος ἐν χρόνῳ ἔγινε καί ἄνθρωπος γιά τη σωτηρία μας.
Ὅμως καί τό περιεχόμενο τῆς παρελθούσης ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύει περίτρανα αὐτήν τήν μόνη καί μεγάλη ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας γιά τη σωτηρία μας.
Ὅπως περιγράφει λεπτομερῶς ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀρχικῶς στό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἀκολούθως στις Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὁ Χριστός ὡς ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν ἀναλήφθηκε μέ δόξα στόν οὐρανό μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι καί ἔλαβαν τήν διαβεβαίωση ἀπό τούς δύο παρισταμένους Ἀγγέλους, ὅτι μέ τόν ἴδιο τρόπο θά ἔλθει καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του: « Ὁ Κύριος ὁδήγησε τότε ἔξω τοὺς Μαθητές, μέχρι κοντὰ στὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε. Καὶ συνέβηκε, ἐνῷ αὐτός τους εὐλογοῦσε, νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ φερόταν πάνω στὸν οὐρανό. Καὶ αὐτοὶ τὸν προσκύνησαν καὶ ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ χαρὰ μεγάλη καὶ ἦταν διαπαντὸς μέσα στὸ ναό, εὐλογῶντας τὸ Θεό.» (Λουκ. κδ΄ 50-53)
«...Καὶ καθὼς ἀτένιζαν συνεχῶς στὸν οὐρανό, ἐνῷ αὐτὸς πορευόταν, τότε ἰδού, δύο ἄντρες εἶχαν σταθεῖ κοντά τους μὲ ἐνδύματα λευκά, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς εἶπαν: "Ἄντρες Γαλιλαῖοι, τί ἔχετε σταθεῖ βλέποντας μέσα στὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ ἐσᾶς στὸν οὐρανό, ἔτσι θὰ ἔρθει, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ποὺ τὸν εἴδατε νὰ πορεύεται στὸν οὐρανὸ» (Πράξ. α' 8-11)
Τό σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι ἡ θεία Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου εἶχε προφητευθεῖ ὡς γεγονός καί στήν Παλαιά Διαθήκη, μέσα ἀπό διάφορες ἀναφορές, πού ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Θεάνθρωπος Σωτῆρας καί Λυτρωτής.
Μία ἀπό τίς πιό εὔγλωττες Προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας στούς Οὐρανούς εἶναι αὐτή τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα ἀπό τό 63ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του, ὅπου ἀναφέρει:
«Ποιός εἶναι αὐτός ποῦ ἔρχεται ἀπό τήν Ἐδώμ, μέ ἱμάτια ἐρυθρά ἀπό τήν Βοσώρ; Ποιός εἶναι αὐτός ὁ τόσο πολύ ὡραῖος μέ στολή πολεμική, ὁ ὁποῖος βαδίζει βιαστικά καί μέ δύναμη;
Ἐγώ εἶμαι (ἀπαντᾶ ὁ Κύριος) ὁ Ὁποῖος κηρύττω τήν δικαιοσύνην καί δύναμαι νά ἀποδίδω αὐτήν στούς ἀδικουμένους καί νά τούς σώζω.
Γιατί εἶναι κόκκινα τα ἱμάτιά σου καί τά ἐνδύματά σου σάν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πατεῖ κόκκινα σταφύλια στό πατητήρι;»
Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἀρχικῶς ἀναφέρεται στήν ἔκπληξη τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι βλέπουν τόν Δεσπότη Χριστό νά ἀνέρχεται στούς οὐρανούς καί ἀποροῦν, γιατί τά ἐνδύματά Του εἶναι κόκκινα. Ἀπό τή μιά μεριά δέν ἔχει ἀνέβει ξανά ἄνθρωπος στόν οὐρανό, ἀπό τήν ἄλλη δυσκολεύονται νά ἀναγνωρίσουν τήν θεία Ἐνανθρώπηση, ὡς τό ἀπ’αἰῶνος ἀπόκρυφο καί ἀγγέλοις ἄγνωστο μυστήριο, ὅπως λέει κι ὁ σχετικός ὕμνος.
Ἡ λέξη «Ἐδώμ» ἑρμηνεύεται ὡς τά γήινα καί ἡ λέξη «Βοσόρ» σημαίνει τήν σάρκα, ἐνῶ μέ τό κόκκινο χρῶμα δηλώνεται τό βαμμένο μέ κόκκινο αἷμα ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ ὀμορφιά ποῦ παρατηρεῖ ὁ Ἠσαΐας. Ἀφορᾶ στό ἔνδυμα, τό πορφυρωμένο ἀπό τό αἷμα ποῦ ἐκχύθηκε γιά τή σωτηρία μας, μέσα ἀπό τίς πληγές, πού Τοῦ προξένησαν τά τρυπήματα τῶν ἥλων (καρφιῶν) καί τῆς λόγχης.
Ἔτσι τό ἑρμηνεύει ἀπό τούς πρώτους καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτό τό χωρίο τοῦ Προφήτου Ἠσαΐου, λέγει πώς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει καλλωπισθεῖ ἀπό τό Πάθος καί ἔχει ἀποκτήσει ἀπό τήν Θεότητα τήν λαμπρότητα ἐκείνη ἀπό τήν ὁποία δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ἐπιθυμητό καί πιό ὡραῖο. Μέ τά σημάδια τοῦ πάθους ἀνεβαίνει ὁ Κύριος στά οὐράνια, προσφέροντας στίς ἄνω Δυνάμεις ἕνα θαῦμα παράδοξο καί ἀσυνήθιστο ... στολή καί φόρεμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀνθρωπότητα, ἐρύθημα (κόκκινο) εἶναι τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος, τό ὁποῖο ἔρρευσε ἀπό τήν ἄχραντη πλευρά καί ἀπό τά ἅγια Χέρια καί τά Πόδια Του. Ὁμόρφυνε δέ τό σῶμα τοῦ Κυρίου μέ τό πάθος καί μέ τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος καί κατ’ ἐπέκτασιν ὁμόρφυνε τό ἀνθρώπινο σώμα, ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γι’ αὐτό καί ὁ Προφήτης Ἠσαΐας τό τονίζει μέ ἔμφαση : «ὡραῖος ἐν στολή» μέ τό ἔνδυμα δηλαδή τῆς ἀνθρώπινης φύσης.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σέ κάθε θεία Λειτουργία μετά τήν μετάληψη τῶν πιστῶν, ὁ Ἱερουργός ἀποθέτει τό Ἅγιο Ποτήριο μέ τό περίσσευμα τῆς θείας Κοινωνίας πάνω στήν Ἁγία καί θυμιάζοντάς το, λέει τρεῖς φορὲς τὸν 6ο στίχο τοῦ 56ου Ψαλμοῦ: «Ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σου» . Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁμολογεῖ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὴν ὁποία ἀκολούθως καὶ θὰ παραστήσει συμβολικῶς μὲ τὴν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τοῦ Λαοῦ, ἐκφωνῶντας: «Πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε κι αὐτός ὁ ψαλμικός στίχος ἀποτελεῖ μιά ἀκόμη προφητεία γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. Λέγεται δέ συνοδεύοντας τήν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τῶν πιστῶν πού μόλις πρός ὁλίγου μετέλαβαν τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καί οἱ ὁποῖοι ἀτενίζουν πρός τό ὑψωμένο Ἅγιο Ποτήριο, μέ τό ὁποῖο ὁ Ἱερουργός τούς εὐλογεῖ σταυροειδῶς, μέ τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο πού ἀτένιζαν ἔκπληκτοι οἱ Μαθητές, πρός τόν ἀναλαμβανόμενο στούς Οὐρανούς Κύριο, ἐνῶ Ἐκεῖνος τούς εὐλογοῦσε.
Ὅλα αὐτά δέν συνθέτουν ἁπλῶς τήν ἁρμονική σγκρότηση τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά ἀποδεικνύουν μέ τρόπο πανηγυρικό, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής, ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος προφητεύθηκε στήν Παλαιά Διαθήκη καί ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος ἐπαλήθευσε μέχρι λεπτομερείας τίς Προφητεῖες, γιά τη σωτηρία μας. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 13 Μαϊος 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!
Καθ’ ὅλη την διάρκεια τῆς πασχαλίου Περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, την ὁποία διανύουμε, ἡ Ἐκκλησία μας, μέσα ἀπό τίς εὐαγγελικές περικοπές τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, θέλει να καταστήσει σαφές, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας και Λυτρωτής.
Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσαμε σήμερα, φανερώνει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ Δημιουργό. Διότι, ὅπως ἀπό χῶμα δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, χρησιμοποιώντας τὸ σάλιο Του καὶ χῶμα, ἔφτιαξε πηλό κι ἐξ ἀρχῆς δημιούργησε τοὺς βολβοὺς τῶν ματιῶν τοῦ πρώην τυφλοῦ, καθώς ἐκεῖνος δὲν εἶχε χάσει ἁπλῶς τὸ φῶς του, ἀλλὰ δὲν εἶχε καθόλου μάτια.
Ὁ Κύριος δὲν θεράπευσε μὲ ἕνα μόνο λόγο Του τὸν ἐκ γενετῆς τυφλό, ἐνῷ κάλλιστα θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει. Καὶ τοῦτο διότι ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μόνο ψυχή, ἀλλά καὶ σῶμα καὶ ἔχει ἀνάγκη νὰ αἰσθανθεῖ, χειροπιαστή, ἂς ποῦμε, την χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Γιὰ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖ τά ὑλικὰ στοιχεῖα (ψωμί, κρασί, νερό, λάδι κ.ἄ.) στὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καὶ Ἀκολουθιῶν.
Μάλιστα στὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου, τὸ ὁποῖο τελεῖται γιὰ τὴν θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, γίνεται ἰδιαίτερη μνεία στὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καὶ ψάλλεται καὶ τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς: "Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοὶᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον."
Ἀντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ὅτι σὲ κάθε ἱερὸ Μυστήριο, σὲ κάθε εὐλογία στὴ διάρκεια τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ὁ Χριστὸς καταδέχεται, δανειζόμενος τὸ χοϊκὸ καὶ ἁμαρτωλὸ χέρι του Ἱερουργοῦ, νὰ ἐφάπτεται στὴν ὕπαρξή μας καὶ νὰ ἁγιάζει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας, γιὰ τὴν σωτηρία μας. Σὲ ἐμᾶς ἀπομένει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦμε τὴν εὐεργεσία Του καὶ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν ἀληθινὴ πίστη μας στὸν Χριστό, τὸν Θεό, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία τοῦ τυφλοῦ, μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο μας.
Αὐτὸ τὸ ἴδιο χέρι τοῦ Χριστοῦ ἐνεργεῖ μέσα ἀπο τὸ χέρι καθε Ἱερέα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μέσα ἀπὸ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἁγιάζει τὴν κτίση καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Ἱερέας, ἂν καὶ ἀναξίως, γίνεται ὅμως ὁ φορέας της ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ προέκταση τοῦ χεριοῦ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν μᾶς εὐλογεῖ ὁ ἱερέας, κατ’ οὐσίαν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς εὐλογεῖ δανειζόμενος, ὅπως εἴπαμε, τὸ χέρι τοῦ ἱερέως. Καὶ ὅταν ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Ἱερέα, ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν χάρη τῆς Ἱερωσύνης Του.
Σὲ συνέχεια λοιπὸν τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου καὶ τῆς αὐτοαποκαλύψεως τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῆς Σαμαρείτιδος, σήμερα βλέπουμε νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο. Διότι καὶ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ θεράπευσε, ἀλλά καὶ τοῦ αὐτοσυστήθηκε ὡς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὁ πρώην τυφλὸς μὲ πλήρη συναίσθηση, νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του σέ Ἐκεῖνον καὶ δημοσίως νὰ Τὸν προκυνήσει. Και τοῦτο στὸν ἀντίποδα ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι πρὸ ὀλίγου τον ἀνέκριναν, ἀλλὰ καὶ τῶν δειλῶν του γονέων, οἱ ὁποῖοι ἐν τέλει ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ παιδὶ τους φοβούμενοι τὶς ἐπιπτώσεις ἀπὸ τοὺς θυμωμένους Ἰουδαίους.
Ἀπό ὅσα λοιπόν μέχρι τώρα εἴπαμε, φαίνεται πώς ἡ σημερινή περικοπή εἶναι και μια μικρογραφία τῆς ἐποχῆς και τῆς κοινωνίας μας. Καθώς και σήμερα ὁ Χριστός μέσα ἀπό τη ζωή τῆς Ἐκκλησίας Του θεραπεύει την ἀσθένεια τῆς ψυχῆς και τοῦ σώματος και εὐλογεῖ τη ζωή μας. Ὅμως πολύ λίγοι το ἀντιλαμβάνονται αὐτό κι ἀκόμη λιγότεροι το βιώνουν και ἀναζητοῦν να γνωρίσουν τον Χριστό, ὅπως ὁ τυφλός μετά τη θεραπεία του και να ζήσουν τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, στην οὐσία κι ὄχι με ἐπιφανειακή θρησκευτικότητα.
Δυστυχῶς στούς περισσοτέρους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς τῆς ἐποχῆς μας φαίνεται, ὅτι μᾶς ἀρκεῖ να θρησκεύουμε και ὄχι να ζοῦμε τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἀκόμη κι ἄν βλέπουμε τό αἰσθητό φῶς, νά εἴμαστε τυφλοί στήν πνευματική ζωή. Ὅσο για την συχνή θεία Κοινωνία, την προσευχή, την ἐξομολόγηση, τη νηστεία και πολλά ἄλλα, λόγος δεν γίνεται, ἀφοῦ δεν ὑπάρχει το σχετικό πνευματικό ὑπόβαθρο και ἡ σωστή βάση. Αὐτή εἶναι ἡ κύρια αἰτία, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας γινόμαστε δειλοί και φοβόμαστε ἀκόμη καί τον σταυρό μας να κάνουμε δημοσίως. Και αὐτό εἶναι το χειρότερο! Ἴσως δεν ἔχει ὑπάρξει ἄλλη ἐποχή, κατά την ὁποία οἱ Χριστιανοί να ἦταν τόσο δειλοί και τόσο συσχηματισμένοι και συμβεβλημμένοι με τον κόσμο, ὅπως σήμερα.
Ἡ ὁμολογία και το θάρρος τοῦ πρώην τυφλοῦ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου εἶναι το παράδειγμα προς μίμησιν, ἐνῶ ἡ ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τῶν γονέων του το παράδειγμα προς ἀποφυγήν. Ἄν μᾶς κάνει ἀρνητική ἐντύπωση ἡ στάση τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ, πού δεν εἶχαν το θάρρος να ’ποῦν: ναί αὐτό εἶναι το παιδί μας κι ἀφοῦ θεραπεύτηκε αὐτό σημαίνει πώς ὁ Χριστός εἶναι Θεός, ἄς σκεφθοῦμε πόσοι ἀπό ἐμᾶς σήμερα φοβούμαστε να ὁμολογήσουμε με γενναιότητα την πίστη μας στον Χριστό και να ζήσουμε τη ζωή Του, στο σπίτι, στο σχολεῖο, στην ἐργασία, στην κοινωνία γενικώτερα!
Φοβούμαστε μήπως στοχοποιηθοῦμε και περιθωριοποιηθοῦμε, προκαλώντας ἔτσι ἀρνητικές συνέπειες στη ζωή μας. Διότι, ὅπως και τότε οἱ Ἰουδαῖοι, ἔτσι κι ὁ κόσμος μας διάκειται ἐχθρικά προς τον Χριστό και ἐναντιώνεται σέ ὅ,τι ἔχει σχέση με τον Χριστό, εἴτε πρόκειται για την ζωή και τη λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε για την ὀρθόδοξη διδασκαλία και το ἦθος το χριστιανικό. Ὁ σύγχρονος κόσμος δυστυχῶς ὑποκρίνεται στη σχέση του με την Ἐκκλησία και ἐνίοτε θεωρεῖ τούς Χριστιανούς, ἀνθρώπους μειωμένων ἐλευθεριῶν και περιορισμένων δημοκρατικῶν δικαιωμάτων!
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, ὅτι ὁ κόσμος θα μᾶς μισήσει ἀφοῦ πρῶτα μίσησε Ἐκεῖνον, ἀλλά Ἐκεῖνος θα μᾶς δοξάσει, ἄν Τον ὁμολογήσουμε μπροστά στούς ἀνθρώπους, ἐπιλέγοντας να ἔρθουμε σέ ἀντίθεση με τον κόσμο, γιά την ἀγάπη και τή δόξα τοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα ὁ σήμερα ἑορταζόμενος Ἅγιος Ἀθανάσιος, Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως (σημερινή Κυπαρρισία τῆς Πελοποννήσου), γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀρνήθηκε τόν τέλειο γιά τά κοσμικά δεδομένα γάμο, πού τοῦ πρότειναν, μέ τη θυγατέρα ἑνός βαθύπλουτου γαιοκτήμονα καί ἀκολουθώντας τήν κλήση τοῦ Κυρίου, ἀνεχώρησε ἀπό τήν Πελοπόννησο γιά τήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκάρη Μοναχός καί ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στά μέσα τοῦ 17ου αἰῶνα καί παρά τή σκοτεινιά καί τόν ζόφο τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μεγαλούργησε ὡς ποιμένας Χριστοῦ.
Ἡ καθημερινή μας διαγωγή θα μαρτυρεῖ ἄν ἡ σχέση μας με τον Χριστό εἶναι σχέση ζωῆς ἤ ἐπιφανειακῆς θρησκευτικότητας. Με τίς πράξεις θα ἀποδεικνύουμε ἄν πραγματικά ἀγαπᾶμε τον Χριστό κι ἄν ὁμολογοῦμε την πίστη μας σέ Ἐκεῖνον.
Ἡ ἐπιλογή εἶναι δική μας! Ἀμήν.
