Συντάχθηκε στις .
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Εὑρισκόμαστε στὸ κατώφλι τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς, τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τὴν ὁποία «δορυφοροῦν» οἱ δύο Κυριακές, πρὶν καὶ μετά. Σήμερα, λοιπόν, Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως, ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς στοργικὴ μητέρα, μᾶς προετοιμάζει ἀνοίγοντας γιὰ χάρη μας δύο πνευματικοὺς θησαυρούς: ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Γαλάτες καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴ συνομιλία τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Νικόδημο, ὅπως τὴν διασώζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Καὶ τὰ δύο ἀναγνώσματα συγκλίνουν στὴν ἴδια ἀλήθεια: ὅτι ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι ἡ ζωντανὴ φανέρωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ μόνο ἀληθινὸ καύχημα τοῦ Χριστιανοῦ.
Στὴν ἐποχὴ τοῦ Παύλου, ὅπως καί σήμερα ἐν πολλοῖς, ὁρισμένοι ἐπέμεναν τυπολατρικὰ σὲ ἐξωτερικοὺς τύπους καὶ νομικὲς διατάξεις. Ὁ Ἀπόστολος ἀποκαλύπτει τὰ κίνητρά τους, λέγοντας ὅτι τὸ κάνουν αὐτὸ «μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ παρουσιάσουν μιὰ καλὴ ἐξωτερικὴ εἰκόνα καὶ γιὰ νὰ μὴν καταδιώκονται γιὰ χάρη τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ» (βλ. Γαλ. ς΄12). Ἀναζητοῦσαν, δηλαδή, τὴν κοινωνικὴ ἀποδοχὴ καὶ τὴν ἀσφάλεια, ἀποφεύγοντας τὴ θυσία.
Κάνοντας μιά εἰλικρινῆ αὐτοκριτική, θά διαπιστώσουμε ὅτι ἴσως κι ἐμεῖς κάποιες φορὲς παγιδευόμαστε στὴν ἀνάγκη τῆς κοινωνικῆς προβολῆς καὶ περιοριζόμαστε σὲ μιὰ ἐπιφανειακὴ χριστιανικὴ ταυτότητα. Ἐρχόμαστε στὴν Ἐκκλησία, κάνουμε τὸ σταυρό μας, νηστεύουμε, ἀλλὰ μὲ σκοπὸ κυρίως νὰ δείξουμε στοὺς ἄλλους πόσο εὐσεβεῖς εἴμαστε, διατηρῶντας ἁπλῶς μιὰ χριστιανικὴ «βιτρίνα». Συχνά μετατρέπουμε τὸν Σταυρὸ ἀπὸ σύμβολο θυσίας σὲ ἕνα ἁπλὸ κόσμημα στὸ στῆθος μας ἢ ἕνα ἐργαλεῖο κοινωνικῆς ἐπιδοκιμασίας. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς ζήτησε νὰ «διακοσμήσουμε» τὴ ζωή μας μὲ τὸν Σταυρό, ἀλλὰ νὰ συσταυρωθοῦμε μαζί Του.
Καί πρίν κάποιος διαμαρτυρηθεῖ, ἂς σκεφτεῖ: Μήπως ὅταν ὁ Χριστὸς μᾶς ζητᾶ νὰ θυσιάσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας καὶ νὰ συγχωρήσουμε τὸν ἀδελφὸ ποὺ μᾶς ἔφταιξε, ἐμεῖς ἀδρανοῦμε; Μήπως ὅταν στὸ περιβάλλον μας οἱ ἄλλοι χλευάζουν τη χριστιανική πίστη καί τίς ἀξίες της, ἐμεῖς σιωποῦμε γιὰ νὰ μὴν στοχοποιηθοῦμε; Μήπως τελικὰ προτιμᾶμε ἕναν «ἀνώδυνο» ἰδιωτικὸ χριστιανισμό, χωρὶς Γολγοθᾶ, ποὺ δὲν μᾶς κοστίζει τίποτα καὶ ἁπλῶς ἐφησυχάζει τὴ συνείδησή μας;
Ἀπέναντι σὲ αὐτὴ τὴ ματαιοδοξία, ὁ Παῦλος μᾶς βροντοφωνάζει: «Σὲ μένα ὅμως, μη γένοιτο νὰ καυχηθῶ γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (βλ. Γαλ. ς΄14). Μέσῳ τοῦ Σταυροῦ, λέει ὁ Ἀπόστολος, ὁ κόσμος ἔχει νεκρωθεῖ γιὰ ἐκεῖνον κι ἐκεῖνος γιὰ τὸν κόσμο. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ὁ πιστὸς ποὺ ἀντικρύζει τον Ἐσταυρωμένο, νεκρώνει μέσα του τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες καὶ δὲν ἐξαρτᾶ τὴν εὐτυχία του ἀπὸ τὶς ἐφήμερες κοσμικές ἀπολαύσεις.
Ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ χωρίο, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναρωτιέται: «Καὶ τί εἶναι τὸ καύχημα τοῦ Χριστοῦ;» Καὶ ἀπαντᾶ: «Τὸ ὅτι ὁ Θεός, γιὰ χάρη μας, πῆρε μορφὴ δούλου καὶ ἔπαθε γιὰ ἐμᾶς, ποὺ ἤμασταν ἐχθροί Του». Ἐκεῖ φαίνεται τὸ μέγεθος τῆς θείας Ἀγάπης, καθώς, ὅπως ἐπισημαίνεται καὶ στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, «τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε ἔδωσε τὸν μονογενῆ Του Υἱὸ» (Ἰω. γ΄16).
Ὁ Ἀπόστολος προχωρεῖ σὲ μιὰ βαθιὰ θεολογικὴ ἀλήθεια, τονίζοντας, ὅτι: «στὴν ἐν Χριστῷ ζωῇ δὲν ἔχουν καμία σημασία οἱ ἐξωτερικὲς διακρίσεις, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μετράει εἶναι ἡ καινούργια δημιουργία, ὁ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος» (βλ. Γαλ. ς΄15). Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἑρμηνεύοντας αὐτὴ τὴ ριζικὴ ἀνακαίνιση, τονίζει μὲ θαυμασμό: «Λίγες σταγόνες αἵματος ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀνακαινίζουν ὁλόκληρο τὸν κόσμο καὶ μᾶς ἑνώνουν ὅλους μαζί». Στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, δὲν ἔχουν σημασία τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, ἀλλὰ ἡ ἐσωτερικὴ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου σὲ μιὰ νέα πνευματικὴ ὕπαρξη ποὺ ἀγαπᾶ, συγχωρεῖ καὶ θυσιάζεται, ὥστε νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή.
Ἡ σφραγῖδα αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς εἶναι ἡ συμμετοχή μας στὸ πάθος τοῦ Κυρίου. Ὁ Παῦλος ὁλοκληρώνει τὸν λόγο του ὡς ἑξῆς: «ἐγὼ βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (βλ. Γαλ. ς΄17). Τὰ «στίγματα» ἦταν οἱ πληγὲς ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστη γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο. Γιὰ κάθε χριστιανὸ σήμερα, «στίγματα» εἶναι οἱ καθημερινοὶ πνευματικοὶ ἀγῶνες, ἡ ὑπομονὴ στὶς ἀσθένειες, ἡ ἀντίσταση στὰ πάθη καὶ τὴν ἁμαρτία, ποὺ συνιστοῦν τὴν ἄρση τοῦ προσωπικοῦ μας σταυροῦ χωρὶς γογγυσμὸ, ἀλλὰ καὶ ἡ θυσιαστικὴ προσφορὰ πρὸς τὸν πλησίον. Ὅπως κάποτε στὴν ἔρημο ὁ Μωυσῆς ἔριξε τὸ ξύλο στὰ πικρὰ νερά τῆς Μερρᾶ καὶ ἐκεῖνα γλύκαναν, ἔτσι καὶ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ὅταν μπεῖ μὲ ὑπομονὴ στὴν καθημερινότητά μας, γλυκαίνει τὶς πικρίες καὶ τὶς δοκιμασίες. Τὰ «στίγματα» τοῦ πόνου μεταβάλλονται τότε σὲ παράσημα τῆς θείας δόξας.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Κατὰ ἀγαθὴ συγκυρία σήμερα, 13 Σεπτεμβρίου, καθὼς προετοιμαζόμαστε νὰ προσκυνήσουμε τὸν Σταυρό, ἡ Ἐκκλησία μᾶς θυμίζει τὴν Ἀνάμνηση τῶν Ἐγκαινίων τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐκείνου τοῦ ἐπίγειου ναοῦ ποὺ ἔχτισαν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ ἡ Ἁγία Ἑλένη, συμπεριλαμβάνοντας κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια στέγη τὸν τόπο τῆς Σταυρώσεως τοῦ Κυρίου στὸν Γολγοθᾶ, τὴ μυροβλύζουσα πλάκα τῆς Ἀποκαθηλώσεως, πάνω στὴν ὁποία ἐναπέθεσαν τὸν νεκρωθέντα Κύριο γιὰ νὰ τὸν προετοιμάσουν γιὰ τὴν ταφὴ καὶ τὸν Πανάγιο καὶ Ζωοδόχο Τάφο.
Ὅπως χαρακτηριστικὰ σημειώνει ὁ Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώφ, «Γιορτάζουμε τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ ποὺ χτίστηκε στὸν τόπο ὅπου κατεργάστηκε ἡ σωτηρία μας, ἐκεῖ ὅπου τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ ἔδιωξε τὸ σκοτάδι». Ἂν ἐκεῖνοι ἐγκαινίασαν ἕναν ναὸ ἀπὸ πέτρα, ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ σήμερα νὰ τελέσουμε τὰ ἐγκαίνια τῆς δικῆς μας καρδιᾶς, ἀφοῦ Ἐκεῖνος, μέσα ἀπὸ τὸν προφήτη Ἰεζεκιήλ, μᾶς διαβεβαιώνει: «Θὰ σᾶς δώσω μιὰ νέα καρδιὰ καὶ θὰ βάλω μέσα σας ἕνα πνεῦμα καινούργιο» (Ἰεζ. ΛΣΤ΄ 26). Ἂν ἡ πλάκα τῆς Ἀποκαθηλώσεως δέχθηκε τὸ ἄχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἂς γίνει καὶ ἡ δική μας καρδιὰ μιὰ ἀνάλογη πλάκα, καθαρισμένη ἀπὸ τὴ μετάνοια, ἔτοιμη νὰ Τὸν δεχθεῖ. Ὅμως, ὅπως θυμίζει ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος: «Ὁ Θεὸς ποὺ σὲ ἔπλασε χωρὶς ἐσένα, δὲν θὰ σὲ σώσει χωρὶς ἐσένα». Χρειάζεται καὶ ὁ δικός μας ἀγῶνας.
Ἂς στρέψουμε τὰ μάτια στὸν Ἐσταυρωμένο, ἐγκαινιάζοντας ἀπὸ σήμερα μιὰ νέα ζωή, μὲ βάση τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς, ἀλλά καί τὴ βεβαιότητα ὅτι πίσω ἀπὸ κάθε Γολγοθᾶ μᾶς περιμένει ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ αἰώνια ἐν Χριστῷ ζωή. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἀκούσαμε σήμερα τὸν Κύριο νὰ μᾶς καλεῖ μέσα ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, νὰ ἀναλογιστοῦμε τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τὴν ὁποία παρομοιάζει μὲ ἕνα μεγαλειῶδες, βασιλικὸ δεῖπνο γάμων. Τὸ Δεῖπνο αὐτὸ δὲν ἀνήκει στὸ παρελθόν, οὔτε ἀφορᾶ μόνο στὸ μακρινὸ μέλλον. Εἶναι ἡ εἰς τοὺς αἰῶνας ἐκτεινομένη ἐπιτέλεση τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου μέσα ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅπου ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς θυσιάζεται καὶ διὰ τοῦ ἱερουργοῦ προσφέρει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του «ὑπέρ της τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Ἡ φωνὴ τοῦ Βασιλέως τῆς Παραβολῆς ἀντηχεῖ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες: «Ἐλᾶτε, ὅλα εἶναι ἔτοιμα», προετοιμασμένα ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του καὶ δωρεὰν προσφερόμενα σὲ ὅλους.
Ὡστόσο, ἡ παραβολὴ ξεδιπλώνει μπροστά μας τὴν τραγωδία τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Ὅταν οἱ δοῦλοι τοῦ Βασιλιᾶ πηγαίνουν νὰ καλέσουν τοὺς ἐπίσημους προσκεκλημένους, ἐκεῖνοι ἀδιαφοροῦν. Προτάσσουν τὶς καθημερινές τους ἀσχολίες: ὁ ἕνας πηγαίνει στὸ χωράφι του καὶ ὁ ἄλλος στὸ ἐμπόριο του. Δὲν ἀρνήθηκαν νὰ συμμετάσχουν στὸ βασιλικὸ Δεῖπνο ἐπειδὴ ἔκαναν κάτι κακό, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔβαλαν τὸ κτιστὸ πάνω ἀπὸ τὸν Κτίστη. Προέκριναν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν ἐπίγεια μέριμνα πάνω ἀπὸ τὴν αἰώνια ζωή. Πρόκειται γιὰ τὴν ὕβρη τῆς ἀδιαφορίας, ἡ ὁποία δυστυχῶς χαρακτηρίζει κατὰ κόρον τὴν ἐποχή μας, καθὼς προτιμᾶμε συνήθως τὶς δικές μας «προφάσεις» ἀντὶ τοῦ εκκλησιασμοῦ καὶ τῆς συμμετοχῆς μας στή θεία Κοινωνία.
Ἀπέναντι σὲ αὐτὴ τὴν ἄρνηση, ὁ Βασιλιᾶς ἀνοίγει τὶς πόρτες τοῦ Δείπνου σὲ ὅλους: «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς». Ἡ Ἐκκλησία γίνεται μιὰ ἀγκαλιὰ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, χωρὶς ἀποκλεισμούς. Ὅμως, ἡ παραβολὴ μᾶς ἐπιφυλάσσει μιὰ αὐστηρὴ πνευματικὴ προειδοποίηση στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ εἰσῆλθε στὸ δεῖπνο, ἀλλὰ δὲν φοροῦσε «ἔνδυμα γάμου». Ὁ Βασιλιᾶς τὸν πλησιάζει καὶ τὸν ρωτᾶ μὲ πόνο: «Φίλε, πῶς εἰσῆλθες ἐδῶ χωρὶς νὰ φορᾶς τὸ ἔνδυμα τοῦ γάμου;». Κι ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν εἶχε τί νὰ ἀπαντήσει, ὁ οἰκοδεσπότης διέταξε τοὺς διακόνους νὰ τὸν βγάλουν ἔξω στὸ σκοτάδι.
Γνωρίζοντας ὅτι στὴν παράδοση τῆς Ἀνατολῆς (βλ. καί Βασ. Δ΄ Ι΄ 22), ὁ ἴδιος ὁ βασιλιᾶς προσέφερε στοὺς καλεσμένους ἕνα καθαρό, λαμπρὸ ἔνδυμα στὴν εἴσοδο τοῦ παλατιοῦ, ἀντιλαμβανόμαστε, ὅτι ἡ ἔλλειψή του «ἐνδύματος τοῦ γάμου» ἐπιφέρει βαριὰ συνέπεια, ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος δέ στερεῖτο τοῦ ἐνδύματος, ἀφοῦ τοῦ τό προσέφερε ὁ Βασιλιᾶς, ἀλλὰ ἀρνήθηκε νὰ τὸ φορέσει. Περιφρόνησε δηλαδή τὸ δῶρο τοῦ Βασιλιᾶ καὶ προτίμησε νὰ καθίσει στὸ τραπέζι μὲ τὰ δικά του, λερωμένα καὶ καθημερινὰ ροῦχα.
Τὸ ἔνδυμα τοῦ γάμου συμβολίζει τόν λευκὸ χιτῶνα τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.
Εἶναι ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία δωρίζεται στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ πρέπει νὰ διατηρηθεῖ μὲ τὸν προσωπικό του ἀγῶνα καί μέσα ἀπό τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας. Δὲν ἀρκεῖ ἁπλῶς νὰ λεγόμαστε Χριστιανοί, οὔτε ἀρκεῖ ἡ τυπική, σωματική μας παρουσία μέσα στὸν ἱερό Ναό. Ἂν ἡ καρδιά μας παραμένει γεμάτη κακία, μῖσος, ἐγωισμό, ὑπερηφάνεια καὶ ἀμετανοησία, τότε βρισκόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία χωρὶς τὸ κατάλληλο ἔνδυμα, τὸ ὁποῖο ἐξυφαίνεται μέ τήν ἐξομολόγηση καί τά παράλληλα ἔργα τῆς ἀγάπης, καθώς ἡ πίστη μας δὲν εἶναι μιὰ θεωρία, ἀλλὰ μιὰ ζωντανὴ σχέση ποὺ ἀποδεικνύεται μὲ πράξεις φιλανθρωπίας καὶ δικαιοσύνης.
Ὅμως αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ καθαρότητα τῆς ψυχῆς, πρέπει νὰ καθρεφτίζεται καὶ στὴν ἐξωτερική μας ἐμφάνιση, εἰδικὰ ὅταν προσερχόμαστε στὸν Οἶκο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ συμμετάσχουμε στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο. Τὸ σῶμα μας, κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, εἶναι «ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού κατοικεῖ μέσα μας» (βλ. Α΄ Κορ. ς΄19). Ἑπομένως, τὸ πῶς ντυνόμαστε φανερώνει καί τὸν σεβασμό μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς μας.
Στὶς μέρες μας, παρατηρεῖται συχνὰ μιὰ χαλάρωση ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς ἀσέβειας. Ἰδιαίτερα γιὰ τὶς χριστιανὲς γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε πιστό, ἡ σεμνὴ καὶ εὐπρεπὴς ἐνδυμασία μέσα στὸν ναὸ δὲν εἶναι ἕνας ἀναχρονιστικὸς κανόνας, ἀλλὰ μιὰ πράξη βαθιᾶς πνευματικῆς συνείδησης καὶ ταπείνωσης. Ἡ σεμνότητα στὰ ροῦχα ἀποφεύγει τὴν πρόκληση, τὴν ἐπίδειξη καὶ τὴ ματαιοδοξία. Δὲν ἀλλοιώνει, ἀλλὰ ἀναδεικνύει τὴν ἀληθινή, ἐσωτερικὴ ὀμορφιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί δή τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία, ὅπως γράφει τόσο ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Α΄ Τιμ. β΄9), ὅσο κι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος (βλ. Α΄ Πέτρ. γ΄3 - 4) δὲν βρίσκεται στὰ ἐξωτερικὰ στολίδια, ἀλλὰ «στὸν κρυφὸ ἄνθρωπο τῆς καρδιᾶς, μὲ τὸ ἀφθαρτο στόλισμα τοῦ πράου καὶ ἥσυχου πνεύματος». Ὅταν ὁ πιστός, ἄνδρας ἤ γυναῖκα, εἰσέρχεται μὲ σεμνότητα στὸν ἱερό Ναό, βοηθᾶ τόσο τὸν ἑαυτό του, ὅσο καὶ τοὺς γύρω του νὰ μείνουν συγκεντρωμένοι στὴν προσευχή, χωρὶς νὰ ἀποσπᾶται ἡ προσοχὴ ἀπὸ κοσμικὲς ὑπερβολές. Ἡ ἐξωτερικὴ εὐπρέπεια εἶναι ἡ προέκταση τοῦ ἐσωτερικοῦ γαμήλιου ἐνδύματος, γιά τη συμμετοχή στό βασιλικό δεῖπνο.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὁ Χριστὸς κλείνει τὴ σημερινὴ παραβολὴ μὲ τὰ λόγια: «Πολλοὶ γὰρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», δηλαδή πολλοί εἶναι προσκεκλημμένοι, ἀλλά λίγοι ἀναδεικνύονται ἐκλεκτοί. Ἡ κλήση εἶναι καθολική, γιά ὅλους, ἀλλὰ ἡ ἐκλογὴ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ δική μας ἀνταπόκριση καὶ τὴν πνευματική μας ἑτοιμότητα.
Πῶς ὅμως θὰ μπορέσουμε ἐμεῖς, οἱ ἀσθενεῖς καὶ καθημερινὰ χειμαζόμενοι ἄνθρωποι, νὰ κρατήσουμε αὐτὸ τὸ γαμήλιο ἔνδυμα, καθαρὸ ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ κόσμου;
Τὴν ἀπάντηση καὶ τὴν ἐλπίδα μᾶς τὴ δίνει σήμερα ἡ σημερινὴ ἑορτή: ἡ ἀνάμνηση τοῦ ἐν Χώναις Θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Στὶς Χῶνες της Φρυγίας, οἱ εἰδωλολάτρες θέλησαν, νὰ καταστρέψουν τὸν Ναὸ τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, τὸν ὁποῖο ἀνήγειρε καὶ φρόντιζε κάποιος εὐσεβῆς ὀνόματι Ἄρχιππος, στρέφοντας ἐναντίον του τὰ ὁρμητικὰ νερὰ δύο ποταμῶν, καθὼς δὲν ἄντεχαν τὴν δόξα τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τὴν πληθώρα τῶν θαυμάτων τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Τότε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ, ἀπαντώντας στὴν ἀγωνιώδη προσευχὴ τοῦ Ἀρχίππου, ἐμφανίστηκε μὲ δόξα, χτύπησε τὸν συμπαγῆ βράχο μὲ ἕνα κοντάρι κι ὁ βράχος σχίστηκε, ἀνοίγοντας μιὰ δίοδο σάν χωνὶ, τό ὁποῖο κατάπιε καί χώνεψε τὰ ὁρμητικὰ νερά, σώζοντας τὸν ναό.
Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἔρχεται νὰ σφραγίσει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο:
Ὁ συμπαγὴς βράχος της Φρυγίας συμβολίζει τὴ σκληρὴ καρδιὰ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀδιαφόρησαν γιὰ τὸ δεῖπνο τοῦ Βασιλιᾶ. Χρειαζόμαστε τὴν ἐπέμβαση τοῦ Ἀρχαγγέλου, ὥστε μὲ τὸ πνευματικό του κοντάρι νὰ σπάσει τὸν βράχο τοῦ ἐγωισμοῦ μας καὶ νὰ ἀνοίξει τὴν ψυχή μας στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὰ ὁρμητικὰ ποτάμια συμβολίζουν τοὺς πειρασμούς, τὶς βιοτικὲς μέριμνες καὶ τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ποὺ ἀπειλοῦν καθημερινὰ νὰ λερώσουν ἢ νὰ παρασύρουν τὸ ἔνδυμα τοῦ Βαπτίσματός μας.
Ἂς παρακαλέσουμε, λοιπόν, σήμερα τὸν Μέγα Ταξιάρχη Μιχαὴλ νὰ γίνει ὁ δικός μας ἄγρυπνος προστάτης. Ἂς μάθουμε νὰ ἀναφερόμαστε σὲ ἐκεῖνον μὲ τὸ γλυκύτατο μεγαλυνάριο τροπάριο: «Ἔχων σὲ προστάτην καὶ βοηθόν, φύλακα καὶ ρύστην τῆς ψυχῆς μου τῆς ταπεινῆς, Μιχαὴλ Πρωτάρχα καὶ Μέγα Ταξιάρχα, ἐν ὥρᾳ τοῦ κινδύνου, σὺ μοὶ βοήθησον», ὥστε νὰ περιφρουρεῖ τὸν ἐσωτερικὸ Ναὸ τῆς ψυχῆς μας ἀπὸ τὰ ὁρμητικὰ κύματα τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ μᾶς ἐνισχύει στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα. Εἶθε μέ τίς ἀρχαγγελικές του πρεσβείες, νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ μήν παραμείνουμε ἁπλῶς «κλητοί», ἀλλὰ νά ἀναδειχθοῦμε «ἐκλεκτοὶ» συνδαιτυμόνες στὸ αἰώνιο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐνδεδυμένοι μὲ τὸν φωτεινὸ χιτῶνα τῆς μετανοίας, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θείας δόξης. Ἀμήν!
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό θεμέλιο τῆς ζωῆς μας»
Εἰσήλθαμε μέ τη χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ὅπου κυριαρχοῦν τὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νηστείας, πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας. Ἀκούσαμε μάλιστα τόν Ἀπόστολο Παῦλο νά μᾶς ὑπενθυμίζει, μέσα ἀπό τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του, τήν ἀνάγκη γιά αὐτά τά πνευματικά ἀγωνίσματα, ἀφοῦ καθημερινὰ μὲ τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς πράξεις μας, χτίζουμε τὸ πνευματικό μας οἰκοδόμημα. Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλογιστοῦμε, ποιό εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς ζωῆς μας καὶ μὲ τί ὑλικὰ χτίζουμε πάνω σὲ αὐτό.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει μὲ ἔμφαση ὅτι γιὰ τὸν εὐσεβῆ Χριστιανό, τὸ θεμέλιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ μοναδικὸ καὶ ἀμετακίνητο θεμέλιο καί ἡ δική μας εὐθύνη εἶναι νὰ ἐπιλέξουμε νὰ χτίσουμε τὴ ζωὴ μας πάνω Του, ἀγνοώντας τὰ σαθρὰ θεμέλια ποὺ μᾶς ἀντιπροτείνει ὁ κόσμος, ὅπως τὸ χρῆμα, ἡ κοινωνικὴ ἀναγνώριση, ἡ ἐφήμερη ἐξουσία καί ἄλλα, τά ὁποῖα μέν φαντάζουν ἑλκυστικά, ἀλλὰ στὶς καταιγίδες τῆς ζωῆς καταρρέουν, ἀφήνοντας πίσω ψυχὲς ταλαιπωρημένες καί ἐμπερίστατες.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χωρίζει τὰ «οἰκοδομικὰ» ὑλικὰ σὲ δύο κατηγορίες:
Στὰ ἄφθαρτα ὑλικά, δηλαδή τὸ χρυσάφι, τὸ ἀσήμι καὶ τοὺς πολύτιμους λίθους, πού ἀντιπροσωπεύουν ἔργα ποὺ γίνονται μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη πρός τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ὅπως ἡ προσευχή, ἡ ταπεινὴ βιοτή, ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ φιλανθρωπία.
Καί στὰ φθαρτά ὑλικά, ὅπως τὰ ξύλα, τὸ χορτάρι καὶ τὰ καλάμια, πού ἀντιπροσωπεύουν τὰ ἔργα τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς ἐπιπολαιότητας καὶ τῆς ἐπιδείξεως, τά ὁποῖα ἀποκτῶνται εὔκολα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμία ἀντοχή.
«Καθενὸς τὸ ἔργο», συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «θὰ γίνει φανερό... ἐπειδὴ μὲ φωτιὰ ἀποκαλύπτεται». Μὲ τὴ λέξη «φωτιά» προτυπώνεται ἡ τελικὴ Κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅπου ὁ Χριστὸς θὰ δοκιμάσει τὰ ἔργα μας. Ὅ,τι χτίστηκε μὲ ἐγωϊσμὸ θὰ γίνει στάχτη. Ὅ,τι ὅμως χτίστηκε μὲ ἀληθινὴ ἀγάπη, θὰ καθαριστεῖ καὶ θὰ λάμψει περισσότερο.
Ἐδῶ κρύβεται καὶ τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ! Ἀκόμη κι ἄν σπαταλήσαμε τὴ ζωή μας σὲ μάταια πράγματα χτίζοντας μὲ ξύλα καὶ χορτάρι, κατηγορία στὴν ὁποία δυστυχῶς ὑπαγόμαστε οἱ περισσότεροι, δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κράτησε τὸ σωστὸ Θεμέλιο, δηλαδή τὸν Χριστό μπορεῖ ἀκόμη θὰ σωθεῖ μέ τήν μετάνοια. Θὰ σωθεῖ ὅμως εἰσερχόμενος στὴν αἰωνιότητα «γυμνός», σὰν αὐτόν πού ἐπέζησε ἀπό τήν πυρκαγιά, ἐνῶ βλέπει ὅλο τὸ σπίτι του νὰ καταστρέφεται.
Αὐτοὶ οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δὲν λέγονται γιὰ νὰ μᾶς τρομάξουν, οὔτε γιὰ νὰ μᾶς βυθίσουν στὴν ἀπελπισία. Λέγονται γιὰ νὰ μᾶς ἀφυπνίσουν, νὰ μᾶς ἀποσπάσουν ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς καθημερινότητος καὶ νὰ μᾶς φέρουν σὲ μιὰ φιλότιμη πνευματικὴ ἐγρήγορση.
Ἡ Παναγία μας, τῆς ὁποίας τὴν πανσέβαστη Κοίμηση καί τήν Μετάσταση στούς Οὐρανούς προετοιμαζόμαστε νὰ ἑορτάσουμε, εἶναι τὸ κορυφαῖο, τὸ ἀξεπέραστο παράδειγμα ἀνθρώπου, ἀφοῦ οἰκοδόμησε τὴν ὕπαρξή Της ἀποκλειστικὰ μὲ «χρυσάφι, ἀσήμι καὶ πολύτιμους λίθους». Ὑπῆρξε ἡ ἔμψυχος Κιβωτός, ὁ ζωντανὸς Ναὸς τοῦ Θεοῦ, γιατὶ κάθε στιγμὴ τῆς ἐπιγείου ζωῆς Της «χτιζόταν» μὲ τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα, μὲ τὴν ἀνυπέρβλητη ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ τὴν ἀστραφτερή καθαρότητα τῆς παρθενικῆς Της καρδιᾶς.
Καὶ αὐτὲς τὶς ἴδιες ἡμέρες τῆς νηστείας καί τῆς προσευχῆς, ἡ τοπική μας Ἐκκλησία μᾶς ἐμπνέει σέ περαιτέρω πνευματικούς ἀγῶνες, προσφέροντας ἐπιπλέον πνευματικὰ στηρίγματα, καθὼς ἡ ἀκριτική μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει τὴ Σύναξη τῶν Σαμίων Ἁγίων.
Αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι τοῦ Νησιοῦ μας εἶναι οἱ δικοί μας πνευματικοὶ οἰκοδόμοι καὶ οἰκιστές. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ βάδισαν σταθερὰ στὰ ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, ἀποδεικνύοντας ἔμπρακτα, πῶς τὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα μεταμορφώνεται σὲ βίωμα.
Οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες, Ἑρμογένης, Λέων καὶ Ἡράκλειος, οἱ πρῶτοι ποιμένες τοῦ Νησιοῦ, ἔχτισαν μὲ τὸ ἀνεκτίμητο «χρυσάφι» τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας τό τοπικό ἐκκλησιαστικό πνευματικό οἰκοδόμημα. Μὲ τὴν ποιμαντική τους θυσία, τήν θερμή προσευχή καί τήν ἀνύστακτη προσοχή τους, κράτησαν τὸ λογικὸ ποίμνιο τῆς Σάμου, ἀλώβητο ἀπὸ τὶς κακοδοξίες.
Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Λατρινὸς ἔγινε ὁ «πολύτιμος λίθος» τῆς ἐρήμου. Μέσα στὴν ἀπόλυτη ἡσυχία, ἔχτισε τὸ πνευματικό του παλάτι μὲ τὴν ἀδιάλειπτη νοερὰ προσευχή, τὴν αὐστηρὴ ἄσκηση καὶ τὴν ἐγκράτεια, δείχνοντάς μας τὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς ἐγρήγορσης.
Οἱ τρεῖς στρατιωτικοὶ Μάρτυρες, Γρηγόριος, Θεόδωρος καὶ Λέων, μαζὶ μὲ τὸν ἐκ χώρας Σάμου καταγόμενο Ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, βρέθηκαν οἱ ἴδιοι μέσα στὸ φοβερὸ «καμίνι» τοῦ μαρτυρίου. Ὅμως, ἡ πίστη τους δὲν ἦταν εὔφλεκτη· δὲν ἔγιναν στάχτη, ἀλλὰ καθαρίστηκαν σὰν τὸ καθαρὸ χρυσάφι, προσφέροντας τὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα ὡς ὁμολογία ἀγάπης στὸν Χριστό.
Καὶ οἱ Ὅσιοι Κολλυβάδες Πατέρες, οἱ μεγάλοι αὐτοὶ διδάσκαλοι τῆς φιλοκαλικῆς ἀναγεννήσεως τοῦ 18ου αἰῶνα, μᾶς παρέδωσαν τὸ «ἀσήμι» τῆς λειτουργικῆς ἀκρίβειας, τῆς διαφυλάξεως τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, μέ ἀποκορύφωμα την τιμή τῆς Κυριακῆς,τήν νοερά κι ἀδιάλειπτη προσευχή καί τή συχνή μετοχή στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς.
Ὅλοι τους, ἀνεξαιρέτως, ἔθεσαν ὡς μοναδικὸ καὶ ἀμετακίνητο θεμέλιο τὸν Χριστό. Οἱ θλίψεις, οἱ διωγμοί, οἱ στερήσεις καὶ ὁ χρόνος δὲν κατέστρεψαν τὸ ἔργο τους, ἀλλὰ τοὺς κατέστησαν αἰώνια καὶ ζωντανὰ πρότυπα, γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ κατοικοῦμε σήμερα σὲ αὐτὰ τὰ εὐλογημένα χώματα.
Ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου, λοιπόν, δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ τυπικὴ ὑποχρέωση ἢ μιὰ ἐπιφανειακὴ ἀλλαγὴ στὶς διατροφικές μας συνήθειες. Εἶναι ἡ χρυσῆ, ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ φιλάνθρωπη Μητέρα Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἐλέγξουμε τὰ ὑλικὰ τῆς δικῆς μας πνευματικῆς οἰκοδομῆς. Ἔχουμε τήν εὐκαιρία μὲ τὰ ἀθάνατα ὑλικῆς τῆς ἀποχῆς ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς τροφές, τῆς ἐντονότερης προσευχῆς, τῆς εἰλικρινοῦς ἐξομολόγησης κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ Πνευματικοῦ Πατέρα καὶ ἀπαραιτήτως μέ τήν ἐλεημοσύνη, πού γίνεται μέ ἱλαρή, δηλαδή χαρούμενη διάθεση, μποροῦμε, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τῶν Σαμίων Ἁγίων, νὰ διατηρήσουμε ἀλώβητη κάι αἰώνια τήν πνευματική μας οἰκοδομὴ. Ἄς πετάξουμε μακριὰ τὰ «ξύλα, τὰ χορτάρια καὶ τὰ καλάμια» τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς κακίας, τῆς φιλαργυρίας καὶ τῆς κατάκρισης τῶν ἄλλων, ἀξιοποιώντας σωστὰ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο πνευματικὸ στάδιο.
Ἔχοντας ὡς ἀκαταίσχυντη μεσίτρια τὴν Κυρία Θεοτόκο καὶ ὡς κραταιοὺς συμπαραστάτες καὶ πρεσβευτὲς ὅλους τοὺς Σαμίους Ἁγίους μας, ἂς στερεώσουμε τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῆς ψυχῆς μας πάνω στὸ ἀμετακίνητο Θεμέλιο, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Κι ἄς Τοῦ προσφέρουμε μιὰ οἰκοδομὴ λαμπερή, στολισμένη μὲ τὰ ἄφθαρτα ὑλικὰ τῆς ἀνυπόκριτης ἀγάπης, τῆς σταθερῆς ὁμολογίας καὶ τῆς εἰλικρινοῦς, βιωματικῆς μετανοίας. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
