Συντάχθηκε στις .
«Ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Τὸ κομβικὸ σημεῖο τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς διήγησης εἶναι ὅτι ὁ πρώην δαιμονιζόμενος μετὰ τὴ θεραπεία του ἀπὸ τὸν Κύριο στάθηκε δίπλα Τοῦ ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν, δηλαδὴ ἐνδεδυμένος μὲ ροῦχα καὶ φρόνιμος. Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἐπισημαίνει τὴν ἀλλαγὴ γιὰ νὰ καταδείξει πῶς ἡ γύμνια ἦταν τὸ ἐξωτερικὸ σύμπτωμα τῆς ἐσωτερικῆς ὑποδούλωσης τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου στὰ δαιμόνια καὶ τῆς παράλληλης ἀπώλειας τῆς θείας Χάριτος, ἀφοῦ δὲν φοροῦσε ροῦχα, ζοῦσε γυμνὸς στὰ μνήματα κι ἔχοντας χάσει τὴν προσωπική του ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν αὐτοέλεγχο, εὑρισκόταν σὲ κατάσταση ἀλλοτρίωσης ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
Σέ αὐτὸ τὸ σημεῖο πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι καὶ οἱ Πρωτόπλαστοι Ἀδὰμ καὶ Εὔα ζὼντας μέσα στὸν Παράδεισο πρὶν ἀπὸ τὴν παρακοή, ἦταν γυμνοί, ἀλλὰ δὲν ντρέπονταν γι’αυτό (βλ. Γέν. Β΄25). Ὅμως οἱ Πρωτόπλαστοι, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν ἦταν οὐσιαστικὰ γυμνοί, καθὼς ἦταν ντυμένοι μὲ τὸ ἄκτιστο φῶς καὶ τὴ θεία χάρη. Ἡ γύμνια τους δὲν προκαλοῦσε τὴν ντροπὴ ἢ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία, διότι ὁ λογισμός τους ἦταν καθαρὸς καὶ στραμμένος στὸν Θεό. Μετὰ τὴν ἁμαρτία, «διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν» (Γέν. Γ΄7). Ἔνιωσαν τὴ γύμνια τους, ὅταν κατάλαβαν ὅτι ἔχασαν τὸ ἔνδυμα τῆς θείας χάριτος. Ἡ συνειδητοποίηση τῆς γύμνιας καὶ ἡ ντροπὴ ἦταν ἡ φυσικὴ ἀντίδραση τῆς πληγωμένης ἀνθρώπινης φύσης, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ κρυφτεῖ μὲ φύλλα συκῆς, ὥστε ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος νὰ διαφυλάσσει τὴν ντροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ λειτουργεῖ πλέον ὡς φραγμὸς γιὰ νὰ συγκρατεῖ τὴν ἐμπαθῆ ἕλξη.
Μὲ βάση τὴν ἀνωτέρω θεολογικὴ ἑρμηνεία συμπεραίνουμε, ὅτι τὰ ροῦχα καὶ τὰ ἐνδύματά μας ὑπάρχουν γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν τὴν ἀπώλεια τοῦ ἀρχέγονου κάλλους καὶ νὰ καλλιεργοῦν μέσα μας τὴν ταπείνωση γιὰ τὴν πτώση καὶ τὴν ἐξορία μας ἀπὸ τὸν Παράδεισο στὴν γῆ καὶ ὄχι τὴν ὑπερηφάνεια ἢ τὴ φιλαρέσκειά μας. Σκοπὸς τῶν ἐνδυμάτων εἶναι νὰ καλύπτουν τὴ γύμνια καὶ νὰ προστατεύουν τὴν ἁγνότητα, τόσο αὐτοῦ ποὺ τὰ φοράει ὅσο καὶ ἐκείνων ποὺ τὸν βλέπουν. Ἄρα λοιπὸν ὅταν τὸ ἔνδυμα γίνεται προκλητικὸ ἢ ἄσεμνο, ἀκυρώνει τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει. Ἀντὶ νὰ χαλιναγωγεῖ τὰ πάθη, τὰ διεγείρει, ἐπιστρέφοντας τὸν ἄνθρωπο στὴν κατάσταση τῆς μεταπτωτικῆς γύμνιας. Ἡ τάση γιὰ δημόσια ἔκθεση τοῦ σώματος χωρὶς φραγμοὺς θεωρεῖται ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ παράδοση ὡς ὑποχώρηση τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἄνθρωπος ποῦ γίνεται ἕρμαιο τῆς μόδας ἢ τῆς ἀνάγκης γιὰ προβολὴ τοῦ σώματός του, χάνει σταδιακὰ τὴν ἁγιοπνευματικὴ Χάρη καὶ συνεπῶς τὴν ἐσωτερική του ἐλευθερία καὶ γίνεται δέσμιος τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ συνεκδοχικῶς δέσμιος τοῦ διαβόλου.
Καὶ οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεωροῦν πῶς ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς του. Ὁμιλώντας μάλιστα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως στηρίζονται πάνω στὸ χωρίο ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σειρὰχ (βλ. ΙΘ΄30) ποῦ λέει: «Τὸ ἔνδυμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ γέλιο τῶν δοντιῶν του καὶ τὸ βῆμα τοῦ ποδιοῦ του, φανερώνουν ποιός εἶναι». Ἆρα λοιπόν, ἡ ἐξωτερική μας ἐμφάνιση δὲν εἶναι κάτι ἐπιφανειακό, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τήν ἄμεση ἀντανάκλαση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου καὶ τοῦ σεβασμοῦ ποὺ νιώθουμε. Ὁ τρόπος ποὺ ἐπιλέγει νὰ ντυθεῖ ἕνας ἄνθρωπος σὲ διάφορες περιστάσεις δείχνει τὸν σεβασμὸ ποὺ τρέφει πρὸς τὸν ἑαυτό του, πρὸς τοὺς συνανθρώπους του καὶ πρὸς τοὺς θεσμούς.
Κι ἄν αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὴν ἁπλὴ καθημερινότητα, ὅπου ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πρέπει νὰ ἐπιδεικνύουμε σεμνὸ ἦθος καὶ ταπεινὸ φρόνημα στὴ ζωή μας, πόσο περισσότερο προσεκτικοὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ὅταν ντυνόμαστε γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε ἢ νὰ συμπροσευχηθοῦμε σὲ κάποιο ἱερὸ Μυστήριο;
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀκολουθώντας τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Της Παράδοση στέκεται μὲ εὐλάβεια στὴ σεμνὴ ἐνδυμασία μὲ τὴν ὁποία πρέπει ὁ πιστὸς νὰ εἰσέρχεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ. Στενοχωρεῖται δέ ὅταν ἡ προκλητικὴ ἐμφάνιση κάποιου πιστοῦ δείχνει πῶς δέν συνειδητοποιεῖ οὔτε τὴν ἱερότητα τοῦ σώματος ὡς Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, (βλ. Α΄ Κόρ. ς΄ 19-20) ἀλλὰ οὔτε τὴν ἱερότητα τοῦ Ναοῦ ὡς τοῦ ἐπὶ τῆς κατοικητηρίου τοῦ Θεοῦ, (βλ. Β' Βασιλειών Η΄13 καί Ἰω. β΄16) ἐνῶ γίνεται ἀφορμὴ διάσπασης τῆς προσοχῆς τῶν ἄλλων πιστῶν κατὰ τὴν ὥρα τῆς λατρείας.
Αὐτὴ ἡ ἐπισήμανση γίνεται μὲ πόνο ψυχῆς, καθὼς τὰ τελευταῖα χρόνια, τὸ κακὸ ἔχει παραγίνει, ὅπως λέμε χαρακτηριστικά. Πολλοὶ καὶ συνεχῶς αὐξανόμενοι εἶναι οἱ πιστοὶ κατὰ τὰ ἄλλα Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνες ἰδίως, μὲ δικαιολογία τὴ ζέστη, ἔρχονται στὸν Ἱερὸ Ναὸ γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν μὲ τὴν ἴδια ἀμφίεση, μὲ τὴν ὁποία θὰ πήγαιναν στὴν παραλία, ἢ στὴν πλατεῖα γιὰ καφὲ ἢ στὸ γυμναστήριο. Πολλοί ἐπίσης εἶναι κι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔρχονται στά Μυστήρια Γάμου ἤ Βαπτίσματατος μέ ἀκατάλληλη κι ἀπρεπῆ ἐνδυμασία, ἀδιαφορώντας γιά ὅλα ὅσα ἤδη ἐπισημάνθηκαν, ἀλλὰ κυρίως ἀγνοώντας ὅτι ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν Ἱερὸ Ναὸ ἔρχεται κάποιος γιὰ νὰ συναντήσει τὸν Θεὸ καὶ τούς Ἀγγέλους.
Ὅταν εἰσερχόμαστε στὸν Ἱερό Ναό, ἡ εὐπρεπὴς ἐνδυμασία ἔχει βαθὺ πνευματικὸ νόημα, διότι ὅπως προσέχουμε τὴν ἐμφάνισή μας ὅταν ἐπισκεπτόμαστε ἕνα σημαντικὸ πρόσωπο, ἔτσι καὶ ἡ εὐπρεπῆς ἐνδυμασία στὸν Ἱερὸ Ναό, εἴτε γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε, εἴτε γιὰ νὰ συμμετάσχουμε σὲ κάποιο ἱερὸ Μυστήριο, (Βάπτισμα, γάμο κλπ) δείχνει ὅτι συνειδητοποιοῦμε ὅτι βρισκόμαστε στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Βέβαια ἡ εὐπρέπεια καὶ ἡ σεμνότητα δὲν σημαίνει τὰ ἀκριβὰ ἢ πολυτελῆ ροῦχα. Ἀντίθετα σημαίνει τήν ἁπλότητα καὶ τὴν ἀποφυγὴ ἐπίδειξης, καθιστῶντας τὴ διαδικασία ἐπιλογῆς εὐπρεποῦς ἐνδυμασίας, ὡς μέρος τῆς προετοιμασίας μας γιὰ τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν θεία Κοινωνία.
Ἂς ποῦμε ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη, σχετικὸ μὲ τὰ ἅμφια τὰ ὁποῖα ἐνδύεται ὁ Ἱερουργὸς ποῦ ἐπιτελεῖ τὴ θεία Λατρεία, παρὰ τὴν ζέστη καὶ τὶς διάφορες καιρικὲς συνθῆκες. Καὶ τοῦτο διότι τὰ ἄμφια καλύπτουν πλήρως τὰ καθημερινὰ ροῦχα καὶ τὸ σχῆμα τοῦ σώματος τοῦ Ἱερέα. Ὁ πιστὸς ποῦ εἰσέρχεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ δὲν βλέπει τὸν ἄνθρωπο Ἱερέα ἀλλὰ αὐτὸν τὸν τῦπο τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ λειτουργικὴ ὀμορφιὰ τῶν ἱερατικῶν ἀμφίων σὲ συνδυασμὸ μάλιστα μὲ τὸν εἰκονιζόμενο Κύριο, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους μας, ὅπου πλὴν τοῦ προσώπου καὶ τῶν δακτύλων τῶν χειρῶν τους δὲν ὑπάρχει ἐμφανῶς εἰκονιζόμενο ἄλλο μέλος τοῦ σώματος, (μὲ ἐξαίρεση τὴν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἄκρα ταπείνωση κι ὁ εὐτελισμὸς τὸν ὁποῖο καταδέχθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ τὴ σωτηρία μας), ὅλα αὐτὰ μεταφέρουν ἕνα ξεκάθαρο μήνυμα: τὸ ἔνδυμα στὸν Ἱερό Ναὸ δὲν εἶναι μέσο αὐτοπροβολῆς, ἀλλὰ μέσο προσευχῆς καὶ σεβασμοῦ. Ὅπως τὰ ἄμφια καλύπτουν τον ἄνθρωπο Ἱερέα γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ Χριστός, ἔτσι καὶ ἡ ἐνδυμασία τῶν πιστῶν ὀφείλει νὰ διευκολύνει τὴν πνευματικὴ συγκέντρωση, τὴ δική τους καὶ τῶν γύρω τους. Τὰ ἱερατικὰ ἄμφια ἀποτελοῦν τὴν ἔμπρακτη ἀπόδειξη ὅτι στὴν Ἐκκλησία τὸ ἔνδυμα ἔχει μεταμορφωτικὸ χαρακτῆρα. Ἂν ἡ πτώση μας ἔντυσε μὲ τὴ φθορὰ καὶ ἡ ἐνδυματολογικὴ ἀπρέπεια μᾶς ἐπιστρέφει στὴ γύμνια τῆς ἁμαρτίας, τὰ ἄμφια στὴ Θεία Λειτουργία καί οἱ ἱερές Εἰκόνες μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο τῆς ἐπανένδυσης μὲ τὴ θεία δόξα.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἂν δίναμε περισσότερη προσοχὴ στὰ ὅσα λέγονται καὶ τελοῦνται κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα τότε θὰ ἀντιλαμβανόμασταν ὅτι ἡ ἡ εὐπρέπεια τῆς ἐξωτερικῆς μας ἐμφάνισης εἶναι ἡ συνέπεια καὶ ὁ καρπὸς τῆς ἐσωτερικῆς μας ἀναγέννησης. Ἐξερχόμενος ὁ νεοφώτιστος ἀπὸ τὴν ἱερὴ κολυμβήθρα, ἐνδύεται τὸν ἴδιο τόν Χριστὸ, ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καθὼς ψάλλουμε: «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (βλ. Γαλ. γ΄ 27). Ὁ λευκὸς χιτῶνας τοῦ σώματος μαρτυρεῖ τὸ λευκὸ χιτῶνα τῆς ψυχῆς ποῦ λαμβάνει ὡς δῶρο ὁ νεοφώτιστος, καθαρὸς πλέον ἀπὸ τὸ προπατορικὸ καὶ κάθε ἄλλο ἁμάρτημα καὶ στολισμένος μὲ τὶς ἀρετές, τὴν καθαρότητα καὶ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἂς θυμόμαστε πάντοτε, ὅτι εἰσερχόμενοι στὸν Οἶκο τοῦ Κυρίου, ἐρχόμαστε γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε αὐτὴ τὴ βαπτισματική μας ὑπόσχεση. Ἐρχόμαστε γιὰ νὰ ἐπικαιροποιήσουμε τὴν πολιτογράφησή μας στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Πῶς λοιπὸν θὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστὸ ὅταν δὲν εἴμαστε εὐπρεπῶς ἐνδεδυμένοι; Πῶς θὰ τοῦ μιλήσουμε; Πῶς θὰ ἀτενίσουμε ἐκεῖνον ποῦ γυμνώθηκε στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ ξαναντυθοῦμε ἐμεῖς τὴν εὐπρέπεια καί τη Χάρη γιὰ τὴ σωτηρία μας; Πῶς θὰ λάβουμε τὴ θεία Κοινωνία, ἂν δὲν προσεγγίσουμε μὲ σεμνότητα ψυχῆς καὶ σώματος τό Ἅγιο Ποτήριο;
Ἂς φροντίσουμε λοιπὸν ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἐξῆς, ὅταν ἐρχόμαστε στὸν ἱερὸ Ναὸ γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε, νὰ μὴν ἀκούσουμε τί λεει ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος, ἂς μὴν κοιτάξουμε τί θέλει ὀ κόσμος, ἀλλὰ νὰ προσέξουμε τὶς ἱερὲς Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μας κι ἀτενίζοντας τὴ θεία Ἱερουργία, ἂς ἀφήσουμε τήν ἐξωτερική μας παρουσία νὰ ἀποτελεῖ μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, ἡ ὁποία θὰ φανερώνει τὸν ἐσωτερικό μας πλοῦτο καὶ θὰ ἀποτελεῖ ἀφορμὴ εὐχαριστίας καὶ δοξολογίας τοῦ Κυρίου. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Μέ τήν εὐκαιρία τῆς Ἱερᾶς Μνήμης τοῦ πρωτοκορυφαίου ἉγίουἈποστόλουΠαύλου, ἡ Ἱερά Μητρόπολίς μας γιά νά ὑπενθυμίσει σέ ὅλους τούς Σαμίους τήν διέλευση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπό τό νησί μας, κατά τήν τρίτη Ἀποστολική Περιοδεία («παρεβάλομεν εἰς Σάμον», Πραξ.κεφ.20,στ.15), θά τελέσει ὑπαίθριο πανηγυρικό Ἑσπερινό, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου ὄπισθεν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί ἀπέναντι τῶν παραλίων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τήνΔευτέρα 29 Ἰουνίου καί ὥρα 19.00’ μ.μ.
Στήν κατανυκτική, αὐτή, λατρευτική ἐκδήλωση ὀφείλουμε νά δώσουμε τό παρόν, ὥστε νά ἐκζητήσουμε τίς πρεσβεῖες τοῦ Μεγάλου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ἱδρυτοῦ τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιά τήν τοπική μας Ἐκκλησία.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Τά παιδιά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί
Σέ συνέχεια τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος μᾶς ἐπεσήμανε νά ζητοῦμε πρῶτα καί πάνω ἀπ’ὅλα τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη Του, σήμερα ὁ Κύριος μᾶς τόνισε ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κληρονομιά ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀνέφερε πώς οἱ ἐκλεκτοί μέτοχοί Της ἀναδεικνύονται ὄχι σύμφωνα μέ τόν τόπο, πού γεννήθηκαν ἤ τόν χρόνο πού ἔζησαν, ἀλλά μέ τό ἄν ἡ καρδιά τους προσεγγίζει μέ πίστη τόν Ἴδιο καί μέ θυσιαστική ἀγάπη ἀκολουθεῖ τόν λόγο Του καί πράττει τό θέλημά Του.
Ἀφορμή γιά αὐτή τήν ἐπεξηγηματική τοποθέτηση ἔδωσε στόν Κύριο ὁ Ῥωμαῖος ἑκατόνταρχος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε καί ἔλαβε ἀπό τόν Κύριο τη θεραπεία τοῦ δούλου του, χωρίς νά εἶναι Ἰουδαῖος ἤ νά ἀνήκει στόν ἐκλεκτό Λαό τοῦ Θεοῦ. Ὅμως πίστευε καί ἐμπιστευόταν τόν Χριστό ἀσυγκρίτως περισσότερο ἀπό τούς Ἰουδαίους καί ἀναγνώριζε μέ ταπείνωση τήν ἁμαρτωλότητά του σέ σημεῖο νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνάξιο ἀκόμη καί νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Χριστός στό σπίτι του. Γιά αὐτά τά γνωρίσματά του, ὁ Κύριος τόν ἀνέδειξε ἐνώπιον ὅλων μέ τά ἐξῆς λόγια: «Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οὔτε στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ βρῆκα τόση πίστη.» Καί συνέχισε μέ ἔμφαση: «Σᾶς λέγω ὅτι θά ἕλθουν πολλοί ἀπό ἀνατολή καί δύση καί θά καθίσουν στό τραπέζι μέ τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ φυσικοί κληρονόμοι τῆς βασιλείας θά πεταχθοῦν ἔξω στό σκοτάδι» (βλ. Ματθ. η΄ 10-12).
Ἡ φράση αὐτή τοῦ Χριστοῦ μᾶς δείχνει ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό Του ἐκλεκτό τοῦ Θεοῦ καί πώς αὐτό εἶναι προνόμιο μόνο τοῦ Ἰδίου τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ὅπως διασαφήνισε στόν προφήτη Σαμουήλ κατά τά ὅσα περιγράφονται σχετικά μέ τήν ἐκλογή τοῦ Δαβίδ ὡς Βασιλέα, δέν κρίνει σύμφωνα μέ τά ἀνθρώπινα κριτήρια, ἀλλά βλέπει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ὥστε λοιπόν κανείς δέν μπορεῖ νά ἔχει ἀπόλυτη ἄποψη γιά κανένα, οὔτε κἄν γιά τόν ἑαυτό του, οὔτε βέβαια μπορεῖ νά ἐξαιρεῖ τούς ἄλλους ἀπό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ θεωρώντας τούς ὡς καταδικασμένους ἐκτός τῆς Βασιλείας. Οἱ Ἰουδαῖοι, εἶχαν τήν ἐντύπωση ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀσχολεῖται μόνο μέ αὐτούς καί ὅτι τά ὑπόλοιπα ἔθνη ἦταν κατά κάποιο τρόπο καταδικασμένα ἐπειδή ἁπλά εἶχαν γεννηθεῖ σέ διαφορετικές γεωγραφικές συντεταγμένες. Εἶχαν πιστέψει ὅτι δεν ἀνῆκαν αὐτοί στόν Θεό ἀλλά ὅτι ὁ Θεός τούς ἀνῆκε. Ζοῦσαν σάν νά εἶχε δημιουργήσει ὁ Θεός μόνο αὐτούς. Οἱ ὑπόλοιποι, δηλαδή οἱ Σαμαρεῖτες, οἱ Ἐθνικοι ἤ τέλος πάντων ὅσοι δεν ἦταν Ἰσραηλίτες ἦταν γιά αὐτούς «μή πλησίον» καί ἀπαγορευόταν κάθε συναναστροφή ἀκόμα καί κάθε ἀνθρώπινη βοήθεια πρός αὐτούς.
Ὁ Χριστός ἦρθε καί ἀνέτρεψε ὁλοκληρωτικά τήν ἀντίληψη τῶν Ἰουδαίων, ὅτι μονον ἐκεῖνοι ἦταν οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ, ὅπως καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων τότε καί σήμερα καί στό μέλλον ἔχουν τήν ἴδια ἄποψη. Ἐκλεκτός ἀναδεικνύεται αὐτός πού πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Θεό Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀνεξαρτήτως ἔθνους, χρώματος, φυλῆς καί θρησκείας ἀκόμη ἐμπιστεύεται τη ζωή του στή θεϊκή Του πρόνοια. Ἐκεῖνος πού θεωρεῖ πώς δέν ἀξίζει νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί πώς ἄν αὐτό γίνει, τοῦτο θά ὀφείλεται μονο καί μόνο στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τόν ἀξιώνει γιά αὐτή τήν τιμή. Καί τοῦτο καθώς στό διάβα τῶν αἰώνων καί κυρίως στις μέρες μας πολλοί ἄνθρωποι ἀπό ἀνατολή καί δύση, ἀπό βορρᾶ καί νότο ἔρχονται ἀναζητώντας νά μάθουν γιά τόν Χριστό κι ἀναδεικνύονται μέσα ἀπό τη μυστηριακή ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μέλη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἄν κάποιος εἶναι ὁλοκληρωτικά παραδομένος στόν Χριστό καί στό ἅγιο θέλημά Του τότε αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινά ἐπιτυχημένος. Παράξενη ἵσως θά ἀκουγόταν ἡ λογική αὐτή σέ ἕνα ἄνθρωπο πού ζοῦσε τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τότε (ὅπως δυστυχῶς σέ πολλές περιπτώσεις καί σήμερα) ἡ ἐπιτυχία ἐθεωρεῖτο μία συνισταμένη κοινωνικῶν παραγόντων, τῆς καταγωγῆς, τῆς δύναμης καί τοῦ πλούτου. Γιά τό λόγο αὐτό ἐπικρατοῦσε ἡ ἀδικία ἀφοῦ οὔτε κἄν κοινωνική πρόνοια ὑπῆρχε στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. Οἱ κάθε λογῆς ἀναξιοπαθοῦντες, οἱ χῆρες καί οἱ εὐπαθεῖς ὁμάδες ἦταν κατά κάποιο τρόπο καταδικασμένοι ἐφόσον δεν ὑπῆρχε καμία κοινωνική μέριμνα γιά αὐτούς. Καί ἄς τό δοῦν αὐτό οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ, καθώς πρῶτοι οἱ Χριστιανοί ἀνέπτυξαν τήν ἔννοια τῆς κοινωνικῆς πρόνοιας ἤδη ἀπό τήν περίοδο τῶν διωγμῶν ὅπου φρόντιζαν μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους πολλές φορές ἀνθρώπους μέ λοιμικές ἀσθένειες καί μάλιστα πολλές φορές καί οἱ ἴδιοι κατέληγαν νά νοσήσουν καί ἐν τέλει νά πεθάνουν. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἐκκλησιαστικός ἱστορικός Εὑσέβιος Καισαρείας σχετικά μέ ἕνα φοβερό λοιμό πού εἶχε ξεσπάσει: «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς μας, ἀπό ὑπερβολική ἀγάπη καί φιλαδελφία, χωρίς νά ὑπολογίζουν τόν ἑαυτό τους.... ἐπισκέπτονταν ἄφοβα τούς ἀσθενεῖς, τούς περιποιοῦνταν μέ ἀφοσίωση.... καί πέθαιναν μαζί τους μέ μεγάλη χαρά γιατί κολλοῦσαν τήν ἀσθένεια ἀπό τούς ἄλλους .... παίρνοντας θεληματικά ἐπάνω τους, τούς πόνους τῶν ἄλλων... Στούς εἰδωλολάτρες ὅμως συνέβαινε τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Μόλις κάποιος ἄρχιζε νά ἀρρωσταίνει τόν ἔδιωχναν καί τόν ἀπέφευγαν ἀκόμη καί τά πιο ἀγαπημένα τους πρόσωπα. Τούς πετοῦσαν μισοπεθαμένους στούς δρόμους...» (PG 20, 88). Οἱ Ἐθνικοί μάλιστα βλέποντας τη στάση αὐτή τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποδέχονταν ὡς πλησίον τόν κάθε ἄνθρωπο ἀδιακρίτως, συγκινοῦνταν καί σίγουρα ἔπαιξε καθοριστικό ρόλο στήν περεταίρω διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ στόν εἰδωλολατρικό κόσμο.
Δυστυχῶς πολλές φορές κι ἐμεῖς ὡς Χριστιανοί ἐπιλέγουμε νά τρέφουμε βεβαιότητες γιά τούς ἑαυτούς μας. Ἔτσι γινόμαστε σκληρόκαρδοι ἐνώπιον Θεοῦ ἀλλά καί ἀνθρώπων. Ζῶντας σέ μία κατά πλειοψηφία τουλάχιστόν Ὀρθόδοξη χῶρα ὅπου ὅλα θεωροῦνται δεδομένα, ἔχουμε ἀναπτύξει ἕνα αἴσθημα ἐξασφάλισης καί ἴσως ἕνα σύμπλεγμα ἀνωτερότητας σέ σχέση μέ ἄλλα ἔθνη καί λαούς. Πόσες φορές προβάλλουμε τήν Ὀρθόδοξη ταυτότητά μας πιστεύοντας ἐνδόμυχα αὐτό πού θεωροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι γιά τόν ἑαυτό τους ὅτι δηλαδή εἴμαστε ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ὅμως ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι δέν ξεχωρίζει τούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ τό γεωγραφικό μῆκος ἤ τό πλάτος στό ὁποῖο γεννήθηκαν, τό ἔθνος ἤ τήν φυλή ἀπό τήν ὁποία προέρχονται, ἀλλά βλέπει κατευθείαν στά μύχια καί στά ἐνδότερα τῶν καρδιῶν τους κάτι τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος δεν μπορεῖ. Αὐτό τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος δεν δύναται νά γνωρίζει, τό γνωρίζει στήν ὁλότητά του ὁ Θεός.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ὁ Χριστιανός στήν καθημερινή του ζωή ὀφείλει νά μην ἐπαναπαύεται σέ καμμία βεβαιότητα. Ζοῦμε μέσα στό Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὅπου κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔχοντας ἀξιωθεῖ λοιπόν τέτοιας μεγάλης δωρεᾶς, ἄς μήν φανοῦμε ἀχάριστοί καί ἀγνώμονες. Νά μην νιώθουμε αἴσθημα ὑπεροχῆς ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἐπηρεαζόμενοι ἀπό τά διάφορα κοσμικά κριτήρια, ἀκόμη κι ἄν δέν εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ, διότι μπορεῖ νά γίνουν ἀνα πᾶσα στιγμή διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἀλλά καί διότι, ὅπως τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅσοι δέν γνώρισαν τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, θά κριθοῦν σύμφωνα με τό κατά πόσον εἶναι κοντά στόν νόμο καί τό θεῖο Του θέλημα (Βλ. Ρωμ. β΄14). Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά ὅσους ἄν καί βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουν ἐπιλέξει νά ζοῦν σάν νά μην εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἔχοντας ὑπ ὄψιν ὅτι κι ὁ Ληστής τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς του ἔκλεψε μέ τήν μετάνοιά του τόν Παράδεισο, ὅπως λέει χαριτολογώντας ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε δικαίωμα νά κρίνουμε κανένα, καθώς ἡ κρίση ἀνήκει στόν Χριστό, τόν μόνο κατά ἀπόλυτη ἔννοια Δίκαιο Κριτή. Ἐμεῖς ἔχουμε χρέος νά ἀγωνιζόμαστε τόν καλό ἀγῶνα γιά νά ἐπιτύχουμε τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, προσέχοντας παράλληλα ἡ ζωή μας νά γίνεται παράδειγμα πρός μίμησιν, ὡς μία διαρκής ἱεραποστολή. Μία πρόσκληση πρός τούς ἐντός, ἀλλά καί τούς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας νά ἀπολαύσουν καί αὐτοί τῶν δωρεῶν πού παρέχει ὁ Χριστός σέ ὅσους Τόν ἀγαποῦν καί Τόν ἐμπιστεύονται.
Ἄς θυμηθοῦμε μόνο ὅτι, ὅπως προαναφέραμε οἱ Χριστιανοί κατά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν ἔγιναν ἡ αἰτία μέ τη βιοτή τους ὥστε νά ἀλλάξει ὁ παγκόσμιος θρησκευτικός χάρτης. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἄν ἀφυπνισθοῦμε πνευματικά θά θέσουμε ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ζωῆς μας τη σχέση μας μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Καί τότε νά εἶμαστε βέβαιοι ὅτι τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ, θά μᾶς καταστήσει συγκληρονόμους Χριστοῦ στήν Βασιλεία Του. Ἀμήν!
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἀκολουθώντας την προτροπήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπό τήν Πρός
Ἑβραίους ἐπιστολή (ιγ΄7): «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν
ὑμῖν τῶν λόγον τοῦ Θεοῦ» δηλ. «Νά θυμᾶστε πάντοτε τούς πνευματικούς σας ἡγέτες
καί προεστούς, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ», καλούμαστε ὅλοι μέ τήν
εὐκαιρία τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ.
Εὐσεβίου, στις 22 Ιουνίου, κατά τήν ὁποίαν τελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου
ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων, νά ἐκφράσουμε την τιμή καί τήν
ἀγάπη μας πρός τόν σεπτόν Ποιμενάρχη μας, ὁ ὁποῖος ἐδῶ καί 31 συναπτά ἔτη
ἀναλώνεται εἰς τὴν ποιμαντικήν διακονίαν τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τῶν ἀκριτικῶν μας
Νησιῶν, τῆς Σάμου, τῆς Ἰκαρίας καί τῶν Φούρνων, καθώς τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ
Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός διά τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καί κυρίως να
προσευχηθοῦμε γιά νά Τόν διαφυλάττει ὁ Κύριος καί νά τόν χαρίζει σ' ἐμᾶς σῷον,
ἔντιμον, ὑγιᾷ, μακροημερεύοντα καί ὀρθοτομοῦντα τον λόγον τῆς ἀληθείας Του.
Το Πρόγραμμα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν ἔχει ὡς ἐξῆς:
Τήν Κυριακήν 21η Ἰουνίου 2026 καί ὥρα 19.00΄-21.00΄ θα τελεσθῇ, Μέγας
Πολυαρχιερατικός Ἑσπερινός εἰς τὸ ἱερόν Παρεκκλήσιον τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου
Ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, εἰς τό Παλαιό Καρλόβασι.
Τήν Δευτέραν 22αν Ἰουνίου 2026 καί ὥρα 07.00΄-10.30΄ θα τελεσθῇ
Πανηγυρικός Ὄρθρος καί ἐν συνεχεία ή Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία εἰς τὸν
Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου Σάμου.
Μετά το πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ ἑορταζόμενος Ποιμενάρχης μας θά
δεχθεῖ τίς εὐχές τοῦ ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ μας, τῶν Ἀρχῶν καί τῶν
Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων καί Ἐπιτροπῶν, εἰς τὸ ἰδιαίτερον γραφεῖον Του, εἰς τό
Μητροπολιτικόν Μέγαρον, εἰς τήν ὁδόν 28ης Ὀκτωβρίου 4, το πρωϊ 11.00΄-13.00΄
καί τό ἀπόγευμα 17.30′-20.30΄.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν ὀνομαστηρίων
τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ.κ. Ἱερωνύμου, ὁ
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Εὐσέβιος μετέβη τὴν Κυριακὴ 14 Ἰουνίου 2026
στὸ Αἴγιο, προκειμένου νὰ συμμετάσχει στὶς ἑόρτιες ἐκδηλώσεις πρὸς τιμὴν τοῦ
ἑορτάζοντος Ἱεράρχου.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς συμμετεῖχε στὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινό,
συγχοροστατῶν μετά πλειάδος Ἀρχιερέων, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό
Φανερωμένης Αἰγίου, οἱ ὁποῖοι προσῆλθαν γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν ἐορτάζοντα
Ποιμενάρχη.
Τὴ Δευτέρα 15 Ἰουνίου 2026, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό
Ναό Φανερωμένης Αἰγίου, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Εὐσέβιος χοροστάτησε κατὰ τὴν
ἀκολουθία τοῦ πανηγυρικοῦ Ὄρθρου καὶ ἐν συνεχείᾳ συμμετεῖχε στὸ
πολυαρχιερατικὸ συλλείτουργο προεξάρχοντος τοῦ ἑορτάζοντος Μητροπολίτου.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ὁ σεπτὸς μας Ποιμενάρχης κ.κ. Εὐσέβιος
μετέβη στὰ Οἰνόφυτα Βοιωτίας, ὅπου παρέστη στὰ ἐγκαίνια τοῦ «Ἱστορικοῦ Ἀρχείου
Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄», καί ὑπέβαλε τὶς ὑϊικές εὐχές του πρὸς τὸν
Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο ἐπὶ τῇ ὀνομαστικῇ του ἑορτῇ.
Εκτύπωση
Email
