ΠΟΙΝΗ ΑΡΓΙΑΣ

Μετά τήν γνωστοποίηση τῆς ποινικῆς δίωξης Ἐφημερίου τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπέβαλε σε αὐτόν τήν ποινή τῆς ἀργίας ἀπό κάθε Ἱεροπραξία.

Ποιμαντική Ἀνακοίνωση

Ἐπειδή προσφάτως κυκλοφορήθηκαν στά ἀκριτικά μας Νησιά φυλλάδια, τά ὁποῖα διαφημίζουν τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό «Χριστιανισμός» τῆς Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς, στά πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μας εὐθύνης ἐπιθυμοῦμε μέ πολλή ἀγάπη νά ἐπιστήσουμε τήν προσοχή σέ κάθε καλοπροαίρετο Ὀρθόδοξο Χριστιανό, καθώς οἱ Πεντηκοστιανοί, ὡς Προτεσταντική κίνηση, στηρίζονται μονομερῶς στήν Ἁγία Γραφή ἀπορρίπτοντας παράλληλα τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἐν γένει τη διδασκαλία τῶν Πατέρων. Ἐκτός τοῦ ὅτι δέν ἀποδέχονται ὅλα τά βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, παρά μόνο 66 ἀπό τά 76, πιστεύουν ὅτι το Ἅγιο Πνεῦμα φωτίζει τον κάθε πιστό ξεχωριστά να κατανοήσει την Ἁγία Γραφή, γεγονός τό ὁποῖο στην πράξη οδηγεῖ σε ὑποκειμενικές ἑρμηνείες, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται.

Ἀπορρίπτουν ἐπίσης τήν τιμή πρός τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους καί δέν ἀναγνωρίζουν τίς πρεσβεῖες καί τη μεσιτεία τους. Παρερμηνεύοντας τό σχετικό χωρίο ἀπό τήν Α΄ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή κεφ. β΄ στίχ. 5 θεωροῦν ὡς μόνο μεσίτη καί πρεσβευτή τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὅμως εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός πού δέχεται τη μεσιτεία καί τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων.

Ἐπίσης δέν ἔχουν μυστηριακή ζωή, ἀποδεχόμενοι μόνο ἕνα εἶδος βαπτίσματος (συνήθως μέ μία κατάδυση στό νερό) καί αὐτό σέ μεγάλη ἡλικία καί ὡς ὁμολογία πίστεως πιο πολύ, παρά ὡς κάθαρση καί πνευματική ἀναγέννηση καί θεωροῦν ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει μόνο συμβολικό καί ὄχι πραγματικό χαρακτῆρα, ἀρνοῦνται δηλαδή τήν πραγματική μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Κυριακή 12 Ἰουλίου 2026 - Στ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ιβ΄6-14)

«Ἡ εὐγένεια καί ἡ φιλοξενία συνιστοῦν τήν ταυτότητα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ στέλνει πρὸς τούς Ῥωμαίους καὶ κατὰ συνέπεια σὲ ὅλους ἐμᾶς ἕνα πρακτικὸ ὁδηγὸ χριστιανικῆς ζωῆς, καλῶντας μας νὰ ἀναδείξουμε τὰ αὐθεντικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ Χριστιανοῦ, δηλαδὴ τὴν ἀπροσποίητη ἀδελφικὴ ἀγάπη, τὴν ἀποφυγὴ κάθε πονηρίας καὶ τὴν παράλληλη προσκόλληση στὸ ἀγαθό, τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν εἰρηνικὴ στάση ἀπέναντι ἀκόμα καὶ σὲ ἐκείνους ποῦ μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο μᾶς διώκουν. Γι’ αὐτὸ ἐπιστέφει καὶ τὴ σημερινή του διδασκαλία πρὸς ἐμᾶς μὲ τὴν παράκληση, νὰ λέμε καλὰ λόγια γιὰ τοὺς διῶκτες μας καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὶς κατάρες καὶ τὶς ὕβρεις πρός αὐτούς, μιμούμενοι τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό.

Μὲ ἔμφαση ἐπισημαίνει ἐπίσης, ὅτι στὰ πνευματικὰ καθήκοντα δὲν χωράει τεμπελιά. Ὁ σωστός Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καλεῖται νὰ ἐργάζεται μὲ ἔνθεο ζῆλο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου του καί νὰ βρίσκεται σὲ συνεχῆ κοινωνία μαζί Του. Νὰ ἀναφέρεται καθημερινὰ σέ Ἐκεῖνον μέσα ἀπὸ τὴν προσευχή. Πρὶν πεῖ ἢ πρίν πράξει ὁ,τιδήποτε νὰ ζυγίζει μὲ προσοχή, ἂν αὐτὸ πού θέλει νά πεῖ ἤ νά κάνει ἀρέσει στὸν Χριστό, ἂν συμφωνεῖ ὁ Χριστὸς μαζί του καὶ μετὰ νὰ ἐνεργήσει, προσπαθῶντας νὰ ζεῖ καθημερινά, ὅπως θέλει ὁ Κύριος. Καὶ ἐπίσης νὰ ποθεῖ συχνὰ νὰ Τὸν μεταλαμβάνει μὲ σκοπὸ τήν Ἕνωση μαζὶ Του καὶ τὸν ἐξ Αὐτοῦ ἁγιασμό του. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐνδεδειγμένος τρόπος γιὰ νὰ διατηρεῖ τὴν ἐλπίδα του ζωντανὴ καὶ νὰ μπορεῖ νὰ διαχειρίζεται ἐπαρκῶς, ὅ,τι ἡ θεία Πρόνοια τοῦ ἐπιτρέπει, ὑπομένοντας καὶ τὶς θλίψεις τῆς ζωῆς, μὲ δύναμη καὶ αἰσιοδοξία.

Ὅμως σήμερα τὸ κέντρο βάρους τοῦ ἀναγνώσματος βρίσκεται σὲ τέσσερις φράσεις ποῦ ἀφοροῦν στὴν εὐγένεια καὶ τὴν φιλοξενία, τά δύο ἀπαραίτητα αὐθεντικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα, γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νά διακρινόμαστε μὲ εὐχέρεια, ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε σωστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Καὶ τὸ τονίζουμε αὐτὸ διότι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ εὐγένεια καὶ ἡ φιλοξενία εἶναι ἰδεώδη, ὄχι μόνο χριστιανικά, ἀλλὰ καὶ ἑλληνικά, (ἀν θυμηθοῦμε τόν Ξένιο, δηλαδή φιλόξενο, Δία τῶν ἀρχαίων προγόνων μας) ἐντούτοις στὶς μέρες μας παρασυρμένοι οἱ περισσότεροι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν ὠφελιμιστικὸ καὶ ἐγωϊστικὸ κοσμικὸ τρόπο ζωῆς, ξέχασαν καὶ εὐγενεῖς νὰ εἶναι, ἀλλὰ καὶ φιλόξενοι.

Κατ’ ἀρχάς ἄς γνωρίζουμε, ὅτι ἡ χριστιανικὴ εὐγένεια δὲν εἶναι ἡ τήρηση ἐπιφανειακῶν κανόνων, ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ ἔκφραση τοῦ ἀναγεννημένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου. Λέγοντας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Τῇ φιλαδελφὶᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι» δηλαδὴ: νὰ δείχνετε μὲ στοργὴ τὴν ἀγάπη σας γιὰ τοὺς ἄλλους, μας καλεῖ νὰ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ τὴ στοργὴ ποὺ ἔχουν τὰ ἀδέλφια μιᾶς οἰκογένειας. Ἡ εὐγένεια τοῦ Χριστιανοῦ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ νὰ βλέπει στὸν πλησίον τὸν ἴδιο του τὸν ἀδελφό. Κι ὅταν συμπληρώνει «Τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι» δηλαδή: Νὰ συναγωνίζεστε ποιός θὰ δείξει περισσότερη ἐκτίμηση στὸν ἄλλο, μᾶς ἀνεβάζει θὰ λέγαμε στὴν κορυφὴ τῆς πνευματικῆς εὐγένειας. Μᾶς ζητεῖ νὰ προτρέχουμε στὸ νὰ τιμήσουμε τὸν ἄλλον. Νὰ δίνουμε προτεραιότητα στὸν διπλανό μας, νὰ τὸν βάζουμε πιὸ πάνω ἀπὸ ἐμᾶς. Στὸν ἀντίποδα τοῦ σύγχρονου ἀνταγωνισμοῦ καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ, ὁ Χριστιανὸς εὐγενικὰ ὑποχωρεῖ, παραχωρεῖ τὴ θέση του καὶ ἀναγνωρίζει τὴν ἀξία τοῦ ἀδελφοῦ του διακονώντας τον καὶ θυσιαστικὰ ἂν χρειαστεῖ.

Ἡ εὐγένεια τῆς καρδιᾶς μας, ὅμως, δὲν πρέπει νὰ μένει στὰ λόγια, ἀλλά νά μετουσιώνεται σὲ πράξη μέσα ἀπὸ τὴν ἀνοιχτὴ ἀγκαλιὰ τῆς φιλοξενίας. Γι’ αὐτὸ κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνεχίζει λέγοντας «Ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες», δηλαδὴ Νὰ βοηθᾶτε τοὺς ἄλλους Χριστιανούς, ὅταν βρίσκονται σὲ ἀνάγκη. Οἱ «ἅγιοι», ὅπως καὶ σὲ προηγούμενο κήρυγμα εἴπαμε εἶναι τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἀδελφοὶ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τοὺς πρώτους ποῦ θὰ πρέπει νὰ στηρίξουμε, χωρὶς βεβαίως νὰ ἀποκλείεται κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ἀνάγκη, ἀνεξάρτητα ἀπό τὴ θρησκεία, τὴν καταγωγή, τὸ ἔθνος ἢ τὸ χρῶμα του, καθώς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ δημιουργημένοι. Ὅταν ὁ ἀδελφὸς συνάνθρωπος πονάει, πεινάει ἢ στερεῖται αγαθῶν καὶ ζεῖ ἐμπερίστατος, ὁ σωστὸς Χριστιανὸς δὲν τόν προσπερνάει, δὲν κλείνει τὰ μάτια στὴ δυσκολία τοῦ ἄλλου. Συμμετέχει στὸ πρόβλημά του, προσφέρει κι ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του ἀκόμη, ἀρκεῖ νὰ ἀναπαύσει τὴν καρδιὰ τοῦ ταλαιπωρημένου Ἀδελφοῦ. Καὶ ἔτσι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μεταβαίνει ἀσφαλῶς στὴν φιλοξενία, τὴν ὁποία ὁ ἀπόστολος Παῦλος θερωρεῖ πῶς πρέπει νὰ τὴν ἐπιδιώκουμε ὁπωσδήποτε, γιὰ αὐτὸ καὶ λέει «Τὴν φιλοξενίαν διώκοντες» δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκετε νὰ φιλοξενεῖτε τοὺς ἀδελφούς σας. Ἡ λέξη «διώκω» ἐδῶ ἔχει μιὰ ἰδιαίτερη σημασία. Δὲν σημαίνει ἁπλῶς «φιλοξενῶ ἂν τύχει». Σημαίνει καταδιώκω, τρέχω πίσω ἀπὸ τὴ φιλοξενία, τὴν ἀναζητῶ μὲ πόθο! Ὁ Χριστιανὸς ψάχνει εὐκαιρίες γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸ σπίτι του καὶ τὴν καρδιά του στὸν ξένο, τὸν περαστικό, τὸν ἀνέστιο, τὸν ἐμπερίστατο.

Ὅταν εἴμαστε εὐγενεῖς καὶ φιλόξενοι, δὲν κάνουμε ἁπλῶς μιὰ καλὴ πράξη. Ἀνοίγουμε τὴν πόρτα στὸν ἴδιο τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸ πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου ποὺ χτυπᾶ τὴν πόρτα μας ἢ βρίσκεται στὸν δρόμο μας.

Ἂς θυμηθοῦμε πῶς ὁ Κύριος, ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του θέτει ὡς κριτήριο τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη μέσα ἀπὸ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν φιλοξενία, λέγοντας : «..πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ πιω, ἤμουν ξένος καὶ μὲ περιμαζέψατε, γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε, ἄρρωστος καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, φυλακισμένος κι ἤρθατε νὰ μὲ δεῖτε» (βλ. Ματθ. κὲ 35-36)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὁ Κύριος εὐλόγησε τὰ Νησιά μας νὰ δεχθοῦν τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση τῶν Ἁγίων Κολλυβάδων Πατέρων, κατὰ τὴν λεγόμενη Φιλοκαλική Ἀναγέννηση τοῦ 18ου αἰῶνα, οἱ ὁποῖοι μᾶς ξαναθύμισαν μὲ τὸ κήρυγμα, ἀλλὰ καὶ τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς τους, ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν φιλοξενία του. Στὸ Μοναστῆρι τους, τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου στὴ Λευκάδα τοῦ Ἁγίου Κηρύκου τῆς Ἰκαρίας, πάντοτε ἄφηναν στὴν Τράπεζα φαγητὸ καὶ τὸ δωμάτιο φιλοξενίας στρωμμένο, ὥστε νὰ βρεῖ ὁ διερχόμενος διαβάτης λίγο φαγητὸ νὰ φάει καὶ ἕνα τόπο νὰ ξεκουραστεῖ. Κι ἂν κάποια μέρα κανεὶς δὲν ἐρχόταν, μὲ θλίψη ἔλεγαν: «Δυστυχῶς σήμερα δὲν μᾶς ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος».

Αὐτὸ μᾶς θυμίζει καὶ τὸν σήμερα ἑορταζόμενο Ἅγιὸ Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ χαρακτηρίζονται ἀπὸ πνευματικὴ ἀρχοντιὰ καὶ νὰ ἀσκοῦν τὴν φιλοξενία ὡς ἔκφραση τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Ἴδιος ἀντιμετώπιζε κάθε ἐπισκέπτη ποὺ πήγαινε στὸ Κελλί του στὸ Ἅγιον Ὅρος μὲ μεγάλη ἀγάπη, φροντίζοντας νὰ τοὺς ἀναπαύσει ὅλους. Εἶχε μάλιστα γράψει χαρακτηριστικὰ τὴν ἐπιγραφή «το νὰ τρῶς εἶναι εὐλογία».

Ἡ φιλοξενία εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία κι ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ἀγκαλιάζει τὸν κόσμο. Ὅτὰν ἀνοίγουμε τὴν πόρτα μας καὶ τὴν καρδιά μας, μοιάζουμε στόν Κύριο κι Ἐκεῖνος ἀνταποκρινόμενος εὐλογεῖ τὸ σπίτι μας, ἡ κοινωνία μας γίνεται πιὸ ἀνθρώπινη κι ἐμεῖς ἐπικαιροποιοῦμε τὴ θέση μας στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν.