Συντάχθηκε στις .
Μέ τήν εὐκαιρία τῆς Ἱερᾶς Μνήμης τοῦ πρωτοκορυφαίου ἉγίουἈποστόλουΠαύλου, ἡ Ἱερά Μητρόπολίς μας γιά νά ὑπενθυμίσει σέ ὅλους τούς Σαμίους τήν διέλευση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπό τό νησί μας, κατά τήν τρίτη Ἀποστολική Περιοδεία («παρεβάλομεν εἰς Σάμον», Πραξ.κεφ.20,στ.15), θά τελέσει ὑπαίθριο πανηγυρικό Ἑσπερινό, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου ὄπισθεν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί ἀπέναντι τῶν παραλίων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τήνΔευτέρα 29 Ἰουνίου καί ὥρα 19.00’ μ.μ.
Στήν κατανυκτική, αὐτή, λατρευτική ἐκδήλωση ὀφείλουμε νά δώσουμε τό παρόν, ὥστε νά ἐκζητήσουμε τίς πρεσβεῖες τοῦ Μεγάλου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ἱδρυτοῦ τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιά τήν τοπική μας Ἐκκλησία.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Τά παιδιά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί
Σέ συνέχεια τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος μᾶς ἐπεσήμανε νά ζητοῦμε πρῶτα καί πάνω ἀπ’ὅλα τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη Του, σήμερα ὁ Κύριος μᾶς τόνισε ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κληρονομιά ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀνέφερε πώς οἱ ἐκλεκτοί μέτοχοί Της ἀναδεικνύονται ὄχι σύμφωνα μέ τόν τόπο, πού γεννήθηκαν ἤ τόν χρόνο πού ἔζησαν, ἀλλά μέ τό ἄν ἡ καρδιά τους προσεγγίζει μέ πίστη τόν Ἴδιο καί μέ θυσιαστική ἀγάπη ἀκολουθεῖ τόν λόγο Του καί πράττει τό θέλημά Του.
Ἀφορμή γιά αὐτή τήν ἐπεξηγηματική τοποθέτηση ἔδωσε στόν Κύριο ὁ Ῥωμαῖος ἑκατόνταρχος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε καί ἔλαβε ἀπό τόν Κύριο τη θεραπεία τοῦ δούλου του, χωρίς νά εἶναι Ἰουδαῖος ἤ νά ἀνήκει στόν ἐκλεκτό Λαό τοῦ Θεοῦ. Ὅμως πίστευε καί ἐμπιστευόταν τόν Χριστό ἀσυγκρίτως περισσότερο ἀπό τούς Ἰουδαίους καί ἀναγνώριζε μέ ταπείνωση τήν ἁμαρτωλότητά του σέ σημεῖο νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνάξιο ἀκόμη καί νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Χριστός στό σπίτι του. Γιά αὐτά τά γνωρίσματά του, ὁ Κύριος τόν ἀνέδειξε ἐνώπιον ὅλων μέ τά ἐξῆς λόγια: «Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οὔτε στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ βρῆκα τόση πίστη.» Καί συνέχισε μέ ἔμφαση: «Σᾶς λέγω ὅτι θά ἕλθουν πολλοί ἀπό ἀνατολή καί δύση καί θά καθίσουν στό τραπέζι μέ τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ φυσικοί κληρονόμοι τῆς βασιλείας θά πεταχθοῦν ἔξω στό σκοτάδι» (βλ. Ματθ. η΄ 10-12).
Ἡ φράση αὐτή τοῦ Χριστοῦ μᾶς δείχνει ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό Του ἐκλεκτό τοῦ Θεοῦ καί πώς αὐτό εἶναι προνόμιο μόνο τοῦ Ἰδίου τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ὅπως διασαφήνισε στόν προφήτη Σαμουήλ κατά τά ὅσα περιγράφονται σχετικά μέ τήν ἐκλογή τοῦ Δαβίδ ὡς Βασιλέα, δέν κρίνει σύμφωνα μέ τά ἀνθρώπινα κριτήρια, ἀλλά βλέπει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ὥστε λοιπόν κανείς δέν μπορεῖ νά ἔχει ἀπόλυτη ἄποψη γιά κανένα, οὔτε κἄν γιά τόν ἑαυτό του, οὔτε βέβαια μπορεῖ νά ἐξαιρεῖ τούς ἄλλους ἀπό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ θεωρώντας τούς ὡς καταδικασμένους ἐκτός τῆς Βασιλείας. Οἱ Ἰουδαῖοι, εἶχαν τήν ἐντύπωση ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀσχολεῖται μόνο μέ αὐτούς καί ὅτι τά ὑπόλοιπα ἔθνη ἦταν κατά κάποιο τρόπο καταδικασμένα ἐπειδή ἁπλά εἶχαν γεννηθεῖ σέ διαφορετικές γεωγραφικές συντεταγμένες. Εἶχαν πιστέψει ὅτι δεν ἀνῆκαν αὐτοί στόν Θεό ἀλλά ὅτι ὁ Θεός τούς ἀνῆκε. Ζοῦσαν σάν νά εἶχε δημιουργήσει ὁ Θεός μόνο αὐτούς. Οἱ ὑπόλοιποι, δηλαδή οἱ Σαμαρεῖτες, οἱ Ἐθνικοι ἤ τέλος πάντων ὅσοι δεν ἦταν Ἰσραηλίτες ἦταν γιά αὐτούς «μή πλησίον» καί ἀπαγορευόταν κάθε συναναστροφή ἀκόμα καί κάθε ἀνθρώπινη βοήθεια πρός αὐτούς.
Ὁ Χριστός ἦρθε καί ἀνέτρεψε ὁλοκληρωτικά τήν ἀντίληψη τῶν Ἰουδαίων, ὅτι μονον ἐκεῖνοι ἦταν οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ, ὅπως καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων τότε καί σήμερα καί στό μέλλον ἔχουν τήν ἴδια ἄποψη. Ἐκλεκτός ἀναδεικνύεται αὐτός πού πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Θεό Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀνεξαρτήτως ἔθνους, χρώματος, φυλῆς καί θρησκείας ἀκόμη ἐμπιστεύεται τη ζωή του στή θεϊκή Του πρόνοια. Ἐκεῖνος πού θεωρεῖ πώς δέν ἀξίζει νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί πώς ἄν αὐτό γίνει, τοῦτο θά ὀφείλεται μονο καί μόνο στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τόν ἀξιώνει γιά αὐτή τήν τιμή. Καί τοῦτο καθώς στό διάβα τῶν αἰώνων καί κυρίως στις μέρες μας πολλοί ἄνθρωποι ἀπό ἀνατολή καί δύση, ἀπό βορρᾶ καί νότο ἔρχονται ἀναζητώντας νά μάθουν γιά τόν Χριστό κι ἀναδεικνύονται μέσα ἀπό τη μυστηριακή ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μέλη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἄν κάποιος εἶναι ὁλοκληρωτικά παραδομένος στόν Χριστό καί στό ἅγιο θέλημά Του τότε αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινά ἐπιτυχημένος. Παράξενη ἵσως θά ἀκουγόταν ἡ λογική αὐτή σέ ἕνα ἄνθρωπο πού ζοῦσε τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τότε (ὅπως δυστυχῶς σέ πολλές περιπτώσεις καί σήμερα) ἡ ἐπιτυχία ἐθεωρεῖτο μία συνισταμένη κοινωνικῶν παραγόντων, τῆς καταγωγῆς, τῆς δύναμης καί τοῦ πλούτου. Γιά τό λόγο αὐτό ἐπικρατοῦσε ἡ ἀδικία ἀφοῦ οὔτε κἄν κοινωνική πρόνοια ὑπῆρχε στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. Οἱ κάθε λογῆς ἀναξιοπαθοῦντες, οἱ χῆρες καί οἱ εὐπαθεῖς ὁμάδες ἦταν κατά κάποιο τρόπο καταδικασμένοι ἐφόσον δεν ὑπῆρχε καμία κοινωνική μέριμνα γιά αὐτούς. Καί ἄς τό δοῦν αὐτό οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ, καθώς πρῶτοι οἱ Χριστιανοί ἀνέπτυξαν τήν ἔννοια τῆς κοινωνικῆς πρόνοιας ἤδη ἀπό τήν περίοδο τῶν διωγμῶν ὅπου φρόντιζαν μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους πολλές φορές ἀνθρώπους μέ λοιμικές ἀσθένειες καί μάλιστα πολλές φορές καί οἱ ἴδιοι κατέληγαν νά νοσήσουν καί ἐν τέλει νά πεθάνουν. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἐκκλησιαστικός ἱστορικός Εὑσέβιος Καισαρείας σχετικά μέ ἕνα φοβερό λοιμό πού εἶχε ξεσπάσει: «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς μας, ἀπό ὑπερβολική ἀγάπη καί φιλαδελφία, χωρίς νά ὑπολογίζουν τόν ἑαυτό τους.... ἐπισκέπτονταν ἄφοβα τούς ἀσθενεῖς, τούς περιποιοῦνταν μέ ἀφοσίωση.... καί πέθαιναν μαζί τους μέ μεγάλη χαρά γιατί κολλοῦσαν τήν ἀσθένεια ἀπό τούς ἄλλους .... παίρνοντας θεληματικά ἐπάνω τους, τούς πόνους τῶν ἄλλων... Στούς εἰδωλολάτρες ὅμως συνέβαινε τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Μόλις κάποιος ἄρχιζε νά ἀρρωσταίνει τόν ἔδιωχναν καί τόν ἀπέφευγαν ἀκόμη καί τά πιο ἀγαπημένα τους πρόσωπα. Τούς πετοῦσαν μισοπεθαμένους στούς δρόμους...» (PG 20, 88). Οἱ Ἐθνικοί μάλιστα βλέποντας τη στάση αὐτή τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποδέχονταν ὡς πλησίον τόν κάθε ἄνθρωπο ἀδιακρίτως, συγκινοῦνταν καί σίγουρα ἔπαιξε καθοριστικό ρόλο στήν περεταίρω διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ στόν εἰδωλολατρικό κόσμο.
Δυστυχῶς πολλές φορές κι ἐμεῖς ὡς Χριστιανοί ἐπιλέγουμε νά τρέφουμε βεβαιότητες γιά τούς ἑαυτούς μας. Ἔτσι γινόμαστε σκληρόκαρδοι ἐνώπιον Θεοῦ ἀλλά καί ἀνθρώπων. Ζῶντας σέ μία κατά πλειοψηφία τουλάχιστόν Ὀρθόδοξη χῶρα ὅπου ὅλα θεωροῦνται δεδομένα, ἔχουμε ἀναπτύξει ἕνα αἴσθημα ἐξασφάλισης καί ἴσως ἕνα σύμπλεγμα ἀνωτερότητας σέ σχέση μέ ἄλλα ἔθνη καί λαούς. Πόσες φορές προβάλλουμε τήν Ὀρθόδοξη ταυτότητά μας πιστεύοντας ἐνδόμυχα αὐτό πού θεωροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι γιά τόν ἑαυτό τους ὅτι δηλαδή εἴμαστε ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ὅμως ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι δέν ξεχωρίζει τούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ τό γεωγραφικό μῆκος ἤ τό πλάτος στό ὁποῖο γεννήθηκαν, τό ἔθνος ἤ τήν φυλή ἀπό τήν ὁποία προέρχονται, ἀλλά βλέπει κατευθείαν στά μύχια καί στά ἐνδότερα τῶν καρδιῶν τους κάτι τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος δεν μπορεῖ. Αὐτό τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος δεν δύναται νά γνωρίζει, τό γνωρίζει στήν ὁλότητά του ὁ Θεός.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ὁ Χριστιανός στήν καθημερινή του ζωή ὀφείλει νά μην ἐπαναπαύεται σέ καμμία βεβαιότητα. Ζοῦμε μέσα στό Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὅπου κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔχοντας ἀξιωθεῖ λοιπόν τέτοιας μεγάλης δωρεᾶς, ἄς μήν φανοῦμε ἀχάριστοί καί ἀγνώμονες. Νά μην νιώθουμε αἴσθημα ὑπεροχῆς ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἐπηρεαζόμενοι ἀπό τά διάφορα κοσμικά κριτήρια, ἀκόμη κι ἄν δέν εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ, διότι μπορεῖ νά γίνουν ἀνα πᾶσα στιγμή διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἀλλά καί διότι, ὅπως τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅσοι δέν γνώρισαν τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, θά κριθοῦν σύμφωνα με τό κατά πόσον εἶναι κοντά στόν νόμο καί τό θεῖο Του θέλημα (Βλ. Ρωμ. β΄14). Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά ὅσους ἄν καί βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουν ἐπιλέξει νά ζοῦν σάν νά μην εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἔχοντας ὑπ ὄψιν ὅτι κι ὁ Ληστής τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς του ἔκλεψε μέ τήν μετάνοιά του τόν Παράδεισο, ὅπως λέει χαριτολογώντας ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε δικαίωμα νά κρίνουμε κανένα, καθώς ἡ κρίση ἀνήκει στόν Χριστό, τόν μόνο κατά ἀπόλυτη ἔννοια Δίκαιο Κριτή. Ἐμεῖς ἔχουμε χρέος νά ἀγωνιζόμαστε τόν καλό ἀγῶνα γιά νά ἐπιτύχουμε τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, προσέχοντας παράλληλα ἡ ζωή μας νά γίνεται παράδειγμα πρός μίμησιν, ὡς μία διαρκής ἱεραποστολή. Μία πρόσκληση πρός τούς ἐντός, ἀλλά καί τούς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας νά ἀπολαύσουν καί αὐτοί τῶν δωρεῶν πού παρέχει ὁ Χριστός σέ ὅσους Τόν ἀγαποῦν καί Τόν ἐμπιστεύονται.
Ἄς θυμηθοῦμε μόνο ὅτι, ὅπως προαναφέραμε οἱ Χριστιανοί κατά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν ἔγιναν ἡ αἰτία μέ τη βιοτή τους ὥστε νά ἀλλάξει ὁ παγκόσμιος θρησκευτικός χάρτης. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἄν ἀφυπνισθοῦμε πνευματικά θά θέσουμε ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ζωῆς μας τη σχέση μας μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Καί τότε νά εἶμαστε βέβαιοι ὅτι τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ, θά μᾶς καταστήσει συγκληρονόμους Χριστοῦ στήν Βασιλεία Του. Ἀμήν!
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἀκολουθώντας την προτροπήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπό τήν Πρός
Ἑβραίους ἐπιστολή (ιγ΄7): «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν
ὑμῖν τῶν λόγον τοῦ Θεοῦ» δηλ. «Νά θυμᾶστε πάντοτε τούς πνευματικούς σας ἡγέτες
καί προεστούς, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ», καλούμαστε ὅλοι μέ τήν
εὐκαιρία τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ.
Εὐσεβίου, στις 22 Ιουνίου, κατά τήν ὁποίαν τελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου
ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων, νά ἐκφράσουμε την τιμή καί τήν
ἀγάπη μας πρός τόν σεπτόν Ποιμενάρχη μας, ὁ ὁποῖος ἐδῶ καί 31 συναπτά ἔτη
ἀναλώνεται εἰς τὴν ποιμαντικήν διακονίαν τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τῶν ἀκριτικῶν μας
Νησιῶν, τῆς Σάμου, τῆς Ἰκαρίας καί τῶν Φούρνων, καθώς τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ
Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός διά τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καί κυρίως να
προσευχηθοῦμε γιά νά Τόν διαφυλάττει ὁ Κύριος καί νά τόν χαρίζει σ' ἐμᾶς σῷον,
ἔντιμον, ὑγιᾷ, μακροημερεύοντα καί ὀρθοτομοῦντα τον λόγον τῆς ἀληθείας Του.
Το Πρόγραμμα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν ἔχει ὡς ἐξῆς:
Τήν Κυριακήν 21η Ἰουνίου 2026 καί ὥρα 19.00΄-21.00΄ θα τελεσθῇ, Μέγας
Πολυαρχιερατικός Ἑσπερινός εἰς τὸ ἱερόν Παρεκκλήσιον τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου
Ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, εἰς τό Παλαιό Καρλόβασι.
Τήν Δευτέραν 22αν Ἰουνίου 2026 καί ὥρα 07.00΄-10.30΄ θα τελεσθῇ
Πανηγυρικός Ὄρθρος καί ἐν συνεχεία ή Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία εἰς τὸν
Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου Σάμου.
Μετά το πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ ἑορταζόμενος Ποιμενάρχης μας θά
δεχθεῖ τίς εὐχές τοῦ ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ μας, τῶν Ἀρχῶν καί τῶν
Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων καί Ἐπιτροπῶν, εἰς τὸ ἰδιαίτερον γραφεῖον Του, εἰς τό
Μητροπολιτικόν Μέγαρον, εἰς τήν ὁδόν 28ης Ὀκτωβρίου 4, το πρωϊ 11.00΄-13.00΄
καί τό ἀπόγευμα 17.30′-20.30΄.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν ὀνομαστηρίων
τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ.κ. Ἱερωνύμου, ὁ
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Εὐσέβιος μετέβη τὴν Κυριακὴ 14 Ἰουνίου 2026
στὸ Αἴγιο, προκειμένου νὰ συμμετάσχει στὶς ἑόρτιες ἐκδηλώσεις πρὸς τιμὴν τοῦ
ἑορτάζοντος Ἱεράρχου.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς συμμετεῖχε στὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινό,
συγχοροστατῶν μετά πλειάδος Ἀρχιερέων, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό
Φανερωμένης Αἰγίου, οἱ ὁποῖοι προσῆλθαν γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν ἐορτάζοντα
Ποιμενάρχη.
Τὴ Δευτέρα 15 Ἰουνίου 2026, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό
Ναό Φανερωμένης Αἰγίου, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Εὐσέβιος χοροστάτησε κατὰ τὴν
ἀκολουθία τοῦ πανηγυρικοῦ Ὄρθρου καὶ ἐν συνεχείᾳ συμμετεῖχε στὸ
πολυαρχιερατικὸ συλλείτουργο προεξάρχοντος τοῦ ἑορτάζοντος Μητροπολίτου.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ὁ σεπτὸς μας Ποιμενάρχης κ.κ. Εὐσέβιος
μετέβη στὰ Οἰνόφυτα Βοιωτίας, ὅπου παρέστη στὰ ἐγκαίνια τοῦ «Ἱστορικοῦ Ἀρχείου
Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄», καί ὑπέβαλε τὶς ὑϊικές εὐχές του πρὸς τὸν
Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο ἐπὶ τῇ ὀνομαστικῇ του ἑορτῇ.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Ἡ Ἱεραποστολή τῆς ζωῆς μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἕνα ἀπό τά στοιχεῖα, τό ὁποῖο καί ἀποδεικνύει πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής μας καί ταυτόχρονα διαφοροποιεῖ τήν Ἐκκλησία Του ἀπό τίς διάφορες θρησκεῖες εἶναι οἱ προφητεῖες γιά Ἐκεῖνον.
Διότι, ἄν πρέπει στά πλαίσια τῆς Ἀπολογητικῆς νά συγκρίνουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό μέ τούς ἀρχηγούς τῶν θρησκειῶν, τότε ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος τόν Ὁποῖον προσδοκοῦσαν τά ἔθνη νά ἔλθει. Εἶναι ὁ μόνος γιά τόν Ὁποῖον μίλησαν οἱ Προφῆτες καί προφήτευσαν μέχρι λεπτομερείας τήν Ἐνανθρώπηση καί τά συμβάντα τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Του.
Ὁ Χριστός πάλι, ὄχι μόνον προφητεύθηκε, ἀλλά ἐκπλήρωσε μέχρι λεπτομερείας ὅλες τίς Προφητεῖες. Οἱ ἀρχηγοί τῶν διαφόρων θρησκειῶν, οὔτε προφητεύθηκαν, οὔτε τούς περίμενε κανείς, οὔτε ἐκπλήρωσαν κάποια προφητεία μέ τό πέρασμά τους πάνω στή γῆ καί τό πιό σημαντικό δέν ἀναστήθηκαν, ἀλλά ἀκόμη κείτονται στούς τάφους τους νεκροί, ἀναμέοντας τό σάλπισμα τῆς Δετέρας Παρουσίας! Ὁ Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ὡς ὁ μόνος ἀληθινός Θεός και ἔχει τήν ἐξουσία πάνω στή ζωή καί τόν θάνατο καί θά ἔλθει μέ δόξα «κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς», ὅπως ὁμολογοῦμε στό σύμβολο τῆς πίστεως!
Τό ἐντυπωσιακό ὅμως εἶναι ὅτι οἱ Προφῆτες προφήτευσαν ἀκόμη καί γιά τά πρόσωπα, τά ὁποῖα περιέβαλαν τόν Κύριο. Ὁμίλησαν γιά τήν Παναγία Μητέρα Του, τόν Τίμιο Πρόδρομο, τούς ἁγίους Ἀποστόλους, ἀκόμη καί τούς Μάρτυρες τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
Ἀκούοντας σήμερα τόν Κύριο νά καλεῖ τούς πρώτους Μαθητές κοντά του, δηλαδή τόν πρωτόκλητο Ἀνδρέα, τόν ἀδελφό του τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, λέγοντας: «Ἐλάτε μαζί μου καί θά σᾶς μετατρέψω ἀπό ἁλιεῖς ψαριῶν σέ ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἐκπληρώνεται μιά ἀκόμη προφητεία. Ὁ προφήτης Ἱερεμίας 600 χρόνια πρίν εἶχε προφητεύσει τήν κλήση τῶν Μαθητῶν στό ἀποστολικό ἀξίωμα μέ τό ἴδιο περιεχόμενο: «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω, λέγει Κύριος, πολλούς ἁλιεῖς πρός αὐτούς, οἱ ὁποῖοι καί θά τούς ἁλιεύσουν» (βλ. Ἱερεμ. ΙΣΤ΄ 16). Ἐνδεχομένως νά εἶχαν ὑπ’ ὄψιν τους καί ἴσως πρός στιγμήν, συνειρμικῶς νά θυμήθηκαν τήν προφητική ἐξαγγελία τοῦ Προφήτη Ἱερεμία, ἀλλά ἐκείνη τήν στιγμή δέν μποροῦσαν σίγουρα νά κατανοήσουν, ὅλα ὅσα ἔμελλε νά βιώσουν ὡς πνευματικοί ψαράδες τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ψαράς, τό δίχτυ καί τό πλοῖο εἶναι ἔννοιες, συνδεδεμένες ἐξ ἀρχῆς μέ τήν Ἐκκλησία καί μάλιστα ἀπό τόν ἴδιο τον Κύριο. Οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ μετ’ αὐτούς διάδοχοι, ὁ ἱερός Κλῆρος δηλαδή, εἶναι οἱ ψαράδες καί ἡ ἱεραποστολική δραστηριότητα, πού ἀναπτύσσεται στόν κόσμο, εἶναι τό δίχτυ, πού συλλέγει τούς ἀνθρώπους. Καί ὅπως ἕνα δίχτυ μαζεύει πολλά καί μετά ἀπό διαλογή ἐπιλέγονται τά καλά, κατά τόν ἴδιο τρόπο, στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου θά ἐπιλεγοῦν τά μέλη τῆς Βασιλείας Του. (βλ. Ματθ. ιγ΄47-50)
Ὁ δικός μας ἀγῶνας λοιπόν ἔγκειται στήν προσπάθεια νά συγκαταλεχθοῦμε μεταξύ τῶν ἐκλεκτῶν καί νά πολιτογραφηθοῦμε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, πειθαρχώντας στήν πρόσκληση, τήν ὁποία μᾶς ἀπευθύνει ὁ Χριστός μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως τότε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Αὐτή εἶναι ἡ δική μας ἀποστολή, ἡ ἱεραποστολή τῆς ζωῆς μας γιά τή σωτηρία μας. Μία ἱεραποστολή, στά βήματα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί πρός μίμηση τοῦ ἔργου τους.
Πέρα ἀπό τήν ἱεραποστολική δραστηριότητα, πού διεξάγει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας στίς χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ἤ τῆς Ἀσίας μέ σκοπό νά γνωρίσουν τόν Χριστό, ἔχουμε σήμερα μεγάλη ἀνάγκη, στήν ἄλλοτε εὐσεβῆ Πατρίδα μας, ἀπό κατήχηση καί ἐπανευαγγελισμό τῶν «πιστῶν». Αὐτό βεβαίως ἀφορᾶ πρωτίστως στούς Κληρικούς, ὡς ποιμένες, ἀλλά ἐναπόκειται σέ ὅλους μας μιά ἀναγκαία ἱεραποστολή, ἡ ὁποία δέν θά εἶναι τίποτε ἄλλο ἀρχικῶς, παρά ἡ προσπάθεια νά ζοῦμε, ὅπως θέλει ὁ Θεός.
Δυστυχῶς στά θέματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς, παρατηρεῖται τελευταῖα ἔντονη ἀπαξίωση καί ἀδιαφορία. Μέ τά ὅσα βιώνουμε ὡς πρόσωπα, ὡς οἰκογένεια, ὡς κοινωνία καί ὡς Ἔθνος θά ἔπρεπε νά ἔχουμε ἐγκολπωθεῖ μέ ἰδιαίτερη ἐνάργεια τήν ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, στερεώνοντας τίς ἐλπίδες μας στόν Χριστό. Μέσα σέ αὐτήν τήν ἀκαταστασία, πού βιώνουμε σέ ὅλα σχεδόν τά ἐπίπεδα τῆς ζωῆς μας, ὀφείλαμε νά προσευχόμαστε περισσότερο, νά νηστεύουμε καλύτερα, νά διαβάζουμε μέ πόθο τό ἅγιο Εὐαγγέλιο, νά ἐξομολογούμαστε εἰλικρινέστερα, νά ἐκκλησιαζώμαστε καί νά κοινωνοῦμε τακτικώτερα.
Διαπλέοντας τήν τρικυμιώδη θάλασσα τοῦ κόσμου οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, φαίνεται σάν νά ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό τόν ἀληθινό Θεό μας, ἀφήνοντας τήν ἔκβαση τῆς ζωῆς καί τῆς ἱστορίας μας στά χέρια τῶν ἀνθρώπων κι ἄς μήν σταματᾶ ἡ Ἐκκλησία νά μᾶς προτρέπει παρακλητικά «...καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Τό χειρότερο ὅμως εἶναι πώς αφήσαμε τήν πίστη μας νά ἀδυνατίσει, συντηρώντας στήν καρδιά μας ὄχι τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἀγνοοῦμε στό μεγαλύτερο μέρος του, ἀλλά τίς ἀμφιβολίες καί τίς ἀμφισβητήσεις τοῦ κόσμου.
Υἱοθετοῦμε εὔκολα τίς κατηγορίες καί τη συκοφαντική δυσφήμιση ἀπό μέρους τοῦ κόσμου καί μάλιστα χωρίς νά ἔχουμε νά ποῦμε τίποτε γιά νά ὑπερασπισθοῦμε τήν τιμή τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀνήκουμε ἤ νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό. Ἄς σκεφθοῦμε ὅμως μήπως πέρασε ἡ ἐποχή τῶν Πατέρων κι ἡ ἐποχή τῶν Μαρτύρων καί ἴσως ἔφθασε ἡ ἐποχή τῶν Ὁμολογητῶν. Διότι ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, ἠχεῖ ἐντονώτερα στά αὐτιά μας ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «Ὅμως ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἔλθει (στήν Δευτέρα Παρουσία Του) ἄραγε θά βρεῖ τήν πίστη πάνω στή γῆ;» (Λουκ. ιη΄ 8)
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἄς μήν ξεχάσουμε τήν προσωπική ἱεραποστολική μας δραστηριότητα.
Ἄς ξαναβροῦμε τόν πόθο μας για τόν Χριστό κι ἄς τό δείχνουμε μέ λόγια καί μέ ἔργα.
Μέ τήν καθημερινή προσευχή, τήν τήρηση τῆς νηστείας, ὑλικῆς καί πνευματικῆς κατά τίς Τετάρτες, τίς Παρασκευές, τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή καί τίς ἄλλες διατεταγμένες νηστεῖες, ὅπως αὐτή τήν περίοδο, πού νηστεύουμε πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐπίσης μέ τόν ἐκκλησιασμό, τήν ἐξομολόγηση καί τή συμμετοχή μας στή θεία Κοινωνία, κατά τίς Κυριακές καί τίς Ἑορτές. Μέ τόν τρόπο αὐτό κι ἐμεῖς πορευόμαστε στή ὁδό τῆς σωτηρίας μας, ἀλλά καί ἄλλους βοηθοῦμε. Ἔτσι φανερώνουμε καί ὑπερασπιζόμαστε τήν ἁλιεία πρῶτα τοῦ ἑαυτοῦ μας καί μετά καί τῶν ἄλλων ἀνθρώπων στά πνευματικά δίχτυα τῆς Ἐκκλησίας.
Μέ τήν καθημερινή μας ζωή δίνουμε ἐξετάσεις, οἱ ὁποῖες ἀκριβῶς ἀφοροῦν σέ αὐτή τήν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ. Ἐξετάσεις, πού μορφώνουν τό ἦθος, πού προάγει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, εἰς τρόπον ὥστε ἡ ζωή μας νά ἀποτελεῖ μιά εὔγλωττη μαρτυρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει στά «Πνευματικά γυμνάσματα» σχετικά: «Γνώριζε, ὅτι ὁ Θεός ἔβαλε κάθε Χριστιανό στόν κόσμο, γιά νά εἶναι δάσκαλος τῶν ἀπίστων καί ἀσεβῶν καί γιά νά τούς ἐπιστρέψη μέ τόν λόγο του μέ τήν καλή του ζωή στήν εὐσέβεια καί τήν πίστι. Γι΄ αὐτό καί ὁ Θεός θά ζητήση λόγο ἀπό κάθε χριστιανό ὄχι μόνο γιά τήν δική του ὠφέλεια καί σωτηρία, ἀλλά ἀκόμη καί γιά τήν σωτηρία τῶν ἄλλων. Ἀκριβῶς ὅπως τό λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ὁ Θεός θέλει, ὁ Χριστιανός νά εἶναι διδάσκαλος, προζύμι, ἁλάτι καί φῶς. Τί εἶναι τό φῶς; Βίος καθαρός, πού δέν ἔχει τίποτε τό σκοτεινό. Τό φῶς ἤ τό ἀλάτι καί τό προζύμι δέν εἶναι ὠφέλιμα γιά τόν ἑαυτό τους, ἀλλά σέ ἄλλους δείχνουν τήν ὠφέλειά τους ἔτσι δέν θά μᾶς ζητηθῆ μόνον ἡ δική μας ὠφέλεια, ἀλλά καί ἡ ὠφέλεια τῶν ἄλλων.» (Ὁμιλία ΝΒ΄ εἰς τό κατά Ἰωάννην)
Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ στή σωτηρία μέσα ἀπό τήν ἀνάθεση μιᾶς ἱεραποστολῆς, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ὡς προσωπική ὑπόθεση, ἀλλά ἀφορᾶ σέ ὅλους. Εὐχή καί προσευχή μας νά μποροῦμε καθημερινῶς νά ἀναγνωρίζουμε τό ἄγνωστο θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί ἀκολουθώντας τόν δρόμο Του νά ἐπιτελοῦμε τήν ἀποστολή μας, ἐργαζόμενοι γιά τή σωτηρία μας. Ἀμήν!
Εκτύπωση
Email
