ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ"

Ἐπειδή αὐτές τίς ἡμέρες καί πάλιν κυκλοφορήθηκε στά ἀκριτικά μας Νησιά ἡ μηνιαία «Χριστιανική Ἐφημερίδα» τῆς Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς «Χριστιανισμός», στά πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μας εὐθύνης ἐπιθυμοῦμε μέ πολλή ἀγάπη νά ἐπιστήσουμε τήν προσοχή σέ κάθε καλοπροαίρετο Ὀρθόδοξο Χριστιανό, καθώς οἱ Πεντηκοστιανοί, ὡς Προτεσταντική κίνηση, στηρίζονται μονομερῶς στήν Ἁγία Γραφή ἀπορρίπτοντας παράλληλα τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἐν γένει τη διδασκαλία τῶν Πατέρων. Ἐκτός τοῦ ὅτι δέν ἀποδέχονται ὅλα τά βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, παρά μόνο 66 ἀπό τά 76, πιστεύουν ὅτι το Ἅγιο Πνεῦμα φωτίζει τον κάθε πιστό ξεχωριστά να κατανοήσει την Ἁγία Γραφή, γεγονός τό ὁποῖο στην πράξη οδηγεῖ σε ὑποκειμενικές ἑρμηνείες, μέ ὅτι αὐτό συνεπάγεται.

Ἀπορρίπτουν ἐπίσης τήν τιμή πρός τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους καί δέν ἀναγνωρίζουν τίς πρεσβεῖες καί τη μεσιτεία τους. Παρερμηνεύοντας τό σχετικό χωρίο ἀπό τήν Α΄ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή κεφ. β΄ στίχ. 5 θεωροῦν ὡς μόνο μεσίτη καί πρεσβευτή τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὅμως εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός πού δέχεται τη μεσιτεία καί τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων.

Ἐπίσης δέν ἔχουν μυστηριακή ζωή, ἀποδεχόμενοι μόνο ἕνα εἶδος βαπτίσματος (συνήθως μέ μία κατάδυση στό νερό) καί αὐτό σέ μεγάλη ἡλικία καί ὡς ὁμολογία πίστεως πιο πολύ, παρά ὡς κάθαρση καί πνευματική ἀναγέννηση καί θεωροῦν ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει μόνο συμβολικό καί ὄχι πραγματικό χαρακτῆρα, ἀρνοῦνται δηλαδή τήν πραγματική μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή 11 Ὀκτωβρίου 2026 –- (Κολ. δ΄ 5-11, 14-18)

«Τό ἀνοιχτό Βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας»

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν Πρὸς Κολασσαεῖς Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου μᾶς μεταφέρει στὴν καρδιὰ τῆς καθημερινῆς πνευματικῆς μάχης, ποὺ καλεῖται νὰ δώσει κάθε πιστὸς μέσα στὴν κοινωνία.

Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, γράφοντας μέσα ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φυλακῆς μᾶς παραδίδει κανόνες πνευματικῆς συμπεριφορᾶς καὶ μᾶς δείχνει πῶς ἡ πίστη μεταμορφώνεται σὲ πράξη ζωῆς καί γι’ αὐτό ξεκινᾶ μὲ μιὰ προτροπή: «Ἐν σοφὶᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι». Ὡς «ἔξω» ἐννοοῦνται οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν γνωρίσει ἀκόμη τὸν Χριστὸ ἢ βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Χριστιανὸς δὲν ζεῖ ἀπομονωμένος. Ἡ παρουσία μας μέσα στὸν κόσμο πρέπει νὰ ἐμπνέει τούς ἄλλους, χωρὶς νὰ ἀφήνουμε καμμία εὐκαιρία νὰ πάει χαμένη. Κάθε λεπτὸ τῆς ζωῆς μας εἶναι μιὰ εὐκαιρία γιὰ πνευματικὴ καρποφορία, γιὰ μιὰ καλὴ πράξη, γιὰ μιὰ μαρτυρία Χριστοῦ σὲ ἕναν κόσμο, ποὺ ἀναζητεῖ τήν ἀλήθεια. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν στίχο, ὑπογραμμίζει τὴ σημασία ποὺ ἔχει ἡ δική μας συμπεριφορὰ γιὰ τὴν προσέλκυση τῶν ἀνθρώπων στόν Χριστό: «Ὅταν βλέπουν τὴ δική σου σεμνότητα, τὴ δική σου πραότητα καὶ τὴν ἀγάπη σου, τότε θαυμάζουν καὶ τὴν πίστη σου. Γίνε, λοιπόν, φῶς γιὰ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται στὸ σκοτάδι, ὥστε μέσα ἀπὸ τὴ δική σου ζωὴ νὰ δοξάζεται ὁ Θεός».(Ὁμιλία ΙΕ΄,Ὑπόμνημα εἰς τό Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιον PG 57)

Στὴ συνέχεια, ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει, ὅτι ὁ λόγος τοῦ πιστοῦ πρέπει νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ ἔχει οὐσία καὶ σοβαρότητα νὰ εἶναι εἰρηνικὸς καὶ γεμᾶτος κατανόηση καὶ νὰ λειτουργεῖ γιὰ αὐτὸν πού τὸν ἀκούει, ὅπως τὸ ἁλάτι, ποῦ νοστιμίζει τὸ φαγητὸ καὶ τὸ προστατεύει ἀπὸ τὴ σήψη.

Στὸ δεύτερο μέρος τοῦ ἀναγνώσματος, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει ὀνομαστικὰ τοὺς στενούς του συνεργάτες: τον Τυχικό, τὸν Ὀνήσιμο, τὸν Ἀρίσταρχο, τὸν Μᾶρκο, τὸν Ἰοῦστο. Μέσα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὀνομαστικοὺς χαιρετισμοὺς ἀναδεικνύεται ἡ ἀξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας καὶ τῆς κοινῆς διακονίας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν ἐνεργεῖ ἀπομονωμένος. Ἀναγνωρίζει, τιμᾶ, προβάλλει καὶ εὔχεται γιὰ τοὺς συνεργάτες του. Αὐτὴ ἡ πράξη τοῦ Παύλου ἀποτελεῖ τὸ διαχρονικὸ ὑπόδειγμα γιὰ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία καὶ βρίσκει τὴν ἀπόλυτη ἔκφρασή της στὴν Ἀκολουθία τῆς Προσκομιδῆς. Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Θείας Λειτουργίας, στὴν Ἁγία Πρόθεση, ὁ Λειτουργός ἔχει τὴν ἱερὴ ὑποχρέωση νὰ ἐξάγει μερίδες ἀπὸ τὸ πρόσφορο, μνημονεύοντας ὀνομαστικὰ ὅλους ἐκείνους τοὺς «συνεργοὺς» ποὺ κοπιάζουν κοντά του: τοὺς ἄλλους Ἱερεῖς ἤ Διακόνους, τούς ἐπιτρόπους, τοὺς ἱεροψάλτες, τοὺς κατηχητές, τοὺς διακονητές καί τούς καθ’οἱονδήποτε τρόπο συντελοῦντες στήν εὐόδωση τοῦ ἱεροῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου. Καθώς αὐτὲς οἱ μερίδες τοποθετοῦνται πάνω στὸ Ἅγιο Δισκάριο, μπροστά ἀπὸ τὸν Ἀμνό, δηλαδὴ μποστά ἀπό τὸν ἴδιο τόν Χριστό, θυμόμαστε τόν Ἅγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, νά λέει σχετικά, ὅτι: «Μέσα ἀπὸ τὶς μερίδες τῆς Προσκομιδῆς, ὁ πιστὸς εἶναι παρὼν καὶ ἑνώνεται μυστικὰ μὲ τὸν Θεό».(Ἑρμηνεία περί τοῦ θείου Ναοῦ, PG 155, 284-289).Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος συμπληρώνει τὴν ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἑνότητας γράφοντας: «Σπουδάζετε νὰ εἶστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Ἐπίσκοπο, τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς διακόνους... Νὰ εὔχεστε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον, ὥστε ἡ διακονία σας νὰ εἶναι καρποφόρος, διότι ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας στηρίζει τοὺς ἐργάτες της».(Πρός Τραλλιανούς, PG 5,681-684)

Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴ λειτουργικὴ σύναξη, ἡ Ἐκκλησία παύει νὰ εἶναι ἕνας ἁπλὸς θεσμός. Μεταμορφώνεται, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, σὲ ἕνα σῶμα ὅπου «ὁ ἕνας ἔχει ἀνάγκη τὸν ἄλλον καὶ δὲν βαδίζουμε μόνοι μας πρὸς τὴ σωτηρία, ἀλλὰ κρατώντας ὁ ἕνας τὸ χέρι τοῦ ἄλλου»(Λόγος ΙΔ΄ (14ος): Πρός τούς πτωχούς καἰ περί φιλοπτωχίας,PG 35, 857-910).

Καθὼς ὁλοκληρώνει τὴν ἐπιστολή του, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει ἕναν στίχο ποὺ συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τόν σήμερα ἑορταζόμενο εὐαγγελιστή Λουκᾶ: «ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός», λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἀκούσαμε τὸ συγκεκριμένο  ἀπόσπασμα.

Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς, γιατρὸς καὶ ζωγράφος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἐνσάρκωσε τέλεια ὅλες τὶς προτροπὲς τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος. Περπάτησε ἐν σοφίᾳ, θέτοντας τὴν κοσμική του μόρφωση καὶ τὴν ἰατρική του ἐπιστήμη στὴν ὑπηρεσία τοῦ Εὐαγγελίου. Ὑπῆρξε γιατρὸς τῶν σωμάτων ἀλλὰ διακρίθηκε ὡς ἰατρός τῶν ψυχῶν, συνοδεύοντας τὸν Παῦλο στὶς δύσκολες περιοδεῖες του καὶ μένοντας πιστὸς δίπλα του μέχρι τὸ τέλος, ὡς πιστὸς συνοδοιπόρος γι’ αὐτό καί τὸν ἀποκαλεῖ «ἀγαπητὸ» καὶ τὸν μνημονεύει πάντα μὲ εὐγνωμοσύνη. Ὡς συγγραφέας τοῦ τρίτου Εὐαγγελίου καὶ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ὁ λόγος του ἦταν κατ’ ἐξοχὴν «ἐν χάριτι». Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ γιὰ ἐκεῖνον: «Ὁ Λουκᾶς κατέχει τη χάρη τῆς εὐγένειας καὶ τῆς γλυκύτητας τοῦ λόγου, διότι ὡς γιατρὸς ἤξερε πῶς νὰ θεραπεύει τὶς πληγωμένες καρδιὲς μέσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Χριστοῦ» (Περι ἐπιφανῶν ἀνδρῶν, PL 23, 619-622).

Εἶναι τόσα πολλά αὐτά πού πρέπει νά ποῦμε γιά τόν εὐαγγελιστή Λουκᾶ, ἀλλά ὁ χρόνος μας δέν ἐπαρκεῖ. Γι’ αὐτό θά σταθοῦμε σέ μία λεπτομέρεια, πού οἱ περισσότεροι ἴσως ἀγνοοῦν, ἀλλά ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά τήν πνευματική ζωή καί τη σωτηρία μας. Μελετώντας τὸ θεόπνευστο βιβλίο του, τὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων», θὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ Λουκᾶς δὲν ἔχει βάλει ἐπίλογο, ὅπως γιά παράδειγμα στό Εὐαγγέλιό του κι ὅπως βλέπουμε καί στά ἅλλα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης νά ὑπάρχει ἐπίλογος καί νά ἐπισφραγίζται καί μέ τό «Ἀμήν». Ἡ συγγραφή σταματᾶ ἀπότομα, μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ κηρύττει στὴ Ρώμη. Κι αὐτὸ βέβαια δὲν ἔγινε ἀπὸ ἀμέλεια, οὔτε χάθηκε κάπου ὁ Ἐπίλογος. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἄφησε τὸ βιβλίο «ἀνοιχτό», διότι ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας δὲν σταμάτησαν στὸν 1ο αἰώνα, ἀλλὰ συνεχίζονται στὸ διηνεκές καί μέχρις ὅτου θέλημα Κυρίου ἐστί. Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων δὲν ἀποτελοῦν ἕνα μουσειακὸ κείμενο, ἀλλὰ μιὰ ζωντανὴ πραγματικότητα ποὺ γράφεται καθημερινὰ μέσα στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς Ὁσίους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς δικές μας πράξεις. Κάθε πιστός, μέσα ἀπὸ τὴ μυστηριακὴ ζωή, τὸν «ἅλατι ἠρτυμένον» λόγο του καὶ τὴν καθημερινή του χριστιανικὴ μαρτυρία, συνδιαμορφώνει αὐτὴ τὴν ἱερὴ ἱστορία. Παράλληλα, ἡ δύναμη τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως μᾶς δίνει τὴν μοναδική δυνατότητα νὰ διαγράφουμε τὰ λάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες μας, διορθώνοντας τὴν προσωπική μας σελίδα στὸ αἰώνιο βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ συγγραφὴ θὰ συνεχίζεται ἀδιαλείπτως μέχρι τὴ Δευτέρα Παρουσία, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὡς Κυρίαρχος τῆς Ἱστορίας, θὰ θέσει τὸν ὁριστικό ἐπίλογο μὲ τὸ δικό Του «Ἀμήν».

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὅλα ὅσα μέχρι τώρα ἀκούσαμε μᾶς καλοῦν σὲ μιὰ βαθιὰ πνευματικὴ ἀφύπνιση. Ἂς γίνει ἡ καθημερινότητά μας μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία Χριστοῦ, μιὰ χρυσῆ σελίδα στὸ ἀνοιχτὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ καὶ Εὐαγγελιστῆ, νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ βρεθοῦμε στὰ δεξιὰ τοῦ Κυρίου ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ἀμήν!

Ἔναρξη τοῦ Ἱεραποστολικοῦ ἔργου στὴν Ἱερὰ Μητρόπολή μας

Μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση, ἡ ἀκριτικὴ Ἱερὰ Μητρόπολή μας ξεκίνησε καὶ ἐφέτος τὶς κατηχητικὲς συνάξεις καὶ τὶς ἱεραποστολικὲς δράσεις, μὲ σκοπὸ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ τὴν οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν κάθε ἡλικίας.

Τὴν Κυριακή, 11 Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος χοροστάτησε στὸν Ὄρθρο, τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Ὄρμου Καρλοβάσου. Στὴ συνέχεια, τέλεσε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν κατηχητικῶν συνάξεων τῆς ἐνορίας, μὲ τὴ συμμετοχὴ πλήθους πιστῶν καὶ, ἰδιαιτέρως, πολλῶν παιδιῶν ὅλων τῶν ἡλικιῶν, νέων καὶ φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν στὶς κατηχητικὲς συνάξεις-συντροφιὲς τῆς ἐνορίας.

Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας, ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας τέλεσε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ κύκλου μελέτης Ἁγίας Γραφῆς. Ἀντίστοιχα, τὴ Δευτέρα, 12 Ὀκτωβρίου 2026, τέλεσε τὸν Ἁγιασμὸ στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας στήν πόλη τοῦ Καρλοβάσου, γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ κύκλου μελέτης Ἁγίας Γραφῆς τῆς περιοχῆς.

Οἱ δύο κύκλοι μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, στὴν πόλη τῆς Σάμου καὶ στὸ Καρλόβασι, θὰ ἔχουν φέτος ὡς θέμα τὴν «Ὀρθόδοξη Κατήχηση», μὲ σκοπὸ τὴ βαθύτερη γνωριμία μὲ τὴν πίστη, τὴ διδασκαλία καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὑπεύθυνος τῶν δύο κύκλων θὰ εἶναι ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Σωτήριος Κοσμόπουλος.

Ἀνάλογοι Ἁγιασμοὶ τελέστηκαν καὶ σέ Ἐνορίες τῶν τριῶν νησιῶν τῆς ἀκριτικῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, σηματοδοτώντας τὴν ἔναρξη τῶν κατηχητικῶν συνάξεων καὶ τῶν λοιπῶν πνευματικῶν δράσεων γιὰ παιδιά, νέους καὶ ἐνήλικες.

Εὐχὴ καὶ προσευχὴ ὅλων, ὁ Κύριος νὰ εὐλογήσει τὴ νέα ἱεραποστολικὴ χρονιά, ὥστε νά καρποφορεῖ καί νά αὐξάνει ὁ σπόρος τοῦ θείου λόγου στίς καρδιές ὅλων.

Καλή Σπορά!