Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πρός

τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Κατά τήν Γ΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει στό κέντρο τῆς λατρευτικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό. Τόν θέτει πρός προσκύνηση στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς σημεῖο ἐνισχύσεως καί πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὄχι σάν σύμβολο ἧττας καί πόνου, ἀλλά ὡς σημεῖο νίκης, ἐλπίδας καί ζωῆς. Ὁ Σταυρός ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ δρόμος τῆς θυσίας δέν ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια, ἀλλά στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί ὅτι μέσα ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, γεννιέται ἡ ἀληθινή χαρά.

Στό φῶς αὐτό ἀποκαλύπτεται τό μέτρο τῆς ἀγάπης, τῆς προσφορᾶς καί τῆς εὐθύνης. Ἐκεῖ ἐντάσσονται καί οἱ ἱερατικές κλήσεις, ὡς ἐλεύθερη καί συνειδητή ἀπάντηση στό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη φιλοδοξία, οὔτε προσωπική καταξίωση, ἀλλά χάρισμα καί διακονία σταυρική, προσφορά ζωῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο.

Ὁ νέος πού αἰσθάνεται μέσα του αὐτήν τήν κλήση καλεῖται νά βαδίσει τόν δρόμο τῆς εὐθύνης μέ πίστη, ἐλευθερία καί ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία μας, μιλᾶ μέ ἐμπιστοσύνη καί πατρική στοργή στούς νέους ἀνθρώπους πού ἀναζητοῦν νόημα ζωῆς, πού ἀγωνιοῦν γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας καί πού δέν συμβιβάζονται μέ μιά πορεία χωρίς προσανατολισμό. Σέ νέους πού ἀγαποῦν τόν Χριστό, σέβονται τήν παράδοση, νιώθουν βαθιά δεμένοι μέ τίς ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἐπιθυμοῦν νά προσφέρουν οὐσιαστικά στήν κοινωνία, μέσα σέ ἕνα κόσμο ἀβεβαιότητας καί πνευματικῆς κόπωσης.

Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ φυγή ἀπό τή ζωή, οὔτε ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κοινωνία. Ἀντιθέτως, εἶναι βαθιά καί ὑπεύθυνη συμμετοχή σέ αὐτήν. Ὁ ἱερέας ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ἀφουγκράζεται τίς ἀγωνίες τῶν νέων, στηρίζει τίς οἰκογένειες, παρηγορεῖ τόν πόνο, στέκεται δίπλα στόν ἄνθρωπο, στίς χαρές καί στίς δοκιμασίες του. Εἶναι λειτουργός τῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα λειτουργός τῆς κοινωνίας, γέφυρα πίστεως καί ζωῆς, παρουσίας καί ἐλπίδας.

Σέ μιά ἐποχή ὅπου πολλοί νέοι αἰσθάνονται ὅτι τό μέλλον εἶναι ἀβέβαιο καί ἡ προσφορά δύσκολη, ἡ Ἐκκλησία προτείνει ἕνα δρόμο ζωῆς μέ ποιότητα, βάθος καί ἐσωτερική πληρότητα. Ὁ νέος πού ἀκούει μέσα του τήν κλήση τῆς Ἱερωσύνης δέν ἀρνεῖται τή χαρά καί τήν εὐτυχία. Τίς βιώνει σέ βάθος, μέσα ἀπό τή σχέση μέ τόν Θεό καί τήν ἀνιδιοτελῆ προσφορά στόν ἄνθρωπο. Ἡ ἱερατική ζωή, ὅταν βιώνεται μέ ἐλευθερία καί ἀγάπη, χαρίζει πρῶτον εἰρήνη καρδιᾶς, δεύτερον χαρά οὐσιαστική καί τρίτον αἴσθηση σκοποῦ.

Ἀπευθυνόμαστε, λοιπόν, σήμερα στούς νέους, Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καί τούς προτείνουμε νά ἀκούσουν τή φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα τους πού τούς προσκαλεῖ νά πλησιάσουν τό Ἱερό Βῆμα, νά ἀνέβουν τά σκαλιά τῆς Ὡραίας Πύλης καί νά χειροτονηθοῦν Ἱερεῖς μέ φόβο καί ἀγάπη γιά νά ὑπηρετήσουν τόν ἑαυτό τους, τίς οἰκογένειές τους καί τήν κοινωνία μας μέ τήν προσευχή καί τήν τέλεση τῶν μυστηριακῶν πράξεων τῆς Ἐκκλησίας. Ὁμοίως, ἀπευθυνόμαστε τόσο στίς νέες γυναῖκες, ὅσο καί στίς συζύγους, νά μή δυσκολέψουν τούς συζύγους τους στήν ἀπόφαση αὐτή, ἀλλά νά τούς παρακινήσουν.

Μέσα σέ αὐτήν τήν πραγματικότητα, ἡ φωνή τοῦ Κυρίου ἀκούγεται πάντοτε ἐπίκαιρη καί δυνατή: «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι». Τά λόγια αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἁπλή διαπίστωση, ἀλλά πρόσκληση εὐθύνης πρός ὁλόκληρο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀπό νέους ἐργάτες, ἀπό νέους ἀνθρώπους μέ πίστη, ὑπακοή, ἦθος καί ἀγάπη, πού θά σταθοῦν μέ θυσιαστικό φρόνημα στόν στίβο τῆς ζωῆς καί θά διακονήσουν τόν ἄνθρωπο μέσα στίς προκλήσεις τῆς σύγχρονης κοινωνίας.

Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ κοινωνία δέν βρίσκονται σέ ἀντίθεση.

Ὁ Ἱερέας καλεῖται νά ὑπηρετεῖ καί τίς δύο μέ συνέπεια καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα. Νά σέβεται τήν παράδοση καί ταυτόχρονα νά συνομιλεῖ μέ τή σύγχρονη πραγματικότητα. Νά ἐμπνέει μέ τό παράδειγμά του, νά ἑνώνει καί νά καλλιεργεῖ τήν ἐλπίδα σέ ἕνα κόσμο πού διψᾶ γιά ἀλήθεια, σταθερότητα καί νόημα.

Ἀδελφοί μας,

Ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται γιά τούς νέους πού ἀναζητοῦν τόν δρόμο τους καί καλεῖ ὅσους ἀκοῦν μέσα στή συνείδησή τους τή φωνή τοῦ Χριστοῦ νά μή φοβηθοῦν. Νά Τόν ἐμπιστευθοῦν καί νά προσφέρουν τή ζωή τους ὡς δῶρο ἀγάπης στήν Ἐκκλησία καί στήν κοινωνία. Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά φωτίζει τόν δρόμο κάθε νέου ἀνθρώπου καί νά χαρίζει στήν Ἐκκλησία Του ἄξιους, χαρούμενους καί θεοφόρους λειτουργούς.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Κυρίῳ

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

καί τά Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Εκτύπωση Email

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2026)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * * 

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἔμπλεοι ἱερᾶς συγκινήσεως, εἰσερχόμεθα καί ἐφέτος, Θείᾳ εὐδοκίᾳ, εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τόν καιρόν τῆς νηστείας καί τῆς μετανοίας, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς προσευχῆς, τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καί τῆς φιλαδελφίας, μέ τά ὄμματα τῆς καρδίας ἐστραμμένα πρός τόν ζωηφόρον Σταυρόν τοῦ Κυρίου, τόν ὁδηγοῦντα πάντας ἡμᾶς πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό διανοῖγον τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων τάς πύλας τοῦ Παραδείσου.

Ἡ ἀρχομένη εὐλογημένη περίοδος εἶναι εὐκαιρία διά νά συνειδητοποιήσωμεν ἐκ νέου τήν ἀλήθειαν τῆς κατά Χριστόν ἀσκήσεως καί τήν ἄρρηκτον σύνδεσίν της μέ τήν εὐχαριστιακήν πραγμάτωσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί διαστάσεις της καταυγάζεται ἀπό τό φῶς καί τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως. Τό πνεῦμα τοῦ ἀσκητισμοῦ οὐδόλως ἀποτελεῖ παρείσακτον στοιχεῖον εἰς τόν Χριστιανισμόν, οὔτε εἶναι ἀποτέλεσμα ἐπιρροῆς ἐξωεκκλησιαστικῶν δυαλιστικῶν ἰδεολογημάτων. Ἄσκησις εἶναι μία ἄλλη λέξις διά τόν χαρακτηρισμόν τῆς χριστιανικῆς ὑπάρξεως, συνδέουσα αὐτήν μέ τήν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Θείαν πρόνοιαν, μέ τήν ἀνεξάντλητον πνευματικήν εὐφροσύνην τῆς ἀφιερωμένης εἰς τόν Χριστόν ζωῆς, μέ τήν αὐθυπέρβασιν καί τήν αὐτοπροσφοράν, τήν φιλάνθρωπον ἀγάπην, τόν σεβασμόν πρός τήν κτίσιν πᾶσαν. 

Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ὑπόθεσις αὐτοβούλων ἐπιλογῶν καί ὑποκειμενικῶν ἰδιαιτεροτήτων, ἀλλά ὑποταγή εἰς τόν κανόνα καί τήν «καθολικήν πεῖραν» τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ, ὡς ἔχει λεχθῆ, «ἐκκλησιαστικόν», ὄχι «ἀτομικόν», γεγονός. Ἡ ἐν Ἐκκλησίᾳ ζωή εἶναι ἀδιαίρετος. Μετάνοια, προσευχή, ταπεινοφροσύνη, συγχωρητικότης, νηστεία, ἔργα εὐποιΐας, εἶναι ἀλληλένδετα καί ἀλληλοπεριχωρούμενα. Δέν ὑπάρχει εἰς τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν ἄσκησις ὡς αὐτοσκοπός, ἡ ὁποία πάντοτε ὁδηγεῖ εἰς ὑπερεκτίμησιν τῆς ἀτομικῆς προσπαθείας καί τροφοδοτεῖ τάσεις αὐτοδικαιώσεως. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι ὁ κατάλληλος χρόνος διά τήν βίωσιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς τόπου καί τρόπου ἀποκαλύψεως τῶν δωρεῶν τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, πάντοτε ὡς πρόγευσις τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὡς τοῦ ἀκρογωνιαίου λίθου τῆς πίστεως ἡμῶν καί τοῦ ὁλοφώτου ὁρίζοντος τῆς «ἐν ἡμῖν ἐλπίδος». Θεοκινήτως ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ κατά τό Σάββατον τῆς Τυροφάγου τήν πανίερον μνήμην τῶν ἐν ἀσκήσει λαμψάντων Ἁγίων ἀνδρῶν καί γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἀρωγοί καί συνοδοιπόροι τῶν πιστῶν εἰς τόν δόλιχον τῆς ἀσκήσεως. Εἰς τό στάδιον τῶν πνευματικῶν ἀγωνισμάτων ἔχομεν εὐδοκοῦντα τόν ἐν Τριάδι Θεόν, σκέπην τήν Παναγίαν Θεομήτορα καί Μητέρα πάν-των ἡμῶν, καί πρεσβευτάς τούς Ἁγίους καί τούς μάρτυρας τῆς πίστεως. 

Ὁ ὑγιής χριστιανικός ἀσκητισμός εἶναι συμμετοχή τοῦ ὅλου ἀνθρώπου, ὡς πνευματικῆς, ψυχικῆς καί σωματικῆς ἑνότητος, εἰς τήν ἐν Χριστῷ ζωήν, ἄνευ ὑποτιμήσεως τῆς ὕλης καί τοῦ σώματος καί ἄνευ μανιχαϊζούσης συρρικνώσεως τῆς πνευματικότητος. Ὡς ἔχει γραφῆ, ἡ χριστιανική ἄσκησις εἶναι ἐν τέλει «ἀγώνας ὄχι κατά ἀλλά ὑπέρ τοῦ σώματος», συμφώνως καί πρός τό τοῦ Γεροντικοῦ: «Ἡμεῖς οὐκ ἐδιδάχθημεν σωματοκτόνοι, ἀλλά παθοκτόνοι».

Ἀτυχῶς καί ἀστόχως, ὁ χριστιανικός ἀσκητισμός ἐχαρακτηρίσθη ἀπό συγχρόνους διανοητάς ὡς ἄρνησις τῆς χαρᾶς τῆς ζωῆς καί ὡς περιστολή τῆς ἀνθρωπίνης δημιουργικότητος. Οὐδέν ἀναληθέστερον τούτου! Ἡ ἄσκησις, ὡς ἀπαλλαγή ἀπό τό ἔχειν καί τήν προσκόλλησιν εἰς τήν κατοχήν πραγμάτων καί, κατ᾿ ἐξοχήν, ὡς ἀπελευθέρωσις ἀπό τό ἐγώ, ἀπό τό «ζητεῖν τά ἑαυτοῦ», ἀπό τό «ἔχειν τοῦ εἶναι μας», εἶναι πηγή καί ἔκφρασις γνησίας ἐλευθερίας. Τί ἀληθέστερον ἀπό τήν ἔξοδον ἐκ τῆς εἱρκτῆς τοῦ «ἀτομικοῦ δικαιώματος» καί ἀπό τήν ἀνοικτοσύνην καί τήν ἀγάπην πρός τόν συνάνθρωπον, ἀπό τήν ἐσωτερικήν «καλήν ἀλλοίωσιν» καί τήν σταθερότητα εἰς τήν ἐφαρμογήν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Τί δημιουργικώτερον τῆς νηστείας, ὅταν αὐτή εἶναι ὁλιστική στάσις ζωῆς καί ἐκφράζῃ τό ἀσκητικόν καί εὐχαριστιακόν πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν εἶναι «κοινόν ἄθλημα» καί ὄχι ἀτομικόν ἀγώνισμα; Τί ὑπαρξιακῶς συγκλονιστικώτερον ἀπό τήν μετάνοιαν, τήν ἐσωτερικήν μεταστροφήν, ὡς ζωτικήν κατεύθυνσιν πρός τήν ἀλήθειαν, τήν ἐκ νέου ἀνακάλυψιν τῆς δυνάμεως τῆς Θείας Χάριτος, τοῦ βάθους τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί τῆς ἐλπίδος ζωῆς αἰωνίου; Εἶναι ἐντυπωσιακόν τό γεγονός ὅτι, ὅταν ἀντικατεστάθη ὁ πρωτοχριστιανικός χαρακτήρ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς περιόδου προετοιμασίας διά τό Ἅγιον Βάπτισμα εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τό «ἦθος τῆς μετανοίας», παρέμεινεν ἡ βίωσις αὐτῆς ὡς «δευτέρου βαπτίσματος». Διά τόν λόγον αὐτόν, ἡ περίοδος τῆς νηστείας καί τῆς μετανοίας δέν εἶναι σκυθρωπή. Ἡ ὑμνολογία μας ὁμιλεῖ διά τό «ἔαρ τῆς νηστείας» καί ἡ Θεολογία ἀποκαλεῖ τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν «πνευματικήν ἄνοιξιν» καί «περίοδον χαρᾶς καί φωτός». Ὅλα αὐτά ἀποκτοῦν ἰδιαιτέραν ἐπικαιρότητα καί ἀξίαν ἐνώπιον τῆς συγχρόνου ἀνθρωπολογικῆς συγχύσεως καί τῶν, πολιτισμικῆς προελεύσεως, νέων ἀλλοτριώσεων.

Μέ αὐτά τά αἰσθήματα καί τάς σκέψεις, ὑπενθυμίζοντες τοῖς ἐν ἁπάσῃ τῇ δεσποτείᾳ Κυρίου τέκνοις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ὅτι, κατά τήν ἡμέραν τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου θά κορυφωθοῦν οἱ ἑορτασμοί ἐπί τῇ συμπληρώσει 1400 ἐτῶν ἀπό τοῦ ἔτους 626, ὅτε, πρός ἔκφρασιν εὐγνωμοσύνης πρός τήν Θεοτόκον διά τήν διάσωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό ἐπικίνδυνον πολιορκίαν, ἐψάλη «ὀρθοστάδην» εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Βλαχερνῶν ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, εὐχόμεθα πρός πάντας ὑμᾶς εὔδρομον τό στάδιον τῆς νηστείας, ἐν ἀσκήσει καί ὑπομονῇ, ἐν εὐχαριστίᾳ καί δοξολογίᾳ. Εἴθε, ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ καί ἁγιαζόμενοι ἐν Κυρίῳ, νά βαδίσωμεν τήν ὁδόν πρός τήν πεπληρωμένην χαράν τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ. 

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ͵βκςʹ

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Εκτύπωση Email

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ 2026

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ

κ. κ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Στὴν ἀκολουθία τῆς Τελέσεως τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ ἀκοῦμε τὸν προφήτη Ἠσαΐα 800 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ νὰ λέγει μία συγκλονιστικὴ προφητεία «Ἐφράνθητι ἔρημος ἡ διψῶσα». Λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό τήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ἀναφέρεται στὸ γεγονὸς τῆς βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας στὸν Ἰορδάνη ποταμό καί συμβολικά ὁμιλεῖ γιά τήν πνευματικὴ σημασία τῆς βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας ἐκείνη τὴν ἡμέρα στὸν Ἰορδάνη, ἀλλὰ καὶ τοῦ βαπτίσματος μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐφράνθητι λοιπόν ἔρημος ἡ διψῶσα.

Ἔρημος εἶναι ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, γιατί ξεράθηκε ἀφοῦ ἔχασε τὴ ζωοποιὸ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴ στιγμή ποὺ ὁ κάθε ἄνθρωπος ζεῖ μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅσο κι ἂν μέσα στὸν ἐγωισμό του πιστεύει ὅτι εἶναι καλά, ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπό κανέναν, παρ᾿ ὅλα ταῦτα βιώνει τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ξηρασίας μέσα στὴν ψυχὴ καὶ στὴν καρδιὰ του. Συνέπειες τὶς ὁποῖες, ἂν ἀνοίξουμε λιγάκι τὰ μάτια μας, θὰ τὶς δοῦμε νὰ ὑπάρχουν ὄχι μόνον μέσα στὴν καρδιὰ μας, ἀλλὰ καὶ μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο, τὸν ὁποῖον ζοῦμε, τὸν κόσμο ὁ ὁποῖος μᾶς περιβάλλει.

Οἱ ἀδικίες, ἡ πείνα, οἱ πόλεμοι, τὰ μῖση, ἡ Βία, ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα κυριαρκοῦν στὸν κόσμο, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐκδηλώσεις αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ξηρασίας· καὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατόν μόνος του νὰ βρεῖ λύτρωση, ἀφοῦ εἶναι ἀσθενής, ἀφοῦ ὁ ἴδιος βρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν. Καὶ βλέπετε ὅτι ἐπαληθεύεται ὁ λόγος τοῦ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος μὲ πολλὴ σοφία, ἀπὸ τὴ δική του ἐμπειρία τῆς ζωῆς, ἔλεγε: «ὁ ἄνθρωπος, ἔστω καὶ μία ὥρα ἂν ζήσει σ᾿ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο, ἀποκλείεται νὰ μείνει ἀναμάρτητος». Κάτι θὰ κάνει, κάτι θὰ ἁμαρτήσει, ἀφοῦ μέσα στὴν καρδιὰ του ἔχει ζωντανὴ αὐτὴν τὴν ἀσθένεια τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν του.

Καὶ ἔρχεται ὁ Θεός. Ἔρχεται νὰ ξαναδώσει ζωή στὴν ἔρημο τῶν ἀνθρώπων· ἔρχεται νὰ δώσει ζωή καὶ νέα πνοή· καὶ ἔρχεται ὄχι μόνον νὰ δώσει ζωή, ἀλλὰ καὶ νέα καρποφορία· καὶ ἔρχεται νὰ βρεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν, γιὰ νὰ τοὺς δώσει ζωή· καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ μυστικὸ αὐτῆς τῆς ἑορτῆς.

Ἁγιάζουμε σήμερα τὰ ὕδατα, γιατί ὁ Κύριος χρησιμοποίησε τὸ νερὸ γιὰ τὸ βάπτισμά μας, ὥστε αὐτὸ νὰ ἀποτελέσει τὸ λουτρὸ τῆς σωτηρίας μας, ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ καθαριστοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ λάβουμε καὶ πάλι μέσα στὴν ὕπαρξή μας τὰ πνευματικὰ ὅπλα· νὰ ἐνδυθοῦμε τὸν Χριστό· νὰ ἐνδυθοῦμε τὴν υἱοθεσία τῆς Χάριτος· νὰ λάβουμε τὸν Ἀρραβῶνα τῆς Μέλλουσας Βασιλείας· νὰ ἀνοιχθεῖ καὶ δι᾿ ἡμᾶς ἡ θύρα καὶ ἡ πύλη τοῦ παραδείσου· καὶ ἔρχεται ὁ Χριστὸς νὰ μᾶς πεῖ ὅτι σήμερα εὐλογοῦμε ξανά τὰ ὕδατα, γιατί εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ θυμόμαστε ὅλοι τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεώς μας, τὴν ὥρα ποὺ δώσαμε ὑποσχέσεις μπροστὰ στὸν Χριστό, ὅτι θὰ ἀποδυθούμε τὴν ἁμαρτία καὶ ὅτι θὰ ἀκολουθήσουμε Αὐτόν, ποὺ Τὸν ὁμολογήσαμε Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴ τῆς ζωῆς μας.

Εὐλογοῦμε σήμερα τὰ ὕδατα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας συστήνει τὸν ἑαυτό Του ὡς πηγὴ ὕδατος ζῶντος στὴ Σαμαρείτιδα, καὶ πῶς τὸ νερό ποὺ Ἐκεῖνος δίδει ξεδιψᾷ μιά γιὰ πάντα τὴ δίψα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τὸν μεταποιεῖ σέ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Εὐλογοῦμε σήμερα τὰ ὕδατα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Κύριος κατέβη στὰ Ἰορδάνια νάματα, «ἵνα τὴν τῶν ὑδάτων φύσιν ἀγιάσῃ ὁ Ἀναμάρτητος, ὁδοποιήσας ἡμῖν τὴν δι’ ὕδατος καὶ Πνεύματος ἀναγέννησιν, καὶ πρὸς τὴν πρώτην ἡμᾶς ἀποκαταστήσῃ ἐλευθερίαν».

Εὐλογοῦμε τὰ ὕδατα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας πρὸς τὸν Νικόδημον: «ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». (Ἰωάν. γ΄, 5)

Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἔρχεται κατὰ τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματός μας καὶ μπολιαζόμαστε μὲ τὰ χαρίσματά Του, τὰ ὁποῖα στὴ βιβλικὴ παράδοση παρουσιάζονται ὡς σοφία καὶ σύνεσις, γνώσις καὶ εὐσέβεια, φόβος Θεοῦ καὶ χαρά, εἰρήνη καὶ δικαιοσύνη, χρηστότης καὶ ἀγαθωσύνη, πίστις, ἐλπίδα καὶ ἀγάπη· καὶ καλούμαστε μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση νὰ τὰ ἀναδείξουμε, συνεργοῦντες τῷ ἔργῳ τῆς χάριτος.

Εὐλογοῦμε τὰ ὕδατα καὶ λαμβάνομε τὸν Ἁγιασμό, ποὺ κρατιέται χρόνια φρέσκος, καθαρὸς καὶ ἀγιάζει τὰ σπίτια μας, καὶ δίδει πνευματικὴ δύναμη, καὶ ἀγιάζει τὶς ψυχές μας.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς μᾶς λέγει καὶ διδάσκει ὅτι ὁ Χριστὸς ἐβαπτίσθη, γιὰ νὰ καθαρίσει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ συντρίψει τὴ δύναμη τῶν δαιμόνων καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τους. Νὰ ἀγιάσει τὸν Βαπτιστή, ἀφοῦ δὲν ἠγίασε ὁ Πρόδρομος τὸν Χριστόν, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς τὸν Πρόδρομον, ὅταν ὁ τελευταῖος ἔβαλε τὸ χέρι του ἐπάνω στὸ κεφάλι τοῦ Χριστοῦ· Νὰ τηρήσει τὸν νόμο· Νὰ ἀποκαλύψει τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀφοῦ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔχομε τὴ φανέρωσή Της· Νὰ πλύνει τὴν ἁμαρτία· Νὰ θάψει τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο μέσα στὸ νερό. Νὰ γίνει τὸ πρότυπό μας. Νὰ μᾶς ὑποδείξει δηλαδή ὅτι πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ βαπτιζόμαστε, βάπτισμα ὅμως μὲ νερὸ καὶ Πνεῦμα Ἅγιον. Νὰ ἀνανεώσουμε τὴν σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του· καὶ νὰ καλλιεργήσουμε τὴν χάρη Του, τὴν χάρη ποὺ λάβαμε, καὶ νὰ γίνουμε φωτοφόροι.

Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἐπιφανέντι ἀγάπης

Ὁ Ἐπίσκοπός σας

+ Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας ΕΥΣΕΒΙΟΣ

Εκτύπωση Email

Ἐγκύκλιον Μήνυμα Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σάμου, Ἰκαρίας καί Κορσεῶν κ.κ. Εὐσεβίου ἐπί τῇ ἀνατολῇ τοῦ νέου ἔτους 2026

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Τό νέο ἔτος πού ἀνοίγεται σήμερα εἶναι μία ὡραία εὐκαιρία σκέψεων, προγραμμάτων, σχεδίων καί ἀποφάσεων. Ζοῦμε σέ μια κοσμογονική, ἀλλά συγχρόνως και συγκλονιστική ἐποχή. Σέ μια ἐποχή συνεχῶν ἐναλλαγῶν και κοινωνικῶν μεταρρυθμίσεων. Ὁ πνευματικός ὁρίζοντας ὅλο και περισσότερο σκοτεινιάζει.

Οἱ πνευματικές ἀξίες, πού ἐξέθρεψαν τούς παλαιοτέρους σήμερα παραθεωροῦνται. Τό πνεῦμα σκοτώνεται και ἀντικαθίσταται ἀπό τήν ὕλη. Οἱ μεταφυσικές σκέψεις ἀφήνουν ἀδιάφορη την πλειονότητα.

Ὁ ἀσυγκράτητος ἀτομισμός, ὁ ἐγωκεντρισμός, τό ὠμό συμφέρον, ἡ ἱκανοποίηση τῶν κατωτέρων ἐνστίκτων, ἡ ἀπομάκρυνση τῶν ἠθικῶν φραγμῶν, ὁ εὔκολος τρόπος ζωῆς, εἶναι τά συναισθήματα τῶν περισσοτέρων. Ἡ ἠθική κρίσις ἔλαβε ἐπικίνδυνες διαστάσεις. Ἡ σάρκα και ἡ ὕλη κυριαρχοῦν. Τά εὐγενῆ ἰδανικά λιγοστεύουν. Οἱ λέξεις και οἱ ἔννοιες, ὅπως εἰρήνη, ἀγάπη, δικαιοσύνη, ἀλήθεια ἔχουν χάσει τό πραγματικό τους περιεχόμενο, ἔχουν διαστρεβλωθεῖ ἤ χρησιμοποιοῦνται σάν πυροτεχνήματα. Καί μπροστά στήν κατάσταση αὐτή καλούμεθα να ἀναλλογισθοῦμε τίς εὐθύνες μας, τίς ὑποχρεώσεις μας. Να πάρουμε ἀποφάσεις, να ἀτενίσουμε τό μέλλον με γνώμονα τον νόμο τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι γεγονός ἀναντίρρητο, ὅτι ἡ ὑποβάθμιση τῆς πνευματικότητος τῆς ἐποχῆς μας ὀφείλεται ἀποκλειστικά και μόνο στήν ἀπουσία τοῦ Χριστοῦ άπό τίς καρδιές τῶν πολλῶν. Στην ἀπουσία τῆς Ὀρθόδοξης πνευματικότητος. Στον ἀτροφικό καί ἡμιτελῆ πνευματικό καταρτισμό μας. Στήν θυσία τοῦ «ἐγώ» και τῶν προσωπικῶν ἐπιδιώξεών μας. Στήν ἀπομάκρυνση ἀπό τον Χριστιανικό τρόπο τοῦ σκέπτεσθαι και τοῦ ζεῖν.

Στην ἀνατολή τοῦ νέου χρόνου και μπροστά στην παραπαίουσα κοινωνία μας ὁ Θεός μᾶς δίδει μία νέα ἀκόμη εὐκαιρία. Εὐκαιρία διορθώσεώς μας καί ἐπανεντροχιασμοῦ στον δρόμο τῆς πίστεως, στόν δρόμο τῆς Ἑλληνορθοδόξου παραδόσεώς μας, τῆς ἀφυπνίσεως καί μετανοίας.

Ὁ πιστός Χριστιανός καλεῖται να ἀναθεωρήσει τήν πορεία του μέ αὐτοέλεγχο καί αὐτοκριτική. Και καλούμεθα ὅλοι μας νά διαπιστώσουμε τίς παραλείψεις μας, νά τις ὁμολογήσουμε μέ θάρρος, νά προχωρήσουμε στήν διόρθωση για συνεπέστερη ἐφαρμογή τοῦ θελήματος τοὺ Θεοῦ στήν ζωή μας, με νέες εὐγενικές προσπάθειες καί μέ περισσότερη συνεπῆ βίωση τῶν Χριστιανικῶν άρχῶν καί πεποιθήσεών μας. Εἶναι ὑποχρέωση καί καθῆκον μας νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς. Ἀλίμονο ἐάν «τό ἅλας μωρανθῇ».

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Με τί σκέψεις αὐτές. Σκέψεις ἀγάπης καί πόνου σᾶς εὔχομαι ἀπό καρδιᾶς πλούσιο τόν φωτισμό τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Σωτῆρος Χριστοῦ ὥστε να ἔχετε ἀληθῆ αἴσθηση τῆς σημερινῆς τραγικῆς πραγματικότητος καί ὀρθή σκέψη για τόν τρόπο τῆς διορθώσεως τῶν κακῶς ἐχόντων. Μή ξεχνάμε ὅτι τό μοναδικό φάρμακο εἶναι ἕνα καί μόνο. Ὁ Χριστός καί ἡ ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας Του.

Καλή καί εὐλογημένη ἡ Νέα Χρονιά

Ὁ Ἐπίσκοπός σας

+Ὁ Σάμου και Ἰκαρίας Εὐσέβιος

Εκτύπωση Email